AAA Pr PB Re ASKA Me Ae FS GMO Ag Nr RR HB RV PAR DHD (NRA AR DR RB MAR AA ARI RAR NER DY DR BERND RDR ANDRA VR AASE VA ETADSR RS DRAGET RR BSR RR NGN Sh BRANN SEN P AR SID ASA FRANK YRGS FÄRS SÄNG HVTV SR RNNIRVGÄRER A
RSS AEA sta ATT 0 NR Fabr lg kör RAN Er BHD Brr MA Ball Ef gr ENA NM KA ARD:B pr SH of KA AM fn eV KFN RAND FR BE Fr AA RR är DT FIRTH ANNIE T Vr ANSSI AR Mr En RFA LR Sn An 0 RS Jar NR TY RAARS SVE rn ER ASA Ar ALAA SV Seb RA GTA RAN
We Hr Rosa Ht ASA ör Badrr Se RY MKr Rn beå TTR arr ronsa Tr OP Hot Arr RAG Ar br BPA PY Hk Mr AE AA BI AT) rr ra hör Brr ög NRP Vr Rd rr HE JAR RNE AIN PNY AS An Bo Pr KR At Mt To i DEAN VR DA GVD år oc FRA TV RSA AR RR NYSTA ASKA or PN ARTS KÄDE RAN NP SVA RARD SVEG KARNA mkr
. rg sota A -
. et He ALM tr Ryn
Nm, oto ra RED Rn RAD
ok R rr TT SNF KDS ör Mey Hule BB STe MV Ar Red är ry Art BAD R MEAN JA Näs 0 FA Myr Nag rr SG Mö a, För nl rn lr RY NA Dt —
PrDA 4 UV AG Vy RR RRD EN NRK RA ARG
sr BARA RARIA ARA AEA LAR RAA Ar
RR RARE RAN RA RANN RANA
RR er rr — - q FER 5 NAR Ar Ar RON VILANDE RE Stsphtt sn LATER
Mr Ryd Aga An PA RADER Pr DRA Pr MAN DA ND re
rt AP RAD ARA RA - RA RAD ARA RRAR ARR
pä RAA ARA Pers
a dp nn i RR NRA — ARR RAR
ARR - -- - » RAR RR GRS RAA
TARA
su fet RAR BASERA NR
NIA BAR
RAA MS RP MR AR ratas
pa - Nas > om Br ra MON ARA a
Rak tr LG RR RR NARRRRRAR é 2 - re Ä -: < - FRA : RR RA AR ARABER
WAS FFS EV FRA w - - - Ne oa - - - = : RANA odon NIE sa ErA Ar RR NBA
Ab RAR ARA 4 ” . - na - . -
Bes rdr 045 ringa Pn RY rn RS On ar = RO > md L -— Pa Pe nd Se rv - Fn nm . oa rer
ERAN Nn - > - > - ör ang TNA
a NN — — re a re Fes - NR NE RAR
RA BAR RBP scr mt
ART ENN AR BRA RR ROP RR
Rn Rn OT SNES
ANDRA ARSA
MBI rekryter
st måte Hel Bake ARB AGA,
MD Mott rn
— - PR a
AE ER VERS
ef ARR
Mr" Ng BRA RY RARE
ML Ng
NR area saa
år
(
BIHANG
TILL
KONGL. SVENSKA VETENSKAPS-ARADENTENN
HANDLINGAR.
TIJIUGONDE BANDET.
AFDELNING IV.
ZOOLOGI, OMFATTANDE BÅDE LEFVANDE OCH FOSSILA FORMER.
STOCKHOLM 1895. P. A. NORSTEDT & SÖNER.
JV KIHTA
OMEIMACAA-ROA HOMETV: Ömma
a
,'
'”$ Vi ; i
TAR
HADUIICUAR NO
SS
.J
NN ARE
al!
FKA UK ORUP
Yt OTIS LE
i
lövjug MN PA WAR WU ATYRNEE
fd
4 ye AE ARA
pnöm &aVALOR Sn st ANN
| "AM fars KORSAR
SES LA.
FA
fr RN
INNEHÅLL AF TJUGONDE BANDET.
Afdelning IV.
(Zoologi, omfattande både lefvande och fossila former).
LÖNNBERG. E. Cambarids from Florida. A new blind species, SS
Cambarus Acherontis Mihi. With one plate smsommmmmmm ooo. 1—214.
LUNDBERG, R. On the postembryonal development of the Daphnids.
MIT C TINGS Eee rp HADAR ARKEN NTE STANS BN SNR td NESTEN
AURIVILLIUS, C. W. S. Redogörelse för de svenska hydrografiska
undersökningarne åren 1893—1894. III. Planktonundersöknin-
ER ANDIGTEN TEN OM fors SS SST SN ar AA 1—30.
THORELL, T. Förteckning öfver Arachnider från Java och när-
gränsande öar, insamlade af Docenten Carl Aurivillius; jemte
beskrifningar å några sydasiatiska och sydamerikanska spindlar. 1—63.
VON PoraAT, C. O. Zur Myriopodenfauna Kameruns. Mit 5 Tafeln. 1—90.
bin
THAT HOVNODYIL TA LJÄH
VI Mlatotnra
Fevtaent Alen dra Antal ande blitt
——
S50 bl nh ARR bivar
JR bran arc UN IM KR
aftadqatt od) 1 tusagnistob [adovidarrderag La
4 Å > run
SR
|| den nef
/ AA fee ke i
gänrleryvbvd ndunkon. så. vt stlarönaboll,. vi
i p Ö Å
tilrdösrsbårnvidun!? fi SARA nävh ] |
EN
Pen . noktunid :
AL: da avel nått tahlodsovk vavlö sea Så
siutal nollibhivå favD Batdssott fa abälnarval 86. oh
tAlbalgqv adinaNhonsben dr sAnlinizalve otgån KS ig
älotaV OMM ven &avslrabogoNYM vol 0 Sr
BIHANG TILL K. SVENSKA VET.-AKAD. HANDLINGAR. Band 20. Afd IV. N:o 1.
CAMBARIDS FROM FLORIDA.
A NEW BLIND SPECIES, CAMBARUS ACHERONTIS MIHL
EINAR LÖNNBERSG.
PRESENTED 13894, MARCH 14. REVISED BY G. LINDSTRÖM AND HJ. THEEL.
STOCKHOLM 1894.
BOKTRYCKERIET. P. A. NORSTEDT
ä TEN | 7 6 -
ek MEM 06 bell ANNAN OARRTST KRM
[|
n
;)
HEN
ACIAOIT MOXT 2015
| d Van
JAI” GIHOSIADA. eORAGMAD pårase OMR
|
j i. RS
| ra
i j Fa | HH. |
; OATAVKKÖT AAMIS IT
He
| NAO Bro HTÖW
| Å
: ANSLUTV UME OM MESITKOREI 0 VI GRSCAÉT bl ARD NT å
; Nr
——
rast MJÖRKAOGTRTA
i; er NRVÖN ANI, Al Aa Ca Säng ks
: - sk
; art rd
å ri M ; -
0 FRAMES as
I ER a sojourn in Florida in the years 1892—93 I collected
cray-fishes from different parts of the country. Since, on coming
home and with the help of the literature classifying my spe-
cimens, I found three different species in my collection. Two
of these were normal-eyed forms which have been described
before and are well known. They lived in creeks, small lakes
and ponds, very often hiding in the rich vegetation there or
under logs, boards and so on. Sometimes I found them digging
holes on the shore, at low water, and then those holes often
went down to such a depth that the water came up into them.
These normal-eyed forms were the following. Cambarus
fallax HAGEN and Cambarus Alleni FAxon. As both of them
have been well described before, I have not much information to
add, except to mention the localities where I have found them.
Cambarus fallax HAGEN.
Of this I collected specimens in the sulphursprings at
Lake Jessup and in St. John's river, in Lake Eola, in Fern-
ereek at Orlando Orange Co.
All my specimens except one have the posterior part of the
carapax shortened so that the distance from the hinder edge
to the cervical groove is a little less than half the distance
from that groove to the tip of the rostrum, sometimes very
little less though, and never less than 3/,.
Cambarus Alleni FAxXon.
This seems to be a form largely distributed in South
Florida. I have specimens from Hillsborough, Orange and De
Soto Counties. The specimens from Hillsborough County were
caught in a little creek and the males all belonged to the
»second form»; this was in October. When living-they had a
4 EINAR LÖNNBERG, CAMBARIDS FROM FLORIDA.
dorsal yellow stripe on carapax. In Orange Co. I found this
species in small lakes round Apopka and several other places.
I made my collections in De Soto Co. from ditches and
small ponds at Arcadia.
There are two species of Cambarus besides these two found
in Florida, viz. Cambarus Clarkii and OC. versutus, but as
they have been collected particularly in the northwestern
portion! of the country and both are found in Alabama too,
I think they more properly belong to the fauna of that state.
Cambarus Clarkii is even found so far west as in Texas and
in the states between. Cambarus fallax and C. Alleni are
characteristic for Florida.
At the beginning of the year 1893 Mr. SJÖBLOM of Lake
Brantley, Orange County wanted to dig a well near his house.
It was on the top of a sandy hill, and he first went through
about 11 feet of sand, then he struck clay and had to dig
through that to a distance of about 22 feet from the surface.
Under the clay there was sand again and then a layer of 5
feet which consisted of phosphate rock, bones and teeth of
sharks. After that had been removed, he struck a very hard
limestone extremely rich in fossils of marine mollusca. When
he with much difficulty had worked through a little of that,
he came suddenly on' water, a subterranean rivulet about 42
feet from the surface. When this water was brought up,
white, colourless crayfishes were found from time to time in
it. At first they were fairly numerous, but later on, when I
had heard about it and tried to obtain some specimens, I
could only procure two males. They were, however, sufficient
to show that it was a modified form with rudimentary eyes and
blind, an Orconectes if this CoPE's genus can be maintained.
In Florida there was heretofore no blind crayfish known, but
from other parts of the United States three different species
are described viz. Cambarus hamulatus CorE & PACKARD from
the Nickajack cave in Tennessee, Cambarus pellucidus TELL-
KAMPF from the Mammoth-cave in Kentucky and Bradford,
Wvyandotte, and other caves in Indiana, and Cambarus setosus
from Missouri. From the Wyandotte cave CoPE received a
specimen somewhat aberrant, which he called Orconectes inermis
1 Cambarås Clarkii is also found in St. John's river.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:01. 5
(4), but it proved afterwards to be only a variety of Cambarus
pellucidus with fewer and smaller spines. Can now the spe-
cimens from Florida be identified with any of the hitherto
known species of blind Cambarus from North America? I
think not, and what follows plainly shows why. Cambarus
hamulatus (6) belongs to a group of species with the third
segment of only third pair of legs hooked; the first pair of
the abdominal appendages of the male thick, the inner and
outer parts each terminating in a short recurved tooth.! The
Florida-form on the other hand belongs to the first group
(according to FAXon [6]) with the third segment of third and
fourth pairs of the legs of the male hooked; the first pair of
the abdominal appendages of the male with the outer part
truncated at the tip, with one to three recurved teeth; the
inner part terminated by a short acute spine etc. That is in
itself enough to show the difference, but there are other cha-
racteristics too, for instance the rostrum is of quite a different
shape in the two forms, and of the strong, sharp spines at the
base of the antenne and of the spines just behind the cervical
groove on each branchial region of C. hamulatus there is no
trace in the Florida-form. Cambarus setosus belongs to the
same group as C. hamulatus, and is thus both by the charac-
teristiecs of the group and by its hairy appearance, the strength
of the chele etc. easily distinguished from the Florida-form.
This is rather more related to Cambarus pellucidus and belongs
in fact to the same group of species. But they are fully
distinguished from each other nevertheless, as is plainly seen
on comparison. The rostrum of C. pellucidus is longer (even
in forma inermis) and is always sharply pointed, and the
lateral teeth are prominent, long in the typical form, shorter
in the inermis. The rostrum of the form from Florida is
shorter, broader, more excavated and it ends very blunt at
the tip; the lateral teeth are less developed and do not form
spines as in UC. pellucidus. The antennal lamelle are broader
in the Florida-form, but have smaller, hardly conspicuous
spines. In his »Orconectes inermis> too CoPE (4) describes and
draws spines on both sides of the carapax which are still more
developed on the typical C. pellucidus at different points of
the carapax, but of those there are no traces in the Florida-
!' FAxoN: Revision of the Astacide&e, Mem. Mus. Comp. Zool., Harvard
College, Cambridge Mass. 18895.
6 EINAR LÖNNBERG, CAMBARIDS FROM FLORIDA.
form. But C. pellucidus has a smooth carapax except for
these spines or only »lateribus subgranulosis» (HAGEN [2]). In
this respect the Florida-form is quite different, as the sides of
the head and the bramchial region are both densely covered
with large granules or small tubercles only leaving the areola
and rostrum smooth. The distal segment of telson has quite
a different form too, as it is in the Florida-form much shorter
and broader, nearly twice as broad as long, and not so rounded,
but more square. I need not say more; it can not be disputed
that the Cambarus from Lake Brantley is a well distinguished
species, and I consequently propose the name Cambarus ache-
rontis. A diagnose of this new species then will be as follows.
Cambarus acherontis LÖNNBERG (belonging to the first group
according to FAxonNn: type OC. Blandingii).
Male form I: Rostrum broad, smooth, very excavated
above, margin raised into sharp crests, gradually converging
towards the tip, but they do not come together there to form the
point, but end in the angles which correspond with the lateral
teeth of other species. In this way the rostral groove remains
open in the distal end. At the end of rostrum there is a short
and blunt tooth, the base of which extends into the foremost
part of the rostral groove as a slight ridge. Any real »lateral
teeth» do not exist, but are only represented as the ends of
the marginal crests, which form obtuse angles. Postorbital
ridges not strongly developed, with a small anterior spine.
Carapax broader than abdomen, smooth above on the areola
and on the top of the head, on the sides of the head and on
the branchial region strongly granulated or covered with small
tubercles, but no spines at all. A row of the granules behind
the cervical groove is a little but only very little larger
than the other ones, the same is the case with some of them
on the sides of the head. The distance from the hind margin
of the carapax to the cervical groove is a little more than or
just about two thirds of that from the cervical groove to the
tip of the rostrum. Areola narrow. Abdomen smooth, narrower
than carapax and short (much shorter comparatively than in
C. pellucidus), the distance from distal end of telson to hind-
margin of carapax of the same length as from the hindmargin
of carapax and to the tip of rostrum. The lateral outlines
of the abdominal segments nearly elliptical with an angulation
at the end. Only one short and blunt spine on each side of
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:01. 7
the posterior border of the basal segment of telson. The distal
lamella of telson not quite but nearly twice as broad as long
and with rather square outer margin, but well rounded on
the sides. Anterior process of epistoma subtriangular with
rounded angles. Basal segments of the antenn provided
with hairs on the inner sides but no spines. The length of
the antenne equals that of the body from rostrum to telson.
Antennal scales shorter than the peduncle, about equal to
rostrum, very broad, broadest a little above middle, narrowed
to the base. The exterior margin nearly straight, the anterior
rounded and fringed, the interior converging to the exterior
towards the base, nearly straight and fringed. The exterior
margin ends in a short tooth. Third pair of maxillipeds hairy
within. Chelipeds slender, chelze subcecylindrical, strongly gra-
nulated or covered with small tubercles and with a few fine
hairs upon it. Fingers about as long as the hand, granulated
and hairy, more hairs at the tips and on the insides or opposed
margins. Opposed margins of fingers straight, provided with
one tooth each, that of the movable finger situated nearer the
hand, but even the one on the immovable finger situated on
the proximal half of the same. Carpus granulated, with two
stronger spines below. Brachium granulated with three or
occasionally two anteapical spines on the inner side below and
one on the outer; two rows of smaller spines along the brachium
beneath. The hooks on the third segment of third and fourth
pair of legs not very strong. On the basal segment of fourth
pair of legs there is a rather large interior tubercle. On the
basal joint of the fifth too there is a little tubercle, but it
is much smaller than the corresponding one of C. Alleni for
instance which species has no tubercle on the basal joint of
the fourth. First pair of abdominal legs moderate, not bifid
or provided with large teeth at the tip, twisted so that on
the anterior part the inner side is better developed, in the
posterior part the outer. The margins are sparsedly fringed
with fine, small hairs. Eyes and eyestalks rudimentary forming
together short blunt cones. Here are the dimensions of two
individuals:
HETA TOT tr fog gang.
150
[9 Lod
Length of carapax es |
S EINAR LÖNNBERG, CAMBARIDS FROM FLORIDA.
a 6 l
Length of rostrum | é är
fs i 4 é
Basal width of rostrum | 3 kär
Distance from tip of rostrum to cervical groove 0 SE
» |
1
» — cervicalgroovetohindmargin ofcarapax],q farmen,
S »
TS > IG sov
Width of areola ör sl
FRI När
Length of chelze FE
Width ja a
From the above it is plain that Cambarus acherontis is
a well-defined species, that does not show any likeness to any
of the blind Cambari hitherto known. Two questions may
now be asked which are not either so easily answered. How
great is the geological or phylogenetic age of this blind form
and which are its normal-eyed ancestors? To answer the
first question about the age we have to try to find out how
old the subterranean water is in which it exists. The little
rivulet and its cavern can not have been formed before the
land had been raised above the level of the sea, and even
supposing it had been previously upheaved and covered by
the sea again, the maximum age of the crayfish must in any
case be reckoned from the last time it was covered by the
sea. For even if in a foregoing period the cave had been
formed, the crayfish could not have lived below the sea. Thus
the uppermost marine layer will give us the maximum age
of the little cavern and the Cambarus. The phosphatelayer
in which were found sharks-teeth is the uppermost layer con-
taining fossils, and it is of course marine. Its age? It is
certainly tertiary and probably pliocene. But the sand and
clay deposited on the top of the phosphate layer have pro-
bably also a marine origin, but this question does not seem
to be fully solved yet. ANGELO HEILPRIN says in his (9)
Explorations on the Westcoast of Florida» (Wagner free Inst.
of Science, Philadelphia 1887) p. 66: »Freshwaterstreams, and
consequently dry land existed in the more southern part of
Florida during the Pliocene period; — — — But it can not
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:01. 3)
at that time have been much elevated »as is proved by the
interassociation of marine and fluviatile mollusks in the de-
posits of the Caloosahatchee». From this it is evident that
it could not have been then a very favorable time for the
forming of a subterranean rivulet. Thus I do not think that
we shall be far wrong, if we suppose the maximum age of the
cavern to be postpliocene or still younger. The other caves,
in which blind Cambari have been discovered, seem to be
comparatively much older. The Mammoth-cave in Kentucky
for instance is excavated in a subcarboniferous limestone for-
ming a more or less elevated plateau. The caves in Indiana
have a roof of Upper Silurian limestone and are excavated in
the Lower. Thus the material in which these are dug out
is much older and as they are situated on an old continent,
which has been upheaved above the sea much earlier than
Florida, it is more than probable that they have been formed
long before the comparatively small subterranean rivulet in
Florida. The size of these other caves indicates also a very
much higher age. Thus there is a possibility that they have
been inhabited by blind forms in a much earlier period and
at the same time it is very likely that in them existed blind
cerayfishes long before there were any in Florida.
But on the other hand it is possible that all animal life
in them was extinguished! by the glaciers or by the proximity
to them at least in Indiana. The caves all lie however south
of the great endmoraine, so it is not quite certain. The pre-
sence of a species of Cambarus in Alaska shows that they
sometimes can stand a rather rough climate. I think therefore
that it is at least a possibility that Cambarus pellucidus and
hamulatus are older than C. acherontis from Florida. The
species of Cambarus from the caves of Carniola ought to be
rather old too as the caves themselves are very old and the
other species of Cambarus are now all extinct in Europe
where there are to be found, with the exception of this one,
only representatives of the related genus Astacus.
Although very little is known about the subterranean
watersystem of Florida, I think it must be of a considerable
extent. I judge so from the numerous sinkholes I have seen
! COPE, PACKARD and other american authors are of the opinion that
probably the >true subterranean fauna does not date farther back than the
beginning of Quaternary or Postpliocene period.»
10 EINAR LÖNNBERG, CAMBARIDS FROM FLORIDA.
and from the mighty springs that suddenly come to the sur-
face at different places. It is thus possible that in the future
there will be found a richer cave fauna in that State. I dare
not say anything about the length of the subterranean rivu-
let at Lake Brantley in which Cambarus acherontis is found,
but I remember having seen a white specimen of crayfish in
»Clay Spring», a large sulphurspring about three miles north-
west of Lake Brantley. I could not, however, procure that
specimen and thus can not be sure, if it was the same species
or only an albino of some other kind. I do not, however,
think it impossible that the above-mentioned spring is fed
from this and other subterranean rivulets all belonging to
one system. .
If now Cambarus acherontis is a rather young species, it
would be of interest to know its ancestors. As it seems to
be a rather recent form, it is reasonable to take into consi-
deration the normal-eyed forms of Cambarus still existing in
Florida first, the more so as they belong to the same group.
There is, however, not much similarity between them. Cambarus
fallax HAGEN has quite a different shape of the rostrum with
strong lateral teeth, the antenn are shorter than the body
and the antennal scale provided with a strong spine at the
tip. The carapax is not granulated as in C. acherontis, but
has a spine behind the cervical groove and another one at the
base of the antenn&e. The posterior portion of the carapax is
comparatively much shorter. The abdomen is longer and the
basal segment of the telson has three spines on each side.
The tuberculated chele are much larger etc. Cambarus Alleni
FAXxoNn is more similar to C. acherontis, as far as concerns the
shape of the broad rostrum, but there are many great diffe-
rences in other respects. For instance on C. Alleni the poste-
rior portion of the carapax behind the cervical groove is only
a little longer than half the distance from the cervical groove
to the tip of rostrum. The shape of the carapax is different
as it is compressed on &C. Alleni and only punctuate on
the surface. The abdomen is by comparison longer than in
C. acherontis and the telson is narrower and the lateral out-
lines of the abdominal segments more square or shortly roun-
ded. There is no tubercle on the basal segment of the fourth
pair of the legs etc. 'Thus there is no very close relation-
ship between these forms. Let us now make a comparison
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20: AFD. IV. N:0o1. ll
between Cambarus Clarkii and OC. acherontis. At the first
glance at HaAGEN's (2) (Pl. IV) figure of the former they seem
very different as C. Clarkit is so very much the larger and
robuster, but a careful examination will give a different result.
Before we discuss the likeness however, it seems advisable to
see what characteristics the varieties of the blind crayfishes
have in common. In this way possibly the direction or ten-
dency of transmutation can be understood. We shall find
then that all the blind forms are smaller and more slenderly
built. The chele are not so broad as on the normal-eyed
forms, but rather subeylindrical. The first character probably
is due to the fact that food is more scarce in the caves. The
absence of light makes the function of the eyes superfluous,
and thus they are reduced through not being used. As the
crayfishes in the caves do not have so many enemies, they
need not to be so strongly armed with spines and tubercles. If
we now make the supposition that a specimen of Cambarus
Clarkii were reduced in the way suggested above, I think we
should get something rather similar to Cambarus acherontis.
The broad rostrum with only slightly developed lateral
teeth which are to be regarded as the ends of the lateral
crests, the tuberculated surface of the carapax, the absence
of spines, the narrow areola, the broad and short terminal
lamina of the telson, the equality in length of the abdomen
and the cephalothorax! are all characteristics the both have
in common. The tuberele on the basal jomt of the fourth
pair of the legs and the smaller one on the basal segment of
the fifth pair of the legs are essential features too of both
species. Regarding the different size the male appendages of
the first abdominal segment are similar in both species too.
As a result of this comparison I think it seems very probable
that the ancestors of Cambarus acherontis were if not exactly
members of the present species of C. Clarkii so at least some-
thing rather similar to the same. The geographical distribu-
tion of that species is not without value in this question
either. It is more widely distributed than the other two
Florida species and is therefore probably older than any of
them and more primitive and thus more likely to represent
the ancestors of Cambarus acherontis than C. Alleni and
fallax which have never been found outside the State of
! C. Alleni and fallax have abdomen longer than cephalothorax.
2 EINAR LÖNNBERG, CAMBARIDS FROM FLORIDA.
Florida. They have thus probably become differentiated as
species in that country and their existence can not therefore
extend farther back than to about the Pliocene. For this
reason they can not be much older than the possible maxi-
mum age of Cambarus acherontis.
The ancestors of this species may either have forced their
way from the exterior mouth of the subterranean water or,
which is more probable, accidentally fallen down when one or
another of the many sinkholes originated. When they once
had come down, they had to adapt themselves to the new
life. But thus the mode in which Cambarus acherontis has
originated is somewhat different from that of other blind
species which live in large open caves with easier entrance.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:o1. 13
Literature.
(1) ErRICHSON: Die Arten der Gattung Astacus. Arch. f. Naturgesch. XII.
Jahrg. 1846.
(2) H. HAGEN: Monograph of the N.7”Am. Astacide TI. Cat. Mus. Comp.
Zool. N:o III, Harvard College, Cambridge Mass. U. S. A. 1870.
(3) PACKARD: On the Crustaceans and Insects of the Mammoth Cave. Am.
Naturalist 1571 p. 744.
(4) CoPE: On the Wyandotte Cave and its Fauna, Am. Naturalist 1872
p. 406.
(5) W. FAXON: Descr. of n. sp. of Cambarus etc. Proc. Am. Acad. Arts and
Sciences, Vol. XX. Boston 1885 p. 107.
(6) W. FAxonN: A revision of the Astacide, Mem. Mus. Comp. Zool. Vol. X
N:o 4, Harvard College, Cambridge Mass. U. S. A. 1885.
(7) ÅA. S. PACKARD: The Cave Fauna of N. America, Mem. Nat. Acad. of
Sciences Vol. IV P. 1. Washington D. OC. 1888.
(S) S. GARMAN: Cave animals from S. W. Missouri, Bull. Mus. Comp. Zool.
Vol. XVII No. 6. Cambridge Mass., U. S. A. 1859.
(I) ANGELO HEILPRIN: Explorations on the westcoast of Florida, Wagner Free
Inst. of Science. Philadelphia 19887.
14
Fig.
Fig.
Fig.
Fig.
Fig.
Fig.
EINAR LÖNNBERG, CAMBARIDS FROM FLORIDA.
Explanation of figures.
Cambarus acherontis n. sp., nat. size.
> > » > rostrum of an other specimen, magnified.
» » JON chela, magnified.
> ? >» » side of abdomen magnified.
a > >» 2» firstabdominal male appendage from below
or behind.
> 2 > > the same from the side.
Bihang till KVet Akad. Handl. Bd. 20. Afd. IV. N91.
|
|
|
|
NA
N LO
U
Lith. 1. Ljunggren
Del.&
BIHANG TILL K. SVENSKA VET-AKAD. HANDLINGAR. Band 20. Afd. IV. Na 2.
ON
IHE POSTEMBRYONAL DEVELOPMENT
OF
THE DAPHNIDS
BY
RUDOLF LUNDBERG.
STOCKHOLM, 1895.
BOKTRYCKERIET. P. A. NORSTEDT & SÖN
A ZOO
TNAMIOJ9YI0 IAKOTAENAT2 )
KA å
Ju så
aCIKETAC HR
HAST TIOTÖK
sj skRANR SUNNEW
Å A
ät bla 096! NÖRD
ARÖE AR OMA BÖRTEIAR då ti TENN
"5
nd
Å
d
sätt -JEIOHÄDOTE >
AROR AA VORTEROR sh, KANE
When staying in the month of September 1892 at our little
freshwater biological station at Finspong, I observed one day
im the pond next the building large, cloudy swarms of ento-
mostraca. These swarms were spread over a space, 2—3 me-
ters wide, where they seemed to have given a red colour to
the water just as is known to be the case especially with the
Daphnia pulex. "Though the species in question had not been
found in the pond by previous researches, I caught on the
16" of September by means of a very tight Miller's tow-net
a great number of specimens, and a few days later I caught
some more at the same spot, where they still swarmed,
evidently in the process of propagation. A closer examina-
tion proved both males and females to be present, the for-
mer more scarce. and, besides, young ones in different stages
of exuviation. Considering the circumstances under which
they were found, it can not be doubted that all the collected
specimens belonged to one and the same species. To judge
from the very few and scanty reports in the otherwise rather
extensive literature, the development of the young after leav-
ing the matrix seems to be a part of the biology of the
Cladocera somewhat neglected. It was then very interesting
to examine these young forms; but as official duties very
soon : forced me to return to Stockholm, I had only time to
make a few sketches of living specimens at Finspong. How-
ever, a collection was preserved in alcohol for future in-
vestigations and brought to Stockholm. The pond was emptied
soon after I left the station, and was kept dry during the
unusually severe winter of last year 1893. When I returned
the following summer I could not find any Daphnids, although
+ I could not find them in any other part of the pond.
4 R. LUNDBERG, DEVELOPMENT OF THE DAPHNIDS.
the pond had been refilled in the spring. Later in the summer,
however, I succeeded in recovering them in the lowermost of
tbe small ponds of the station which had been kept dry
during the winter and the greater part of the summer, but
which was filled with water in August. A few weeks after-
wards I found the same Daphnia again though not aggregated
in such dense swarms. Even here males, females and young
ones were observed, but the larger specimens were mostly
less advanced in the development, thus making the series,
brought together during the previous summer, complete.
I have called the attention to the circumstances under
which the collections and observations were made, as they
may be of importance in deciding whether the forms belong
all to the same species or not.
Referring to the outline drawings” which accompany the
text, I will at first describe what I found and point out the
conclusions which may be drawn from them, and then I intend
to criticise the views pronounced by other investigators.
The smallest specimen I found is that shown on P1. I,
fig. 1, a young one which probably has just left the matrix
and on which the spine can be seen, but not yet any tooth on
the neck. "The fig. 2 (larger scale) represents an older stage,
though the above mentioned tooth on the neck is still wanting.
But in the specimens represented by the figs 3—5 (figs. 3 and
4 smaller scale than 5) the tooth is very conspieuous. This
tooth-like process is drawn in the fig. 6, though more en-
larged. The fig. 7 is the sketch of a slightly older specimen,
where the outline of the back has become more convex, re-
sulting that the spine has moved nearer to the median axis
of the body. All these young specimens are females. Nome
older ones are drawn in the figs. 9—14 and on a couple
of these, figs. 11—212, the beginning of an ephippium or
outgrowth is conspicuous. In all these older females the spine
has disappeared so that only a hlunt prominence is left. A
fullgrown male specimen is represented in the fig. 13.
All these figures are drawn from specimens belonging to
the collection of 1892. Considering that the stages between
the young and old ones are wanting, the series from that
fo
+ The drawings are made with the help of Abbe's Zeichenapparat (U.
Zeiss, Jena) but not all with the same power. See the explanation of the
figures.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND. 20. AFD. IV. N:0 2. )
year is defective. I did not find in that year any young
females with spines, which were in a state of propagation.
But most of the specimens in the collection of August 1893
represent the stage shown in the figs. 22—23 which represent
females still with a short spine. In the fig. 23 one can already
see the ephippium though lightcoloured and semi-transparent.
On the other hand the specimens without spine were then
very scarce and at first I only found a single specimen drawn
in the fig. 24. But this one presents in some respects a
juvenile character, for instance in the outline of the back,
and its age may probably be estimated to be about three
weeks. The fig. 20 represents a voung female with spine and
tooth on the neck. The figs. 19 and 25 are two young males,
the age of which can be stated exactly. They were hatched
from a female which was put in a glass on the 23" af August
and which only produced males. Of these two the fig. 19
was drawn on the 26! the specimen being thus not older
than at most 3!/2 days and the fig. 25 on the 31" of August,
thus at most 8 days old. If we compare this one with the
fig. 13 (smaller scale). representing an older stage, it is quite
plain that even in the male specimens the spine becomes
reduced with the age, though not to the same extent as in
the females.
Taking into consideration the investigations of BAIRD
which state, that the Daphnids, though with longer intervals,
still continue to exuviate during the autumn and winter, or
in fact as long as circumstances allow them to live, it would
have been of great interest to continue the observations still
longer, but I am sorry to say that this was not possible.
However, as it seems to me, several conclusions of a certain
interest may be drawn from these observations, although
there is really not much in them that was not known before,
only in my opinion, it was not rightly understood.
If we peruse the literature about the Daphnia pulex-
group (cf. Daphnmia Schedler) which may be discussed at
first, we shall find, that DE GEER 2!) in his well-known work
as early as about 1770 knew and figured, P1. 27, fig. 4, the
young of a Daphnia; moreover he pointed out the charac-
teristie marks of a young specimen, viz. a straighter dorsal
line and a straight spine stretching a little upwards from
the dorsal line. O. F. MöLrrer ?) did not take any notice at
6 R. LUNDBERG, DEVELOPMENT OF THE DAPHNIDS.
all of the juvenile forms." K. A. RAMDOHR ?) was the first
to observe the development of Daphnids in aquaries, but tells
nothing new about the changes of form. However, seeing that
he refers O. F. MöLLER'S figure to a juvenile form, he appa-
rently was acquainted with such changes. The later in-
vestigators, H. E. STrRAUS ") and Louis JURINE, ”) whose splendid
works were published both 1820, exhibit that the females are
sexually ripe before they are fullgrown, according to STRAUS
after the fourth and according to JURINE after the third
exuviation. The last mentioned author pursued their deve-
lopment through the first juvenile stages and seemingly even
farther, but he did not give any account of them beyond these
stages. He emphasized, however, that they are subject to
changes of form during the development, and he regarded
Daplmia longispina only as a young Daphnia pulex. Such
men of science as S. FISCHER, ?) LIÉVIN,?) BAIRD,") and W.
LILLJEBORG !9) also regarded it to be either a young or a
variant form. S. FISscHER was the first to call attention to
and to draw, 2) Pl. VIII, fig. 3, a young with the tooth-
like prominence on the neck, which he found both in males
and females. In his work on the Daphnids, published in 1860,
LEYDIG 1?) also paid very little attention to the younger forms.
Nevertheless he has given a sketch of a young with the
»Haftorgan» on the head, Pl. I, fig. 7, the purpose of which
he did not understand. I have not been able myself to see
such an »organ» in the specimens examined by me, nor have
I found it mentioned by any other investigator.
At that time the entomostraca began to be looked for
not only in ponds and small lakes but even in larger waters.
The discoveries made by LzEYDIG, LILLJEBORG and ZADDACH Of
such interesting forms as Bythotrephes, Leptodora and Holo-
pedium induced other naturalists to continue these investiga-
tions. G. O. SArRs 15) and Ep. ScHEDLER !!) enriched the fauna
with a number of new species, though some of these hardly
can be considered so in the light of modern criticism. Earlier
authors had especially turned their attention to an explana-
tion of the anatomy and histology of these animals, for which
studies they so suitably lend themselves by their transpareney;
+ He supposed the Nauplius stages of the Cyclopids to represent genera,
distinct from the adult specimens and seems not to have suspected any chan-
ges of form during the development of the Entomostraca.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND. 20. AFD. IV. N:0 2. T
and consequently only young individuals, in which the trans-
pareney is greatest, were examined and figured. At a later
period of the investigations the chief aim seems to have been
to discover new species, which on the other hand led to an over-
rating of the value of differences of form as specific charac-
teristies. Some later authors, however, for instance P. E. MöL-
LER, 15) have correctly accentuated the fact, that the outline of
the head and shell and the spine are subject to a considerable
variation, but at the same time MöLLEr did not notice that
these variations are very often characteristics of different
ages. Later authors have accepted the views expressed by
E. ScHEDLER and G. O. SArRs; thus BoHustLaAv HELLICH 8) in
his work on the Cladocera of Bohemia (p. 21), published
1877 emphasizes: »Bei der Bestimmung der Arten ist haupt-
sächlich der Bau des Kopfes, des Schnabels, der Schale, die
Stellung des Schalenstachels und die zwei ersten Abdominal-
fortsätze, endlich die Bewehrung des Postabdomens zu beachten.»
In comparing the series of developmental stages, exhibited
in my figures, the statement of HELLICH must be quite unte-
nable. As may be understood from them, all the noted charac-
teristies change during the development of the individuals
fully as much as the supposed species differ from each other,
differences upon which HELLricH and other authors have foun-
ded their new species. But at the same time we find, that
the transformation is going on in a certain direction. The
outlines of the head and the rostrum change their form. The
former is at first in young specimens more rounded, but be-
comes with the increasing age concave beneath, sometimes
very deeply as shown in the figs. 9—12 or still more so in the
fig. 14. According to my opinion, however, this is not a
variation depending upon greater age, but a monstrosity or
individual variation; nevertheless, this has led G. O. SARrRs 13 a)
to propose a new species, Daplmia aquilina (p. 216) [cf.
HeLiicH !3) p. 34, fig. 8). Their descriptions and the figure
of the form just mentioned agree with mine, except that the
spine remains in their specimens, though feebly developed or
situated above the median axis of the body which proves that
their specimens were younger than mine. With regard to the
dorsal outline I have already expressed my opinion. The fig.11
represents a specimen with a humpy elevation on the back,
evidently the ephippium in an early developmental state.
8 R. LUNDBERG, DEVELOPMENT OF THE DAPHNIDS.
HenLucn !3) has on the strength of this characteristic founded
his species Daphnia gibbosa (1. ce. p. 29, fig. 5). The length of
the spine and its position have been mentioned above. The
abdominal processes are also changed, as is understood from
the fig. 18 where these processes are sketched from a young
female with remaining spine. I have not found that the thorns
on the abdomen change in any very conspicuous way, but the
armature of the set on the abdominal claws seems, as might
be expected, less developed than later on, some of them being
stouter than the others (fig. 15—17). "The shell is in young
stages not so strongly reticulated, and we find it covered with
short prickles, largest or at least most conspicuous on the
dorsal and ventral margins of the shell, where they gradually
disappear, and they do so last of all from the spine.
From this review of the literature it can be seen, that
my own observations do not contain any new facts. Several
investigators have noticed the same things before. But by a
mere accident — I admit it willingly, for it was not origi-
nally my intention to make any special examination of the
Daphnids — I obtained an opportunity to study the matter
under very favourable circumstances, because it can hardly be
doubted, that all my specimens belong to one and the same
species. However rich the material may be, supposing it has
been collected partly from one place partly from another,
the investigator can never be sure of getting the series of
evolution clear and complete. As soon as the tendency and
direction of the transformation during growth have been made
obvious, the thing is very much simplified, and it becomes
comparatively easy to decide, whether the authors have had
younger or older forms before them. "The result appears the
more interesting since, according to my opinion, the neglect of
observing the changes of form during growth is the chief cause
of the confusion and doubt which exist with regard to the
distinction of species among the Daphnids, or, we might safely
say, among the Cladocera in general. In the species belonging
to the Daphnia pulex-group (the Hyalodaphnia-group will be
treated further on) it may probably be taken for granted, that
the transformation goes on in the same direction as is shown to
be the case with the form I have had before me, at least in
the majority of cases. Thus, by investigations in the same
direction it may be ascertained whether a species is to be
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND. 20. AFD. IV. N:0 2. 9
called a species or not." I do not think the question can be
scientifically solved in any other way. But this work can
hardly be done by one man alone, unless he has the oppor-
tunity of devoting all his time to this subject, and that is
the reason for me to publish the results of these researches
now, even in their incomplete state.
Finally, I can not forbear to treat the old question
whether 0O. F. MörrerR's Daphnia longispina is maintainable
as species. Few species have been proposed which have caused
afterwards so much confusion in the nomenclature as this one,
and the reason is, as it seems to me, very easily understood
from what I have written above. For one may be pretty
sure that, if there are several genuine species in this group
(not Hyalodaphnia), there must also be several longispina-
forms, and so one can easily understand, why it was so
difficult to find any agreements between them. Above all 0.
F. Mörrer's?) figures of his Daphnia longispina (P1. XII, f.
S—10) have caused confusion and been interpreted now in one
now in another way. For my own part I think the posterity
has done wrong to MöLLER in giving so much importance to
these figures. MÖLLER seems not to have been able himself to
draw; the figures were drawn by his brother and, moreover,
they were not published till after his death. If we leave out
of sight the figures, the question is fairly simple. DE GEER !)
distinguished two species »Monoculus (Pulex ramosus) — — —
testa postice unispinosa» and >Monoculus (exspinosus) — — —
testa postice rotundata non: spinosa». The first one is MÖLLERS
longispina according to his own list of synonyms, the second
is, according to general opinion, MöLLER's Daphnia sima.
MöÖLLER's figures are so badly drawn, that it is hard to tell
what they represent. If I dared to add to the number of
suppositions, I should guess that it was a form of Hyalo-
daphnia. But in my opinion MÖLLER comprehended in his species
all the longispina-forms he did know. This is strengthened
by his diagnosis as well as by his quotation of DE GEER.
On the other hand he comprehended older specimens without
spine, but with mucro (corresponding particularly well with
my fig. 9 etc.) in his species pennata. From the fact, that
he found it as late as in the month of November (1. c. p. 86)
+ For such researches the freshwater biological stations must be very
suitable places.
10 R. LUNDBERG, DEVELOPMENT OF THE DAPHNIDS.
it is evident that an older form is the original of that figure.
As above mentioned most of the authors before LEYDIG agreed
in regarding Daplmia longispina O. F. MÖLLER as a young
form or, as BaArrpD”') and others do, as a variety of Daplhnia
pulex. But now LEYypviG !?) declared on account of the diffe-
rences he had observed in the males of the respective species,
that Daplmia magna. pulex and longispina were genuine spe-
cies, which afterwards became the general opinion. When
examining DLrYDIG's!) figure of the male of his Daphnia
longispina (P1. IT, fig. 19) there can be no doubt, that this is a
young specimen still in possession of the triangular promi-
nence which characterizes the young forms, although it is
situated farther back than on my figures. The figure of a
female, given by him, is evidently also a young, just as is Dr
(TEER'S 1) figure, quoted by him as a synonym. P. E. MöULLER )
has tried to solve the question about the Daplmia longispina
of his celebrated fellow countryman's. He" considers 0. F.
MÖULLER'S and LEYDIG'S species as forms of longispina, though
the first mentioned author means a form with a long spine and
the second a form with a short one. By this arrangement,
however, the question is by no means elucidated or solved.
In direct opposition to his namesake he regards the form of
DE GEER, !) fig. 1—4, P1. 27, as Daphnia pulex. "This species,
which also sometimes has varieties with a spine, differs from
the other in the armature of the abdomen. Dapluvia pulex
has all its »aculei caudales» of the same length, but in Daplnia
longispina these »aculei> decrease in size towards the back.
This characteristic can not, however, be considered as very
important. In my opinion the name, Dapluvia longispina,
ought to be stricken out from the nomenclature, where it has
caused so much confusion.
When 0. F. MöLLEr ?) proposed his new species Daplmia
pennata, he did so chiefly because the Monoculus pulex of older
authors comprehended the whole of the genus Daplmia esta-
blished by MÖLLER in the same work. Nince the presence or
absence of a spine had been for former investigators, e.g. DE
GEER !) and more recent ones, an all important characteristic
for those species of the genus Monoculus, which correspond
with MöLLER's genus Daplmia, he thought it best to establish
a different species — Daphnia pennata — for those (older)
forms, in which he did not find any spine or only a feebly
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:02. ll
developed »mucro». The Daplhnia pulex-group was thus divided
by O. F. MöLLEr ?) (who did not mention the Hyalodaphnia-
forms) into two species, pennata and longispina. For the
latter DE GEER's M. pulex was a synonym (in spite of Mör-
LER'S figure). STRAUS ta) distinguishes three forms of Daphnia:
Daplmia pulex (which he makes synonymous with MÖLLER's
Daphnia pennata), his new species Daplmia magna and Daphnia
longispina O. F. Mörrer. The differences between STRAUS's
pulex and magna partly consist in the size (the former 4 mm.,
the later 5 mm.) partly therein that his pulex has a short
spine and the fullgrown one only a blunt prominence, while
his magna has a straight permanent spine. His longispina is
distinguished by the concave outline of the head beneath, by
a permanent spine and by smaller size, only 1!/2 mm. STRAUS'S
pulex and magna are, however, as can easily be seen from
the figures as well as from the diagnosis, only the same
species though in different ages.
JURINE'S >) Daplmia pulex is different from STRAUS's species
with the same name and is an aberrant form, which is evident
from the concavity of the rostrum. S. FrscHER?) in his first work
incorporates the three species in Daplmia magna. In his later
works (Ca and 3b) he proposes all three again as independant
species, but then he confounds Daphnia magna and pulex, so that
his figs.1 and 3, P1. III, of pulex (5 b) are STRAUS's Daplwia magna
(young ones) but his magna, fig. 2 and 5, on the other hand
is a Daphnia pulex, as is already stated by LILLJEBORG !9). In
the same work, Bull. Soc..- Nat. de Moscou 24. 2, (P1. III, fig. 4)
FIscHER has drawn a young female of Daphnia pulex with a
wartlike excrescence on the neck instead of the triangular
prominence. His longispina from South Russia (2 ce), P1. III,
fig. 1—4, is a »longispine», young form, which he believes to
correspond with O. F. MöLLER's longispina and which LEYDIG !?)
regards as synonymous with his species of the same name.
BaIrpD ') mentions Daphnia magna and longispina as var. «
and 8 of Daplhnia pulexr, and established two new species,
Daphwia psittacea and Daphnia Schefferi. His Daphnia pwulex,
var. B magna (P1. XI, fig. 3) is evidently only a variety
tending to what G. O. Sars 5a) later has called Daphnia
aqwilina; and BairpD's'?) Daphnia psittacea (P1. XI, figs. 3 and
4) is nothing but a young (of magna?). Daphnia Schecefferi
Barrp is also a young form, but deviates somewhat from
12 R. LUNDBERG, DEVELOPMENT OF THE DAPHNIDS.
Daphnia magna STRAUSS & LILLJEBORG, which is evident from
the round shape of the body. The last named author (LIiILLJE-
BORG)!?) also considers it as a synonym of magna. All BAIRD's ”)
figs. of these species represent more or less young specimens;
most advanced is that one represented on the Pl. VI fig. 3
(Daplwia puwulex).
LEYDIG 1?) suggests that he has found in the terminal set:e
of the antennie of the males a reliable characteristic distin-
guishing Daphnia magna and D. pulex from D. longispina. Tt
seems, however, to be rather doubtful, whether the charac-
teristies mentioned by him may be regarded as sufficient
to establish a new species. Indeed, his figures of Daphnia
longispina (P1. II, figs. 13 and 19) represent only young
forms of a male and a female. Besides, the former possesses
the tooth-like prominence, though situated further back.
Moreover, LEYDIG's !?) figures ot Daphnia pulex, P1. figs. 2—5,
disagree with those of the same species drawn by FISCHER
and ÅLILuJEBORG. The last named author figures, it is true,
only the abdomen of the male Daphnia pulex (P1. XVI,
fig. 10), but this figure does not agree at all with LEYDIG'S
figs. 3 and 5, Pl. 1. LILLJEBORG !9) does not mention anything
about the large hairy and scaly prominence on the addomen
of the male, which according to ZENKER ”) and LEYDIG !?) ought
to be characteristic for the male of this species, and which
was first stated by FrscHEr ?), P1. VII, fig. 12, as belonging
to the male af his Daphnia magna.
In fact, only the above mentioned authors, FISCHER, ZEN-
KER and DLEYDIG, have seen this strange prominence, which
ought to be specially marked, as it is a most peculiar organ
which is not found in other forms of Daphnia. According to
my views, this prominence is nothing but the spine of the new
shell which is laid bare after the next exuviation. The named
authors obtained their specimens just in a state of exuviation;
disregarding this to be the case, they evidently believed that
this prominence belonged to the abdomen and drew it as it
was attached to this part of the body, which thus in LEYDIG's!?)
figure (P1. 1, figs. 3 and 5) has a very strange shape. ZEN-
KER ?) describes such a thing on the abdomen of the male
Daplhmnia pulex, and LEYDIG,!?) who believes it to characterize
this species, emphasizes therefore that FIScHER'sS 5) figure
of the male Daphnia magna (P1. VII, fig. 12) represents
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:02. 13
a Daplmia pulex. ZENKER ”) remarks however: »Diese dem
Männchen von Daphnia pulex eigenthämliche Papille ist mit
Schuppen bedeckt und gleicht in vieler Hinsicht der Spitze
am Schalenrande der Daphnia pulex, in die sie auch oft gelegt
wird um den Körper des Thieres fester zwischen den Schalen
zu ziehen.> It would, however, be hard to conceive, why just
the male of the species in question should want such a papilla.
P. E. MöLnreEr !) suspects the correctness of this idea of
ZENKER, because the »spine is never hollow». MULLER'S state-
ment is certaimly erroneous. ”'Phe spine is hollow and when
in the state of exuviation the animal must pull the new spine
out from the old shell. Where, as in Bythotrephes, the caudal
spine is very long, the disengagement of the shellspine
during the exuviation is very difficult, so that the spine can
only be partially pulled out from the old shell, which remains
together with the appendices at the base, as P. E. MÖLLER !?)
has proved p. 66. Moreover, for this species the prolongation
of the caudal spine is of importance as a balancing organ.
In Bythotrephes at the shedding process the cuticula breaks
square off at the base of the spine. In Hyalodaphnia also the
long spine would cause a good deal of trouble in the moul-
ting process, but here it is helped by the spine being splitted
along its under half, a phenomenon, I believe, I have observed
on an empty shell, Pl. II, fig. 40.
In fact from this we derive an explanation of the manner
in which the exuviation is performed, and the reason why in
the species of the Daphnia pulex-group the spine grows
shorter with age and finally becomes reduced to a more or
less blunt prominence.
By later authors as Kurrz!5) and HELruicH!5) the Daplhnia
pulex-group has been still more split into species, which,
however, ought all to be revised. I have already spoken about
a couple of these species, Daphnia aquilina (SARS?) HELLICH and
Daphnia gibbosa HEriicH. !5) Regarding Kurtz's!5) Daphma
obtusa, which he first believed to be a synonym of Daplmia
pulex TLILLJEBORG !9), but afterwards, when he had found the
male, proposed as a separate species, it ought to be observed
that the form, sketched by Kurrtz,!6) PI. I, fig. 9, as the male,
is evidently a very young specimen of Daplmnia pulex etc.
Finally, concerning the form, the development of which
I have tried to trace here, I regard it as that one, which
14 R. LUNDBERG, DEVELOPMENT OF THE DAPHNIDS.
JURINE. ”) LILLJEBORG !9) and others have proposed as the real
Daphnia pulex.
Of course it is of the greatest interest to make out the
nature of the ontogenetic development of the genuine longi-
spine forms of the species of Daphnia, which live »pelagic>
in the lakes, i. e. Hyalodaphnia. During the summer of 1893
I spent a good deal of time on this question. Buta sucessful
studv of the transformation during the growth here is sub-
ject to greater difficulties than is the case with the forms
living in smaller sheets of water (ponds). From time to time
I made collections with a plankton-net, HENsEN' & ÅPSTEIN'S
construction. in the lake of Dåvern at Finspong.
Even a species of this group can afford, I think, in-
stances of very important transformations of age. TI could
not, however. follow the development so far as that of
Daphnia pulex.
Im the month of July. the greater part of the specimens
of the forms approximating to H. Cederströmit SceHÖDLER had
the head formed just as is shown in the figs. 26—31. "From
these figs. it is evident that the shape of the head varies from
the more semilunate. upward-curved one of figs. 29—31, to
that with a straighter upper outline of figs. 27—28. I regard
those to be young, which later on change to the form of figs.
32—35, reminding one of H. Berolinensis and Kahlbergensis
NCHÖDLER or galeata SArRs. I just happen to observe, that the
shape of the head has changed in this direction. In one spe-
cimen, drawn in the fig. 31, the future outline of the head is
conspicuous. From this it is evident that the form represented
in the figs. 32--35 is developed from the first-mentioned one.
In the season July—August I only found these two stages,
but in a plankton-collection of the 20 of September most
of the specimens have a form like that of the figs. 36—39 and
might be Daphnia cristata SARS 3) p. 149.
I could not prosecute my studies on the transformation
any further, but my observations have, as I see from a paper
just received by O. ZACHARIAS, ?9) been confirmed by his in-
vestigations in grosser Plöner See. His figures, Pl. I, fig. 1 a
and b, agree tolerably well with mine, P1. II. figs. 27—31 and
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD.: HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:02. 15
36—59, and he has probably studied the same species. He
was able to follow the transformation right on to December
and found that the head then acquires an evenly rounded
shape, Pl. I, fig. 1c, »der die Species ganz unkenntlich machen
wiärde, wenn man nicht alle Uebergänge, die von der langen
nach oben gebogenen Kopfform allmählich zu der runden hinge-
fährt haben, wirklich gesehen hätte». Besides, he found in
amother lake in the neighbourhood, that the spine of Hyalo-
daphnia Berolinensis SCcHÖDLER grows shorter in the autumn.
But he regards these changes as »Saisonformen» or varia-
tions produced by various exterior influences at different
times, not as transformations depending upon growth, loc. cit.
p. 121. So firmly established is the opinion that the sexually
ripe forms can not alter in time of growth. Moreover, the
discovery of these »season-forms» does not seem to have di-
sturbed his own faith, that the species established by SARS,
NCHÖDLER and other investigators are well defined.
My researches have not been extensive enough to allow
me to enter into a more minute criticism of these species, but
from my own discoveries and from those of ZACHARIAS it ought
to be evident that the explanation I have given above is
quite correct: the Daphnids (and Cladocera in general) undergo
very great transformations during growth, and an inquiry
into and a revision of the species of the Daphnids and of the
Cladocera in general is highly desirable. "
From my researches and those made by ZACHARIAS it is
obvious that all transformations of the Daphnids tend in the
same direction, 1. e. spines and other prominences, the so-called
balancing organs, tend to become shortened or even to dis-
appear in time, as is the case with the larval forms of other
Crustacean orders. There is no doubt, that these changes
during the growth are adapted to the surrounding con-
ditions of the medium in which they live, and that they
are of a certain advantage for the animals. In this respect it
seems to be of great importance to study their bathymetrical
distribution and its connection with the changes of tempera-
ture in the water at different seasons. FOoRrEL?!) has called
attention to the importance of the temperature in estima-
+ ZACHARIAS says that similar changes occur even in the genus Bosmina
and in the same direction, for the balancing organs, viz. the long antenne,
are shortened.
16 R. LUNDBERG, DEVELOPMENT OF THE DAPHNIDS.
ting the faculty of the water to keep small particles in a
suspended state. Although this influence can not be so great
upon the organic plankton as upon the inorganic silt (»pous-
sieres en suspension»), temperature, light and the density of
the water must have an essential influence even upon higher
organisms, provided with the faculty of moving about by
themselves, as do the pelagic or limnetic Cladocera, and still
more upon the microorganisms which constitute the food for
the others. This can not be studied so favourably in lakes
as in the open sea, where in summertime the temperature
is subject to greater variations. Dr L. KoLMopDINn!?) has
made such investigations in the Baltic for the practical
purpose of finding to what depth the drift-net for catching
herrings ought to be sunk. These investigations show very
plainly, that the distribution of the entomostraca in strata
of different depths is influenced to a great extent by the
temperature. I believe that such, and other more exclusively
scientific investigations can be of the greatest importance
for the explanation of the causes of the very interesting
transformations of Cladocera, since I do not consider the
variation alone to be the right explanation.
The remark may be made, that such transformations during
the growth occurs also in the Daphnids which only live in
shallow water, where in summertime the temperature is just
about the same from the surface to the bottom. This is true,
but here it might have a phylogenetical explanation, which
is the more likely as the pelagic forms are in phylogenetical
respect older, as WEISMANN !7) has already noted about Lepto-
dora hyalina.
BIHANG TILL K. SV, VET.-AKAD, HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:02, 17
Literature.
!) DE GeErR, C.; Mémoires pour servir å I'histoire des Insectes. Tome VII.
Stockholm 1778.
?) Mörrer, O. F.; Entomostraca. Havnizxe 1785.
”) RAmporr, K. A.: Beiträge zur Nat. Geschichte einiger deutschen Mo-
noculusarten. Halle 1805.
") Stravs, H. E.; Mémoire sur les Daphnia. Prem. partie. Mém. du Mu-
séum d'histoire naturelle, Tome V. Paris 1819.
ta) Idem — >» — Seconde partie, Tome VI. Paris 1820.
”) JURINE, Louis; Histoire des Monocles qui se trouvent aux environs de
Genéve. Geneve 1820.
2) Litvis, D.; Die Branchiopoden der Danziger Gegend. Danzig 1848.
7) Barro, W.; The Natural History of the British Entomostraca. London
1851 (Ray Society).
?) FISCHER, SEBASTIAN; Uber die in der Umgebung von St. Petersburg
vorkommenden Crustaceen aus der Ordnung der Branchiopoden und
Entomostraceen (Mém. presentés å VAcademie impérial de St. Péters-
bourg par divers savants et lus dans ses assemblées, Tome VI) Ge-
lesen 1847. Tr. 1851.
>a) Idem. Ergänzungen etc. zur der Abhandl. Crust. aus der Ordnung
der Branchiopoden und Entomostraceen. Aus Mémoires des savants
étrangers, Tome VII bes. abgedr. St. Pétersbourg 1850.
>b) Idem. Bemerkungen iber einige weniger genau gekannte Daphnien-
arten. Bull. de la Société imp. de Naturalistes de Moscou. Tome
XXIV 2. Moscou : 1851.
?)c) Idem. Bull. Soc. Imp. de Moscou. Tome XXVI. Moscou 1854.
?) ZENKER, W.; Physiologische Bemerkungen iber die Daphnoiden. Arch.
f. Anatomie, Physiologie und wissensch. Medicin von Joh. Mäller.
1851.
19) LILLJEBORG, W.; De Crustaceis ex Ordinibus tribus: Cladocera. Ostra-
coda et Copepoda in Scania occurrentibus. Lund 1853.
"!) ScHÖDLER, Ep.; Carcinologische Beiträge: Die Branchiopoden der Um-
gegend von Berlin. Erster Beitrag. Jahresber. äöber die Louisen-
städtisehe Realschule. Berlin 1858.
!) LeypiG, FRANZ; Naturgeschichte der Daphniden. Tibingen 1860.
”) SarRs, G. 0.:; Oversigt af i Omegnen af Christiania iagttagne Crustacea
cladocera. Forhandl. i Videnskabs-Selskabet i Christiania aar 1861.
Christiania 1862.
18 R. LUNDBERG, DEVELOPMENT OF THE DAPHNIDS.
133) Idem. Om en i Sommeren 1862 foretagen zoologisk Reise i Chri-
stiania og Throndhjems stifter. Christiania 1863.
14) ScHoEDLER, E.; Die Cladoceren des frischen Haffs, nebst Bemerkungen
äber anderweitig vorkommende, verwandte Arten. Wiegmann: Archiv
f. Naturgeschichte 32. Jahrg. 1:r Bd. Berlin 1866.
15) MöLrLer, P. E.; Danmarks Cladocera, in Schiödtes Naturhist. Tidsskr.
Tredje Rekke. Femte Bind. Kjöbenhavn 1868.
16) Kurz, W.: Dodekas neuer Cladoceren nebst einer kurzen Uebersicht
der Cladoceren-fauna Böhmens. Sitzungsb. der k. k. Akad. d. Wissen-
schaften in Wien. Math. naturw. Classe, 1 Abth. 1874.
17) WEISMANN: Ueber Bau und Lebens-erscheinungen von Leptodora hya-
lina, Zeitschr. f. Wissensch. Zool. BSeparate. Leipzig 1874.
18) HELLuCH, BoHusuaAv; Die Cladoceren Böhmens. Arch. der Naturw.
Landesdurchforschung von Böhmen. III Band, IV Abth. II Heft.
Prag 1877:
19) KOLMODIN, L.; Om iakttagelser rörande lämpligaste djup, hvartill sill-
garnen böra sänkas, och om en för utrönandet häraf konstruerad
apparat. Förh. vid första Allm. Svenska Fiskerikonferensen i Göte-
borg 1891. Bil. III. Berättelse öfver 17:de Allm. Sv. Landtbruksmötet
i Göteborg 1891. Bil. I. Stockholm 1892.
20) ZACHARIAS, O.; Forschungsberichte aus der Biologischen Station zu Plön.
Theil 2. Berlin 1894. Sid. 121. >»Formveränderungen bei Hyalo-
daphnien und anderen Crustern.>
21) Forer, F. A.; La Faune profonde des Lacs Snuisses. Geneve 1885.
Explanation of figures.
Tab. I. Fig. 1. Young having just left the matrix. Sept. 1892. Fig: 2!
Very young specimen. x 50. Sept. 1892. Figs. 3 and 4. Young spe-
cimens (smaller scale than figs. 2 and 5) with a toothlike projection
on the neck. Fig. 5. Young specimen. x 50. Sept. 1892. Fig: 6.
The toothlike projection on the neck x 150. Fig. 7. Young females
on which the necktooth has disappeared. x 30. Sept. 1892. Fig. 8
the spine of the same specimen. x 150. Fig. 9. Older female without
spine. xx 30... Middle of September 1892. Fig. 10. Older female.
Sept. 1892. Fig. 11a) female with first stages of the ephippium,
b) the head of the same specimen, more enlarged (xx 150) Sept. 1892.
Fig. 12. Female with ephippium. Fig.13. Fullgrown male. Fig. 14, a).
Head of a female (= D. aqwilina Sars?), b), the posterior angle of
the shell of the same specimen. x 50. Fig. 15. The abdomen of
fig. 9 highly magnified (Hartn. obj. 7, oc. 1). Fig. 16. The abdomen
of a young female with still observable necktooth. x 200. Fig. 17.
The abdomen of fig. 7. x 150. Fig. 1S. The abdominal projections
Y
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20, AFD. IV. N:0 2. 19
Tab.
of a young female with spine and trace of the necktooth, highly
magnified. Fig. 19. Young male born between 234—26th Aug. 1893.
x505 Fig. 20. Young female. 28th Aug. 1893. >x 50. Fig. 21.
Young female with spine. The posterior sides of the shell aculeated
and indistinetly reticulated. Fig. 22. Female with ova. x 50.
II. Fig. 23. Female with spine and ephippium, this still semi-
pellucid. 30th Aug. 1893. x 50. Fig. 24 female without spine. The
shell indistinetly reticulated. Sept. 1893. Fig.25. Young male, one of
the specimens hatched after Aug. 23rå and delineated 31st Aug. 1893.
x 50. Fig. 26. Very young Hyalodaphnia. July 1893. x 30. Figs. 27
and 28. Young specimens of Hyalodaphnia. July 1893. >x 50. Fig.
29. Young female with ova. July 1893. x 50. Fig. 30. A young
Hyalodaphnia with faleiforme crista on the head. July 1893. x 50.
Fig. 31. Young female of Hyalodaphnia, in which the contours
of the future crista, to be laid bare after next exuviation may be
seen through the shell. July 1893. x 50. Fig. 32a). A female with
crista of this form. >x 50, b) head of the same specimen larger
scale. x 150. (Daphnia galeata. Sars? or Berolinensis Schödler.)
Fig. 33. The abdomen of a specimen in the same stage as fig. 29 or
31. Fig. 34 female of a Hyalodaphnia much resembling H. Kahl-
bergensis Schödler. Beginning of Sept. 1893. >x 50. Fig. 35a) a
female specimen, taken at the same time, resembling Daphnia galeata
Sars, x 50, b, abdomen of the same specimen, on larger scale. x 200.
Figg. 36, 37 and 38 females of a Hyalodaphnia from the same place
as the foregoing 20th Sept. 1893. x 50. Fig. 37 a) male taken at
the same time and place. >x 50, b) abdomen and c) one of the an-
tenne of the same specimen. x 160. Fig. 40. A fragment of the
spine of an empty shell of a Hyalodaphnia. > 160.
SLUT - N Ch Nn eV TEALJIEVNE AG SÖK Ja Å
(ER NS TVN Te VR PG RN YA Ern hä SR
+? så Pa = ö Väöm 4
I
80 OMATNARA HäR ML RERN Sr
seklet blare ONNr vagn lt Berti
FANA SVETSARE deg uar RT a RN YA :
ar kskanikrns UD 0 ORG mörkonMRIS on Fian bor rie AM
Iebnolndiäden di 90 mor frin vaietlirp odV ers fl
folks karmen uta algfunkitn TY VE
Sstetring. kbhe TALAR > odeigryidrjon FRAN gripa Prev aa
ST ange Rb luv RADER 08500 NT Jr
Fyåenrnnlil sne RA BB RO YR oe
LEE smurAl AM ER ba biblar Pit BIBS euf md ån Le
TE äng FAN 540 AVBA Ro fa? BI Vem eeN Na Sar VE ams fö VA VI DEE
uf oanad RR ben Er TAR
UT UTE LG 0 PN tll Wo el ot DÖ
Män BRT lirkosrbangt EN OR vr blusen
BAD ävev ve frida on uVTRIIRSTSYE br 10 7 IRAN
och FitseoAOR NN vu ca fenor TOA at frit add ads ARN
Hibteeslagut, A 3. (4 BR vB Rån tur Hi
vonmude måte oomakedt. Sö lumd (& (DVDN mA böj
Cralherd finnldtilorem ilj vt Mek. avinelong ås INA LE |
40 29-.mä tä Ht ORNenuotibIger Ä Iärnd undar ol
AN AVIR MM SrarbEt ör diar ey ARON Män 408
Rn (mål dk AMV TRON oa bart Sr fak EN Ne SE
nine NGA SVT VAR RENA nitild tee mt Nibe ork mn se ry
ING Ar bajen ra. syd grus? one Oct Ia NötObe pr
Vosil eposen Sedå eerörnt ckrol ACA VRTES ST TESTO ETT
in noder ölans (6 0 vi Na Re Nja 2208 kör
str. OUT 0 mv (nn. ban us fue td i INDe ryaeseg fa Or
och 10 dasdmuant AA > Obon I Mt HAnmoIqey, FOA sdå
KUN NIÅN VE 10 Und AR ip
förrn. vf
hd
VAS
Und
»
2 '"
10 ' iv He
jla un
ouBNv til kv
SL I hb
' é ; Han Md | 4 1 JR
Å i | se VIENNA uf REA
d lan, AS NeT RAR ven REA LAR /
ri j . MV TN Ne av IR tg klart 4 Om
; TT) i 2 NAR ET RR FIN ne
a öd td ja be MN Or KE LE deg
Gt Bri bål räntor FRIN VG hg » Mej tg FS nA
ff: gt ränte irl Hölö KSK ei katsnng Vy AR KONRAD
( ETRIA FINNE) UR tg SLA TE NE RE ,
es fre
Bree
PA ESS
Pihang till K Vet. Akad. Handl. Bd. 20. Afd. IV. N2 2.
BIHANG TILL K. SVENSKA VET.-AKAD. HANDLINGAR. Band 20. Afd IV. N:o 3.
REDOGÖRELSE
FÖR
DE SVENSKA HYDROGRAFISKA UNDERSÖKNINGARNE
ÅREN 1893—1894
UNDER LEDNING AF
G. EKMAN, O. PETTERSSON ocH A. WIJKANDER.
II. PLANKTONUNDERSÖKNINGAR:
ANIMALISK PLANKTON
CARL W. S. AURIVILLIUS.
STOCKHOLM 1894
ROKTRYCKERIET. P. A. NORSTEDT & SÖNER
KE! SR läkar YIN LE ESO (ÖRA Na il Nn
4 | | ar
Un ön huk
ke OM ” Pa AIR
& a MMK 08 ba ANAR GRTV |
pe Hö
IG
j Je
HaTTAÖDOCTA
BARA DVTIDID2 400 ANA RO AO
b08--8E8r VUTHKA
| LA ä
AGM ARLIW ÅA 100 KOBE TPTag QQ H M
j id - En
ITA VR ONS TOT
KOTA MRTLIAMIKA
1/ vd
SULINIVIA TAP WW IAD
Kant UP Sv NÖSYGARERG AN ShA NAR pas HÅR na
|
JAI KAONITA
> SRÖNLE VIKTA RT MAP RYARTRA
a y Vv
- fe &r
- v Ft Da SAO VF
- 4 - i er SAR ARA Bragg Öv
2 i f
se den som i botaniskt eller zoologiskt syfte vid våra
vestra kuster gjort insamlingar af de organismer, som utgöra
hafvets plankton, är det ej obekant, att sammansättningen af
denna plankton vexlar ej blott på skilda områden utan äfven
på samma fångstplats under olika dagar eller årstider. En
djurform, ja en hel djurklass, som uppträder i stor ymnighet
under våren — April—Juni — kan sålunda vara spårlöst för-
svunnen från samma farvatten under den varmare årstiden
(t. ex. Ctenophorer), under det en annan djurklass visar sig ute-
slutande på hösten, i Sept.—-Oktober månad (t. ex. vissa Ce-
phalopoder). Och — för att anföra ett exempel på enskilda,
periodiskt uppträdande djurformer — erinrar sig förf. ett till-
fälle under hösten 1880 eller 1881, då i slutet af Augusti
hafsviken vid Kristineberg 1 Gullmarsfjorden under ett dygn
hvimlade af »lysdjuret», Noctiluca, som hvarken under samma
års sommar eller under följande somrar iakttagits på samma
ställe.” Ett liknande fall inträffade ungefär vid samma års-
tid förlidet år (1893), då den 6 September invid Kristinebergs
bryggor en Copepod, Centropages typicus KRöver, uppträdde i
sådana massor att vattnet var »tjockt» af densamma.” För
sin periodiska förekomst vid svenska kusten förtjenar äfven
! Begreppet »Plankton>»>, användt inom biologien, torde rättast omskrifvas
såsom sammanfattningen af de organismer som lefva fritt — d. v. s. obe-
roende af botten och stränder — i salt eller sött vatten och, vare sig de ega
sjelfständig rörelseförmåga eller icke, kunna drifvas omkring af ström
och vind. Och allt efter som en organism under hela (ex. Appendikularier,
pilmaskar) eller blott en del (ex. Echinodermer, snäckor, musslor) af sitt lif
tillhör plankton har man skiljt mellan holo- och meropelagisk plankton.
? I November förra året erhölls djuret af den Hydrografiska Expedi-
tionen, men icke inom Gullmarsfjorden utan på tvänne stationer i öppna
Skagerak.
3 Uppgiften härom, äfvensom spritlagda. exemplar hafva benäget lemnats
af Prof. HJ. THÉEL. Samma djur var mycket fåtaligt i fjorden under Au-
gusti-Expeditionen, likaså under November, men var deremot temligen allmänt
i öppna Skagerak under sistnämnde månad.
4 AURIVILLIUS, PLANKTONUNDERSÖKNINGAR.
nämnas en Cirriped, Lepas fascicularis ELLIs ET SoL., som van-
ligen först mot slutet af Augusti plägar visa sig i skärgår-
den, men under hela sommaren saknas i samma trakter. An-
märkningsvärd är 1 detta fall den uppgift, som förliden höst
lemnades af Njökaptenen G. C. ECKMAN, hvilken under fer-
åriga resor öfver Atlanten gjort sig förtrogen med plankton-
fångst, att samma Cirriped på sensommaren af honom iakt-
tagits i Nordsjön, der den uppträdde i stora massor liknande
breda bälten.
Ytterligare flere exempel skulle kunna anföras för att
påvisa periodiciteten i planktons sammansättning ej blott i
hafsytan utan äfven på större och mindre djup; men antalet
fall må vara större eller mindre — vid hvarje dylik iakt-
tagelse framställer sig sjelfmant den frågan: hvilken eller hvilka
orsaker betinga planktons föränderlighet vid våra hafskuster i
allmänhet och särskildt vid vår vestra kust?
Svaret härpå blir väsentligen olika, allt efter som det
ena eller andra slaget plankton tages i betraktande. — Hvad
den meropelagiska plankton beträffar, måste dess uppträdande
i första rummet bli beroende af utvecklingsförhållandena, vare
sig de plankton tillhörande stadierna äro de första (ex. Echi-
nodermer, Musslor, Snäckor) eller det sista (ex. en del Polyp-
medusor) i utvecklingsserien. I andra rummet utgöra hafvets
ström-(och vind-)förhållanden den vigtiga faktor, som ensam
kan förklara, att utvecklingsstadier af en mängd djur upp-
träda fjerran från de trakter der de alstrats och der de ega
naturliga betingelser för tillvaron under sin sedentära lifs-
period.
Hvad åter den holopelagiska plankton angår, gör sig den
sistnämnda faktorn ensam gällande, i det härvid samtliga ut-
vecklingsstadier — från ägget till den fullmogna organis-
men — äro, om också ej 1 samma grad, underkastade alla
vattnets vexlingar.
Uppgiften för de planktonundersökningar, som företogos
under de svenska hydrografiska expeditionerna i Augusti och
November 1893 samt i Februari 1894 i Bohusläns fjordar och
Skagerak, har varit att genom jemförelse mellan de rent hy-
drografiska resultaten från horizontalt och vertikalt skilda
områden och planktons beskaffenhet på samma lokaler och djup
lära känna, i hvilken grad och omfattning plankton är beroende
af de hydrografiska förhållandena.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:03. D
Att emellertid i ett ämne sådant som detta några få iakt-
tagelser, gjorda endast vid tre tillfällen under loppet af ”/,
år, ej kunna anses tillfyllestgörande, ligger i öppen dag. För
att framlägga några allmängiltiga bevis i denna fråga kräfvas
utan tvifvel ej blott mångåriga och under hvarje år oafbrutet
fortsatta undersökningar i de vatten man närmast önskar ut-
forska, utan derjemte en sådan kännedom om närliggande hafs-
områdens plankton, som f. n. ingenstädes står att vinna.
Hvad som i det följande meddelas, måste alltså uteslutande
gälla såsom förelöpande undersökningar, hvilka endast undan-
tagsvis lemna tillfälle till allmänna slutledningar.
I. Plankton-Expeditionen i Augusti 1893.
(Tabell 1.)
Den 2 Augusti 1893 anlände till Gullmarsfjorden ombord
på lotsångaren Göteborg Professor Ö. PETTERSSON och Ingeniör
G. EKMAN för anställande af hydrografiska iakttagelser inom
fjordområdet. Vid zoologiska hafsstationen Kristineberg för-
enade sig med Expeditionen Professor P. T. CreveE, Kand. H.
WALLENGREN och förf., i afsigt att samtidigt med de hydro-
grafiska arbetena göra insamlingar af plankton från olika
djup. För sådant ändamål medfördes en af Professor Hy.
THÉEL konstruerad håf, afsedd att kunna öppnas och slutas
hvarhelst mellan ytan och bottnen man önskade horizontalt
undersöka ett vattenlager; och derjemte användes en större
ythåf för att upphemta vertikala planktonprof. I det senare
fallet kunde dock resultatet endast tillnärmelsevis gifva ett
uttryck för det i den undersökta vattenpelaren rådande djur-
lifvet, emedan ingen särskild slutinrättning förhindrade, att
håfven vid nedfirning till och upphalning från det bestämda
djupet medtog ett och annat djur från öfverliggande vatten-
lager. Emellertid kunde vid ifrågavarande tillfälle riktig-
heten af de vertikala profven kontrolleras genom de horizon-
tala håfningar, som företogos på samma station och i omedel-
bar närhet till de förra.
De i afseende på plankton undersökta stationerna voro
två, den ena utanför badorten Alsbäck — och derför 1 tabel-
lerna betecknad med detta namn —, belägen omkring 1 mil
b AURIVILLIUS, PLANKTONUNDERSÖKNINGAR.
från fjordens mynning, der fjorden är djupast — 120 meter;
den andra i sundet mellan Stora Bornö och fastlandet, nära
den punkt der fjorden delar sig i Färlefs- och Saltkälle-
vikarne, och der djupet utgör omkring 40 meter.
Hvad planktons allmänna karakter på båda dessa stationer
beträffar, kan den betecknas såsom öfvervägande animalisk.
Men en annan anmärkningsvärdare öfverensstämmelse visar
sig deruti, att sammansättningen af denna plankton på båda
ställena förändrar sig mot djupet i samma förhållande. Under
det nämligen vid ytan Copepoder och Molluskungar utgjorde
hufvudmassan, uppträdde vid ett djup af 30—c. 45 meter Ci-
lioflagellater mycket talrikt jemte de förra; och då bland Co-
pepoderna Paracalanus parvus CLAvs var den vida allmännaste
vid ytan, visade sig samma art fåtalig vid 30—45 met. djup,
under det motsatsen egde rum med en annan art, Pseudoca-
lanus elongatus BorcK.
Vid stationen Alsbäck, der planktonprof togos både
från ytan, 25, 30 och 45 meters djup, visade plankton från
25 meter en nära öfverensstämmelse med ytans, plankton från
45 meter deremot med 30 meters. Gränsen mellan dessa
ganska utpräglade faunor faller således mellan 25 och 30
meter. Men just vid detta djup befann sig samma dag, enligt
de hydrografiska undersökningarne, gränsen mellan de vatten-
slag, som, på grund af olika salthalt och temperatur och deraf
förmodade härkomst, af O. PETTERSSON och G. EKMAN! fått
namnen baltiska (af 15—31 ”/1 salthalt) och bankvattnet (af
32-=33r/00 salthalty
Af planktonprofven från stationen Alsbäck ensamt framgår
vidare att under 45 meter ned mot bottnen djurlifvet var fat-
tigt både på arter och individer, men dock företedde en och
annan egendomlighet t. ex. förekomsten af stora, till 18 mm.
långa Pilmaskar, hvilka ej träffades samtidigt högre upp mot
ytan. Öfre gränsen för detta vattenlager sammanfaller med
öfre gränsen för det s. k. Nordsjövattnet (af 34"/,, salthalt), som
fyller Gullmarsfjordens djupaste delar och vid denna tid genom
fjordtröskeln var afstängdt från sambandet med samma vat-
tenslag 1 Skagerak.
Hvad i öfrigt de enskilda djurformer beträffar, som erhöllos
mer eller mindre talrikt inom de olika vattenlagren, äro de
! O. PETTERSSON och G. EKMAN, Grunddragen af Skageracks och Katte-
gats Hydrografi. K. Sv. Vet.-Akad. Handl. Band 24. N:o 11. 1891.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:03. T7T
visserligen i och för sig förtjenta af uppmärksamhet såväl
från djurgeografisk som utvecklingshistorisk synpunkt, men
få dock i båda dessa afseenden sin rätta belysning först vid
jemförelse med plankton från olika årstider inom samma om-
råde och inom närgränsande haf, hvilkas vatten utöfvar infly-
tande på det förra. Ty först med kännedomen om de hydro-
grafiska orsaker. som betinga vexlingen i planktons samman-
sättning, kan dess studium blifva verkligt fruktbringande. För
närvarande och så länge ett dylikt jemförelsematerial från en
längre, oafbruten tidsföljd saknas, finnes sålunda vid en redo-
görelse af denna art i de flesta fall endast en utväg: att låta
de enskilda fakta såsom sådana tala hvad de kunna (se tabel-
len N:o 1).
II. Plankton-Expeditionen i November 1893.
(Tabell 2 och 3).
Med kanonbåten Svensksund, chef kapten E. WiLCKE,
anstäldes 13—16 November 1893 af Prof. O. PETTERSSON och
Ingen. G. EKMAN hydrografiska undersökningar dels i Gull-
marsfjorden, dels i Skagerak och i samband dermed togos af
förf. planktonprof från de undersökta stationerna. För detta
ändamål medfördes en ny, af Prof. PETTERSSON konstruerad
planktonfångstapparat, afsedd att användas för horizontalhåf-
ningar och så anordnad, att flere dylika kunde anställas sam-
tidigt på olika djup. Apparatens konstruktion är i korthet
följande. På en vefaxel, som anbringas på fartygets reling,
äro anbragta tre messingscylindrar, af hvilka de båda yttre
äro fasta, den mellersta rörlig. På hvarje cylinder är i hori-
zontalt intill hvarandra liggande hvarf upplindad en galvani-
serad bronzlina af lika längd, som i sin nedre fria ända är
tungt belastad och der genom ett tvärstycke af messing hålles
på samma afstånd från de öfriga som upptill vid cylindrarne.
Håfvarne — af mycket fin silkessiktduk — äro fastgjorda vid
en rektangulär messingsram, som fastskrufvas på en annan
djupare ram, i hvars främre öppning kring en horizontal midt-
axel röra sig två luckor på hvar sin sida om en vertikal
skiljevägg (pelare). När håfning skall ske, fastgöres den sist-
nämnda ramen medelst fyra skrufvar, två vid hvar kortsida.
8 AURIVILLIUS, PLANKTONUNDERSÖKNINGAR.
vid de båda yttre linorna, under det den mellersta linan —
när luckorna äro stängda — fastskrufvas vid en från axelns
midt utstående kort häfstångsarm. Medelst vefven sänkes
derpå håfven till det djup som önskas — detta afläses på en
under cylindrarne anbragt skala — och derpå höjes (eller
sänkes) den mellersta cylindern '/;; hvarf förmedelst en i en
fals på den närmast cylindern fallande hake, hvilket har luc-
kornas öppnande i håfmynningen till följd. Skola flere håfvar
samtidigt arbeta, sker naturligen detta öppnamde samtidigt
för dem alla, sedan den sist anbragta nedfirats på det be-
stämda djupet.
Sjelfva håfningen sker under det båten gör helt sakta
fart, i hvilket fall linorna, under för öfrigt gynsamma ström-
förhållanden på djupet, intaga ett i det närmaste vertikalt
läge och håfningen i verkligheten sker på det djup som önskas,
förutsatt att linornas tyngder äro tillräckligt stora. Genom
luckornas horizontala inställning vid öppnandet och ramarnes
anordning för öfrigt, är nämligen apparatens motstånd huf-
vudsakligen begränsadt till det som åstadkommes af sjelfva
siktduken.
Utom vid ytan, der vanligtvis en stor linonhåf begag-
nades, gjordes med denna nya apparat planktonfångster ned
till de största fjorddjupen, åtminstone 90 meter, och i Ska-
gerak, der arbetet delvis hindrades af hårdt väder, åtminstone
till 40 meters djup.
Likasom vid Augusti-expeditionen undersöktes stationen
Alsbäck från ytan till 90 meters djup, derjemte togs en sta-
tion strax innanför fjordmynningen, »Gullmarns tröskel», och
en station i viken vid Kristineberg. Under färden norrut
togs äfven prof af ytplankton i Marstrands hamn.
I öppna Skagerak gjordes undersökningar på några sta-
tioner i linien Marstrand — Ö. Risör, hvilka under före-
gående hydrografiska expeditioner blifvit undersökta, nämligen
Stat. S. VII, S. IX och S. X, samt dessutom på Stat. A. XV,
belägen 10' W. om Hållö fyr.
Tages nu 1 första rummet Gullmarsfjordens plankton i
betraktande, visar sig dess allmänna karakter helt olika den-
samma i Augusti, så till vida som Diatomaceer och Ciliofla-
gellater i November utgjorde hufvudmassan, under det Cope-
poder, Molluskungar m. £. trädde i bakgrunden. Och detta
förhållande kan med så mycket större skäl anses betecknande
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 3. 9
för planktonfångsten inom området, emedan det gjorde sig
gällande ej blott inom vissa vattenlager, utan på alla verti-
kalt och horizontalt skilda punkter som undersöktes.
Hvad Skageraksstationerna beträffar, der planktonhåf-
ningen nu för första gången stäldes i samband med hydro-
grafiska arbeten, utgjorde visserligen i de flesta fall äfven här
Diatomaceerna och Cilioflagellaterna flertalet, med undantag
dock för stationen A. XV, der isynnerhet de förstnämnda voro
fåtaliga i jemförelse med den rika omvexlingen af animaliska
organismer. Sin största betydelse få emellertid plankton-
fångsterna från Skagerak vid jemförelse med desamma inom
Gullmarsfjorden, emedan inom det förra området flere djur-
former påträffades, som samtidigt ej alls förekommo inom det
senare, och som för öfrigt genom sin geografiska utbredning
äro synnerligen anmärkningsvärda.
Främst bland dessa må anföras tre till sin natur arktiska
kräftdjur, nämligen en Schizopod, Euphausia inermis KRÖYER,
samt två Amphipoder, Hyperoche Kröyeri BovaALrivs och
Parathemisto oblivia Kröver. Den förstnämnda har sitt egent-
liga stamhåll i Norra Ishafvet, der den utgör den förnämsta
födan för jättehvalen, Balenoptera Sibbaldi (J. E. GRAY) samt
en ej mindre vigtig näring för de stora sejstimmen (Gadus
virens L.) Från Varangerfjorden till det arktiska områdets
sydgräns, Lofotentrakten, förekommer den sålunda ytterst
talrik; vid Norges vestra kust är den deremot sällsyntare
och visar sig ännu mera sällan vid dess sydkust; uppgift
saknas, såvidt kändt är, om dess förekomst vid Bohuslän.
Äfven de båda Amphipoderna hafva sin egentliga ut-
bredning i Norra Atlanten och Ishafvet och synas endast
tillfälligtvis uppträda på sydligare breddgrader. Sålunda är
Parathemisto känd från Grönland, Spetsbergen, Norges N. och
V. kuster, Brittanniens Ö. kust och Sveriges V. kust, Hyperoche
från Grönland och kusten af Devonshire.!
Härtill komma två andra djurformer, af hvilka den ena,
Siphonophoren Diphyes truncata M. Sars, så vidt bekant är,
hittills ej blifvit anträffad i närheten af någon svensk kust,
men enligt M. SaArs, som först beskrifvit djuret, uppträder
sporadiskt i Sept.—November månader vid Norges vestkust
(fyndort Florö, mellan Bergen och Molde). Den andra formen,
! C. BovaLLius, Amphipoda Hyperiidea. K. Sy. Vet. Akad. Handl,
Bd. 22. 1886 och 1887.
10 AURIVILLIUS, PLANKTONUNDERSÖKNINGAR.
»lysdjuret», Noctiluca, har visserligen såsom i inledningen
blifvit antydt någon gång på sensommaren erhållits vid
Bohusläns kust, men dess liksom Diphyes' egentliga tillhåll
synes vara öppna hafvet (Atlanten eller Nordsjön).
Hvad man hittills känner om dessa fem planktondjurs
utbredning — isynnerhet de tre förstnämndas — talar således
för, att de inkommit i Skagerak ända mot svenska kusten med
hafsströmmar från öppna Atlanten (sannolikt närmast från
Norges vestra eller sydvestra kuster.) Sammanställas härmed
de hydrografiska fakta från Skagerak under samma expedi-
tion, så visar sig att af de fyra stationer, der dessa plankton-
former träffades, tre (nämligen Stat. A. XV, ytan, S. VII, 10
met. och S. X, ytan) hade ett vatten af resp. 33.15, 33.35 och
32.12 ”/9v salthalt och af resp. 7.295, 7.270 och 8.231 Cels. tem-
peratur, och på dessa tre ställen fångades alla formerna,
utom 1, samt dertill i ett stort antal individer. Men ett
vatten af dylik salthalt tillhör enl. O. PETTERSSON och G.
EKMAN! icke de i Skagerak utgående utan de hit inström-
mande vattenslagen och har på grund af dess förmodade här-
komst från Norska (eller Danska) bankarne fått namnet bank-
vatten. Hvad den återstående formen beträffar, togs af den-
samma blott ett enda exemplar på Stat. S. IX, der ytvattnet
visserligen höll blott 31.08 ”/ov sälta vid 7.279 temperatur, men
der redan på 10 meter träffades vatten af 32.09 ”/o, salthalt;
och den bör derföre i sjelfva verket ej utgöra något bevis
mot den stora mängden af de öfriga. De hydrografiska fakta
synas således gifva ett vigtigt stöd åt det nyss på biologiska
grunder uppstälda antagandet om dessa djurformers atlantiska
härkomst.
Bland planktonformer som träffades både i Skagerak och
Gullmaren förtjenar en Copepod, Centropages hamatus LILLJEBORG,
ett särskildt omnämnande. Bland de åtta undersökta sta-
tionerna i Skagerak träffades den nämligen blott på tvänne
(S. IX, ytan och S. X, ytan) båda belägna i närheten af norska
kusten — Ö. Risör — och inom området för den från
Baltiska hafvet kommande ytströmmen. En olikhet visade
sig dock deruti, att på Stat. S. IX djuret var mycket talrikt,
bildande hufvudmassan af de der anträffade Copepoderna, på
Stat. S. X deremot fåtaligt. Också var vid fångsttillfället
fr Bör
BIHANG TILL K: SV: VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AED. IV. N:0 3. 11
(den 21 November) vattnets salthalt på den senare stationen
större — 32.12 ”/y, — än på den förra — 31.08 ”/4 — och den
baltiska strömmen sålunda mindre uppblandad på Stat. S. IX
än på Stat. S. X. Tilläggas bör, att på alla de öfriga fångst-
ställena — der icke ett enda exemplar af djuret erhölls —
vattnets sälta utgjorde 32.09—35.05 ”/vo. Ehuru visserligen mer
omfattande undersökningar öfver Baltiska hafvets plankton-
förhållanden med särskild hänsyn till hydrografin hittills saknas,
gifva dock dels Prof. W. LiLLJEBoRGS, Prof. G. LINDSTRÖMS, Dr.
L. Kormopins och Dr. O. NorpoQvists m. H. iakttagelser inom
skilda delar af området norrut till Aland, dels Kieler-Kommissio-
nens arbeten beträffande S. Östersjöfaunan och slutligen den här
nedan bifogade redogörelsen för planktonhåfningar under mars
månad detta år vid Nidingarne (utanför Warberg) och vid
Svinbådan (i N. Öresund) vid handen, att Centropages hamatus
är en inom baltiska hafvet temligen allmänt och konstant
uppträdande djurform. Dess förekomst i Skagerak under de
nämnda omständigheterna kan således amses lemna ett bevis för
dess härkomst från motsatt håll mot de ofvan nämnda fem
planktondjuren.
Åter andra planktondjur, som vid denna tid uppträdde
bäde i Gullmarsfjorden och Skagerak, men under Augusti-
expeditionen ej anträffades, torde på grund af deras hittills
kända utbredning samt deras sporadiska uppträdande vid Bohus-
läns kust — efter häftig pålandsvind eller -strömmar — få
antagas hafva inkommit från öppna Nordsjön. Nådana äro de
båda Copepoderna Anomalocera Patersoni TEMPLETON och Labi-
docera Wollastomi LuBBOoCK.
Från biologisk synpunkt har fyndet inom Gullmarsfjorden
i November af små — 5 mm. långa — ungar af lancettfisken
intresse. Under det nämligen djuret såsom fullvuxet alltid
lefver på sandbotten, t. ex. i Bohusläns skärgård på flere
ställen såsom vid Gåsö, Nordbonden och Wäderöarne, och
ungarne äfven blifvit anträffade öfver dylik botten, erhöllos
dessa ungar i midten af Gullmarsfjorden, resp. på 15 och 30
met. djup, der botten öfverallt är lera eller slam. Då det är
föga antagligt, att ungarne kunna fortlefva i en annan om-
gifning än de fullvuxna, äro de sålunda likt otaliga andra
planktondjur, hvilkas ställflyttning såsom fullvuxna är in-
skränkt, för sin fortvaro beroende deraf, att hafsströmmarne
föra dem till ett för deras fortsatta utveckling tjenligt område.
12 AURIVILLIUS, PLANKTONUNDERSÖKNINGAR.
Hvad i öfrigt alla de enskilda djurformer beträffar som här
ej blifvit omnämnda, hänvisas till hvad som ofvan sagts om
plankton från Augusti-Expeditionen (se tabellerna N:o 2 och 3).
III. Plankton-Expeditionen i Februari (och Mars) 1894.
(Tabell 4 och 35.)
Likasom i November hade den hydrografiska expedition,
som utgick från Marstrand den 10 Februari detta år, fördelen
af att kunna utföra sina arbeten ombord på kanonbåten
Svensksund. Deltagarne voro desamma som i November, och
för planktonfångsterna medfördes samma apparat, som här
ofvan beskrifvits.
Under tiden 11—13 Februari undersöktes Gullmarsfjordens
område på de vanliga stationerna »Alsbäck» och fjord»tröskeln»
samt derjemte viken vid Kristineberg och den punkt i fjordens
inre, mellan Smörkullen och Lilla Bornö, der densamma delar
sig i de båda innersta vikarne.
Förutom vid Marstrand, der ythåfning gjordes på resan
norrut, togos i yttre skärgården under den 13—14 Febr.
planktonprof från Kornöfjord (Bläckhall), Tofva (Gäfven) och
i närheten af Nordbonden (vändstation !"/5). I öppna Skagerak
kunde, för ogynsamt väder, endast Stat. A. XV, belägen 10'
W. om Hållö och en annan station (vändstation ?'/;), belägen
18.5 W. om Hållö, undersökas.
Genom Uppbördsläkaren dr. L. TRAFVENFELTS försorg togos
sedermera under Mars månad ytplanktonprof dels i Ellös-
fjorden (den 15 Mars), dels på kanonbåtens sydgående till
Karlskrona, vid Nidingarne — utanför Varberg —, vid Svin-
bådan — i N. Öresund — och utanför Sandhammaren — på
Skånes S. kust (den 21—22 Mars).
Sannolikt på grund af de under en längre tid före och
äfven under sjelfva expeditionen rådande V. och SV. stor-
marne var planktonutbytet på alla stationerna 1 Februari
jemförelsevis obetydligt. Inom fjordområdet syntes den vege-
tabiliska och animaliska plankton ungefär jemnstarka eller
ock var den förra något öfvervägande, såsom på några sta-
tioner der en blåslik grön alg förekom temligen allmänt.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 3. 13
Hvad Copepodfaunan angår, kan anmärkas den påfallande säll-
syntheten af fullvuxna former, under det Cyclopsstadierna
ofta voro mycket talrika och i olikhet mot November- och
Augustiplankton allmännare än Naupliusstadierna.
Mellan fjordens och Skageraks plankton framträdde skil-
naden vid denna expedition mindre skarpt, en naturlig följd
af det fåtal organismer som erhöllos till jemförelse. Bland
dessa fans dock en, Parathemisto oblivia KRöÖYER, hvilken liksom
i November uteslutande förekom i Skagerak och der blott på
en station, belägen 8.5 W. om A. XV, hvarest den äfven i
November uppträdde talrikast. Nalthalten på detta ställe var
ungefär lika — 33.39 ”/oo — som på Stat. A. XV i November
— 33.15 Yoo —, ehuruväl temperaturen var olika, resp. 4.245
I
och 7.295.
I fjordplankton ingå bland Copepoderna två bräckvattens-
former, Diaptomus castor JURINE och Temorella affinis PoPPE,
beroende derpå att ytvattnet på fyndorten, L. Bornö, var
starkt uppblandadt med fodvatten från Qvistrumselfven; det
höll nämligen endast 5.86 ”'/,, sälta.
En särskild uppmärksamhet förtjenar den Copepod, Acartia
longiremis LIiLLJEBORG, som, jemte den nyssnämnda Temorella
affinis PorPE, förekom allmänt i Mars utanför Sandhammaren
vid Skånes sydkust. Samma djur uppträdde i Februari tal-
rikt bland ytplankton i Gullmarn och dess skärgård (Kornö)
1 vatten af från 15.87 ”/,, salthalt, under det att detsamma i
November erhölls i mycket få exemplar. Med hänsyn till
dess utbredning inom Baltiska hafvet, hvilken, såvidt hittills
är bekant, sammanfaller med den ofvan nämnda för Centro-
pages hamatus LiILLJEBORG, finnas sålunda skäl för antagandet
att detsamma inkommit söderifrån, en förmodan som vinner
stöd af det sakförhållandet, att den baltiska strömmen vid
denna årstid tilltager 1 styrka och mäktighet längs Sveriges
vestra kuster.
I afseende på de öfriga planktonformerna gäller det-
samma som ofvan nämnts om de föregående expeditionerna,
att de nämligen först vid en jemförelse med ett till tid och
rum mer omfattande material få sin rätta belysning. För
närvarande hänvisas till den i tabellerna 4 och 5 lemnade
öfversigten.
14 AURIVILLIUS, PLANKTONUNDERSÖKNINGAR.
Till jemförelse vid kommande planktonundersökningar
sammanfattas 1 en hufvudtabell (Tab. 7) samtlige de djur-
former — utom Cilioflagellaterna, som blifvit bearbetade af
Prof. P. T. CLEVE och af honom publiceras jemte Diatomaceerna
—, hvilka anträffats under de tre nämnda expeditionerna,
hvarvid särskildt upptagits, utom fyndorterna, de vertikala
gränser inom hvilka hvar form uppträdt, maximi- och minimi-
temperaturen samt maximi- och minimisalthalten hos de vatten-
lager, der de lefvat.
IV. Sill-plankton.
(Tabell 6.)
I syfte att å ena sidan utröna, om och i hvilken grad
sillens föda vexlar vid våra kuster, och å andra sidan, om så
är fallet, söka tillse huruvida denna vexling står i samband
med olika vattenslags inströmmande mot svenska kusten,
företogos under November- och Februariexpeditionerna under-
sökningar af maginnehållet hos både vad- och garnsill från
fyra skilda fångstställen. I den bifogade tabellen (N:o 6)
lemnas en öfversigt af det härvid vunna resultatet.
Då i fråga om vadsillens föda den omständigheten, åt-
minstone i många fall, har stor betydelse, att sillen en längre
eller kortare tid hållits instängd, kunna emellertid de anförda
siffrorna, som utvisa antalet exemplar hos hvilka något mag-
innehåll anträffades, ingalunda fullt jemföras med hvarandra,
och särskildt gäller detta om vadsillen från L. Bornö den 11
Februari, hvilken hållits instängd flere dagar innan profvet
togs och derföre rättast ej bör tagas med i jemförelsen. Utan
tvifvel får vid en jemförelse tillika tagas hänsyn till de olika
tider, på hvilka undersökningarne företagits. Emellertid träf-
fades, hvad vadsillen angår, föda i ventrikeln hos 3:dje delen
af de exemplar som obducerades i November bland en fångst
från Fiskebäckskil, och hos 4:de delen af de exemplar af
samma slags sill som erhölls i Februari vid Smögens fiskläge.
Men om härvid procenttalen ej äro synnerligen skiljaktiga,
var deremot planktons sammansättning 1 båda fallen mycket
olika. Mot 15 olika planktonformer i förra fallet förekomma
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 3. 15
endast 5 i det senare och bland de 15 förtjena isynnerhet tre
ett särskildt omnämnande.
Främst bland dessa må ställas en Pteropod, Limacina balea
MÖöLLER, hvars egentliga utbredning faller inom N. Atlanten
och Ishafvet och som på grund af sitt pelagiska lefnadssätt
endast på vissa tider — vid häftiga pålandsvindar eller
-strömmar — visar sig vid Norges norra och vestra kuster,
men då i mycket stora massor, som med begärlighet slukas af
sillstimmen. Och emedan djuret såsom sillföda skiljer sig —
mindre fördelaktigt — från de vanliga slagen af »sillåt», har
detsamma af de norska fiskarena fått namnet »svart»- eller
»krudtåt», på grund af den färg det ger ej blott närings-
kanalen, utan äfven omgifvande delar hos den fångade sillen,
hvilken i detta fall anses oduglig till saltning. Emedan näm-
ligen djuret ej blott är skalbärande utan skalets mynning
tillika är försedd med ett operculum, som hindrar de mjuka
delarnes beröring med det yttre mediet, försenas i hög grad
smältningen af denna föda i sillens ventrikel, så att, om sillen
tages ur vattnet innan smältningen afslutats, de små djuren
ruttna inom sitt skal och förruttnelsen sprider sig till de
omgifvande kroppsdelarne.
Att detta djur erhölls bland maginnehållet hos den nämnda
sillen 1 Gullmarsfjorden var så till vida oväntadt, som det-
samma ej alls förekom samtidigt på någon planktonstation
vare sig i Skagerak eller Gullmarn och då hittills ej är kändt,
att det uppträder 1 sådan mängd inom dessa farvatten, att
det kan sägas ega betydelse för sillstimmen. Det antagandet
ligger derföre nära, att dessa djur, på grund af sin nyss-
nämnda egenskap att länge kunna bevaras osmälta i sillens
ventrikel, af sillen förtärts i ett aflägsnare farvatten än det
undersökta Skagerakområdet. Hvar detta skett måste visser-
ligen f. n. lemnas derhän, men sannolikt är, på grund af
denna Pteropods kända förekomst, att det egt rum vid Norges
SV. eller V. kust.
Äfven två andra djurformer, Copepoderne Centropages
typicus KRövER och Labidocera Wollastoni LuBBocK tyckas tala
för, att den föda som intagits ej uteslutande härrörde från
den dåvarande fjordplankton, utan delvis härstammade från
öppna Skagerak. Båda funnos visserligen i fjorden, men i
mycket ringa antal, under det att åtminstone den förra var
temligen allmän i Skageraks ytplankton och dessutom båda
16 AURIVILLIUS, PLANKTONUNDERSÖKNINGAR.
torde hafva sitt egentliga stamhåll i öppna Nordsjön eller
Atlanten.
Af den garnsill, som i Februari undersöktes vid Marstrand,
visade sig en ännu mindre procent än bland vadsillen inne-
hålla någon föda, och denna föda utgjordes till hufvudsaklig
del af en Copepod, Temora longicornis O. F. MöLLER, som vid
denna tid uppträdde allmänt såväl 1 yttre skärgården som i
Bohusläns fjordar.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:03. 17
Zusammenfassung.
1) Bei Vergleichung des im August und im November an
der Westkäste Bohusläns im Gullmarfjord gesammelten Plank-
tons, stellt sich heraus, dass in jenem Monate der animalische
Theil, in diesem der vegetabilische — nebst den Cilioflagel-
laten — iberwiegt.
2) Während der November-Expedition fanden sich in Skage-
rak zum Theil andere Thiere als im Gullmarfjord vor, und zwar
theils 3 Krebsthiere: Euphausia inermis KRövER, Parathemisto
oblivia KRöveEr und Hyperoche Kröyeri BovALLIvs, welche ihrer
Verbreitung nach arktisch sind — es macht das erstgenannte
die Hauptnahrung des Riesen- oder Blauwals (Balenoptera
Sibbaldii J. E. GraAY) sowie des Gadus virens L. an der Eis-
meerkiiste Norwegens aus —, theils eine grosse Menge des
Siphonophoren Diphyes truncata M. SArRs und des Leuchtthieres,
Noctiluca, beide eigentlich dem offenen Atlantischen Meere an-
gehörig. Diese fänf Thierarten, iiber deren Vorkommen in
den Fjorden Bohusläns bisher fast nichts bekannt ist — nur
Noctiluca und vielleicht Hyperoche treten periodisch auf —
liefern an und fir sich den Beweis, dass Meeresströmungen
aus dem offenen Atlantischen Ocean bis an die Schwedische
Käste durch Skagerak hinein dringen.
3) Das Thierplankton der Februari-Expedition wich in
so fern vom November-Plankton ab, dass, während 3 wahr-
scheinlich in der offenen Nordsee oder Atlanten heimische
Copepoden (Centropages typicus KRÖYER, Anomalocera Pater-
som "TEMPLETON und Labidocera Wallastomi ILuBBocK) nicht
auftraten, eine andere Form, ÅAcartia longiremis LiLLJEBORG,
viel allgemeiner als im November war. Von einigen in März
aus dem S&S. Kattegat, dem Öresund und der Ostsee, unweit
Sandhammaren, bekommenen Planktonproben zu urtheilen,
macht diese Art dort zu jener Zeit die Hauptmasse des Thier-
planktons aus. In Betracht dessen, dass der Baltische Strom
2
18 AURIVILLIUS, PLANKTONUNDERSÖKNINGAR.
in denselben Monaten stark zunimmt, ist demnach wahrschein-
lich, dass der genannte Copepode von WSNiden aus zu den
Kisten Bohusläns angetrieben sei.
4) Beziäglich der vertikalen Verbreitung des Planktons
machte sich im August ein auffallender Unterschied in dessen
Zusammensetzung in verschiedenen Tiefen des Gullmarfjord
geltend. Es fanden sich nämlich: a) von der Oberfläche bis zu
c. 25 Met. Tiefe hauptsächlieh Copepoden vor; b) von 30 bis zu
c. 45 Met. traten unter den Copepoden Cilioflagellaten massen-
haft auf und unter jenen machte iäbrigens eine andere Art
als in a) die Hauptmasse aus; endlich ce) von 60—100 Meter
Tiefe war das Plankton verhältnissmässig sehr arm sowohl
an Årten als an Individen. Es fallen nun diese drei Regi-
onen im Ganzen mit den hydrographisch ermittelten Grenzen
der drei durch Salzgehalt und Temperatur verschiedenen
Wasserarten des Gullmarfjord, nämlich des Baltischen, des
Bank- und des Nordseewassers zusammen.!
5) Als Mageninhalt einiger mit »Wad> gefangener Häringe
des Gullmarfjord fanden sich unter Planktonthieren, welche
auch im umgebenden Wasser massenhaft auftraten, drei
wahrscheinlich aus weiter abgelegenen Regionen stammende
Formen. Eine solche war der Pteropode Limacina balea
MöLLEr, welcher, wie es scheint im offenen Meere heimisch,
nur zufällig, durch Wind und Strömungen, nach den nörd-
lichen und westlichen Kiisten Norwegens angetrieben wird, wo
er als Nahrung des Härings unter dem Namen »Svart»- oder
»Krudtaat» bekannt ist. In den wenigen Fällen, wo das Thier
an den Dänischen oder Schwedischen Kisten wahrgenommen
ist, trat es aber immer vereinzelt auf und durfte demnach
dort als Fischnahrung ohne Bedeutung sein. Da keine Spur
desselben bei den fragliechen Planktonuntersuchungen zu finden
war, zeigt also sein "Vorkommen im Magen der genann-
ten Häringe dahin, dass diese Nahrung aus ferner abge-
legenen Wasserschichten des Skageraks oder der Nordsee
als die untersuchten stamme und zwar um so mehr als auch
zwei Copepoden, Centropages typicus KRövER und Labidocera
Wollastoni LuBBocK. fir dasselbe zu sprechen scheinen.
! Vergl. O. PETTERSSON och G. EKMAN: Grunddragen af Skageracks och
Kattegats Hydrografi. K. Sv. Vet. Akad. Handl. Bd. 24. N:o 11.
Tabeller.
20 AURIVILLIUS, PLANKTONUNDERSÖKNINGAR.
Tabell 1. Augusti
Station: Ae
Djup: Ytan | 25 met. | 30 met
Vattnets temperatar ”Cels.: 17.3 [13.30 12.78
Vattnets salthalt ou: 22.88. 31.18]! 32.40.
FI köggA ER INRE ARN = —
SUpp en dikkularieriet a, su VE OR RRGC få få
Bryogolarverts, «Ren UA EARL R få få
Möllusbungar:, ake RKS RO AEA OCEA a. t.7å.
Zoea ufibrachkyör Dekapödst: SIA — —
Megalopa af brachyur Dekapod. . soscc — —
Fogm'af makrutnDekapod I9R. IFSIrORE RS, 2 —
Mysis af > RA) SEN St NER ES — få
Evadne spinifera P. E. MÖLLER . . . . . + t. a. ta
> NOrdmanne IHOVEN: 2 BIS i PA: — —
Podon intermedius LILLJEBORG . . . . « > « få
Yv: polyphemoides LEUCKART (50 0:08, — 1
Nauplii och Cyclopsstadier af Copepoder (Nauplii
ÖLVELVERANAG) ere sno äne Svärd Mej a få t
Calanus finmarchicus GUNNER . . . . ss cc få få
Centropages typicus KRÖYER . . . . » . - osv få få
> hamatus LILLJEBORG. . . . . . m. få —
Paracalanus. parpus, CLAUS: ri sis Birgers a a. a.
(=hufvudmassan| (jfr ytan)
af Copepoderna)
Pseudocalanus elongatus BOECK . . . - . . få mö få
Oihön ak sm äs ORANOS PLATT: ID SYRUTOLek; få få
Farag Felavipes IPOHDR 4URA NEPAL SKOLV: få få
Acartia ClausiiGrESBRHORTA CIA AA AE: t. a. fra
» longiremis IILLJEBORG - = so. » > « — = t.
Temora longicornis O: EF. MÖLLER . co . — —
Harpacticus' chelifer 'O. EF. MÖLLER. . . » « — —
Metanauplius af "Cirripeder . 00. so. 2 — —
Cyprislarver af » SULETRES SESOL SEMA — 2 2
Chetopodlwrveri:l= sis ist SN — — —
Spadella 2-punctata QUOY ET GAIMARD. .. — — —
> Rumata -MÖBIGSA = rie SIENA pel få få 1
HY OidIRERUSOTA dl då on SN SNES EES få — —
HORGRREf ERNER el rr BARS Fre end R RA SE — — 1 i
! på 20 (ej 25) meter. i
n
I
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:03. 21
893.
ISEN S St. Bl OC 0:
| Vertikalt
45 met. 60—70 met. | 80—90 met. | 75—100 met. Ytan 40 met.
T.33 4£.60—4".72 45.82 4.72—4".90 17.88 ”.50
33.64. 34.24—34.35. 34.52. 3435-3140] 22.31. 33.03.
ta få — — — —
få i = — få 1
t. a. = = = = =
få m. få m. få m. få få m. få
gr AS 1 De 1 pod
2 3 i EN py
a 6 25 = 1 ÅR
1 — | =— = 3 Eg
— 1 | 2 — 2 —
MET 5 | - Es 2 på.
il = = = få il
a. få | -— | — m. få få
få få | — få få a
-— — | 1 1! få —
2 — | — — m. få m. få
få — | 2) få a. få
(= hufvudmassan
| af Copepoderna)
a. a. — LR få är
a. a il — få id:
== = EE" — få —
m. få 2 - — — ill
va ill | - il 1 tva
få få | 2 — — få
4 få — — — 2
il 2 — 2 — —
2 ut - 2 = da
1 få (stora -— — få få 5
18 mm. långa)
= en | = il = —
22 AURIVILLIUS, PLANKTONUNDERSÖKNINGAR.
Tabell 2
Station:
Djup: Ytan
Vattnets temperatur ”Cels.: StS)
Vattnets salthalt ”/w: 26.42.
=
Amphioxus lanceolatus jun. (5 mm. långa). . . -— — —
ÅPPENRAUEUERICN es ers a BELL SNR Te Ser — få få
VE EETNELAD HAN Lr VANOR FSS ARON Ssd r0) rö Eg I sr ANGEL fra. a. a.
I kONALT EAA (TG KEN mes SS Me orkan) Fo dOS AR RAS AS END fa a. a.
FPA ELADIR BONE Sr re ST fr ss FT SU SA) Sea 2 -= få
Evadne spinifera P. E. MULLER. . .« s ss « a -— —
> NORA MANNEN ONTENI od eli relker si des få 1 —
Podon polyphemoides LEUCKART . . « « so sv a — ill -—
Nauplii och RORSE a (RER UU
öfvervägande) -. . få fa få
Calanus finmarchicus GUNNER. . . . . . ov v = = ==
Cenitropages nypicus iNRÖVERA s vek se LH ill = —
> hkamatus LILLJEBORG . . .... få — 1
Paracalamis ip anrvus CLAUS, sid - se IE t. a. få m. få
Pseudocalanus elongatus BOECK . . «so so so sv år UREEN m. få
OiUROnNg SYNTS KORAD SKES Jol or a sc cl Pe tl ie SK få t.
Isiaskelavipes BORCK. .« . «sis s I da svs — = =
Aconna Claust "GIESBRECHT ob. so da sork — FOR —
305 UlongitemisilittnJEBORG oo. dö. « sf m. få = 1
Temora longicormis: OO: EF. MÖLLER: sc Hö fa = m. få
Anomalocera Patersoni TEMPLETON . . . . . få — =
Labidocera Wollastoni LUBBOCK. . . . . vv få =— =
Cyprislatveriaf CIiTrIpedet st. sc SM ov os fö — = =
ORGLOPO ALAT MET få NET RE a SLA RAR a ANG — 2 3
Spadellae hamata MÖBIUSIa sho ao dn fr kho. a. få 3
(= hufvudmassan
af djuren)
UNTER CEO CNS SN or SS AS fra NÄ ASA Av ÄRE vie s RSA = ER ms
lt Gus F eE: NERE NE SÄL TESS OR SN Ae få få få
Ophiurid (nyss nd) sn de UAE ERA ngt — — =
FYCROT SM CTUSTT 059 Mod rer Fode R TN Ar Kosr SANN t: car = =
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20.
3—16 1893.
AED. IV.
N:0 06 CD
2 cd ok Gu llmarns tröskel. lr JK SON
70 met. I0 met. Ytan 15 met. 30 met. 10 met. Ytan
4”.67 4.60 6.86 7.66 ii — 5.5
34.28. 34.40. 26.24. 28.35. 32.74. — — |
|
= = — 1 1 — = |
få 2 få 3 få 1 AE
ta USE a. ö a. t. a t. a.
få f.ra. a. a. a. a. a.
1 1 få få få få —
m. få — få il få m. få få
a 1 LE =» oe
få t. a få få få få få
=S = = JA 1 2 da
AU. 2 hån Å 3 AG 2
-— — — — — 1 få |
il m. få öh få få få (a |
m. få m. få t. a få m. få få få
1 tra t. a ta: UD få f: Ne.
Lu pe ara LA Då il pel!
8 Rs DR An 2 1 2
il — il — — -- få
— — — il 1 il il
We AR kl, AE 2 1 22
— = — — — — få
2 — 2 få få — ==
3 1 a. få m. få få a.
Lå EN 2 ch pe 2 är
— — få 1 — få —
tl - 1 il SE La
Cd La 1 1 2 SE nå
24 AURIVILLIUS, PLANKTONUNDERSÖKNINGAR.
Tabell 3.
mf MMM nn
Station: ACKNE Sj) VIE
Djup: Ytan 10 met.
Vattnets temperatur ”Cels.: 7.95 72.70
Vattnets salthalt aa: 33.15. 33.35.
EA 0 NS NN
EVS DTS ALA ALA FSE SAR ENS EA NER EVE I Es få få
NESS EKO GA rg) GARN Mel RAN 15 Ro Re FD krk LÄS EN er a. t. a.
Molluskungar . . oo. Sör 00 ve JE NG fr eke R a. a.
Megalopa af brachyur Dp å = =
Eg Uans sia in eranis RK RÖSEER sn el 8 Sn
Hyperia galba MONTAGU . SR. 5 =
Hyper oche FR öyeritB ON ATEIUS Ta ar EN = =
RO: Ut Vems too b livian KoR ÖN RAA Ts ka a. (43) 1
FAGTDNSPYsskke AN SET SSG LR SR TER GR 7 =
Amathilla Flora Re rök ag ke $E SSA or SA AEES ik —
EnvadnesNordmannd HÖVEN köa = 2
Podon polyphemoides LEUCKART. . . . —
Nauplii och en af Jä (Savplit c öfver-
vägande) . . : a få a
Calanus Änprarehicns (ör ARS TÄNT Ro! Le 1 1
Ceninopagesl typicus KRÖYER -- css = se mn LR ti ar 1
> kamatus LILLJEBORG . .. ooo o.o. or. ES =;
PeRCcolänustp anus ÖRATSEs Rd ers ; 3 få
Pseudocalanus elongatus BOECK . « ss sm so sn få a.
QakonansimnlisKOTANTSI a få få
Acartia. longiremis, LILLJEBORG . «ms sr os i 1
2 bifilosd GIESBREGHT us a sd il oo
Temona longicornis: O. FE. MULBER. «ss få 2
Anomalocera Patersoni TEMPLETON . ss sol få =
Labidocera 'Wollastoni LUBBOCK. . «os sm so sn if al
Euterpe acutifrons DANA. . . . SS AES I SSR en = =
Harpacticus chelifer O. F. MiLLER FER ST ISA a = =
Metanauplius! af Cirripeder « . ss dums sr ; = =
Cyprislarver > > = =
Chetopodlarver ; LIG ken 1 få
Spadella hamata Mderus. Ra SEGA BER TR on a a. a.
Pluteus . EST ON da få få
Siphonophor (sp hNEe. truncata Sr SAHR) SVE SEA IE t. a =
HYCROIAM EUS OS: omeads last ir HE or teg AST AD ET = 1
TER GEOCAPTET fe Seg bolt ISRAEL md sr str ra MAR Rd -— få
NO CUTW CASA SN sf As Sn lr Mä NN NE a. =
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:08. 25
>» och 21 1893.
SKID. SYKE |
30 met. | 40 met. Ytan 10 met. 30 met. Ytan |
10.25 FP.19 UTsTO 8.76 10.43 J”.31
34.98. 30.05. 31.08. 32.09. 33.35 H212
RSS
= a. a. = åa.
— få a. få t. a
— — — — 1
ål i E Re
$ 2 - 2 pov |
2 Lä De Mr il |
Ser 1 = — få |
EG -— t. a Sk a.
= = få — — |
= AR få = 2 |
— V. — — 2
(= hufvudmassan |
af Copepoderna l
3 få FR: 2 a. |
-— få m. få — m. få
-— -—- få — få |
2 SH 4 25 LA Al ]
32 = 2 JE 1 |
— — — få — il
= — 3 — — få
— — 1 — — få
2 a EN LS jade il
— -— — — — if
= = = — — få
— — — — — 3
0 a. 3 — a. 1 = |
= = — — — få
a SR 3 Cec DE Se
— — — — — a.
26 AURIVILLIUS, PLANKTONUNDERSÖKNINGAR.
Tabell 4.
Stationer:
Djup: Ytan 22 met.
Vattnets temperatur ”Cels.: Pi 3.35
Vattnets salthalt ?/o: 16.56. 30.98.
TITT TGL MRS FRU Ra MR IR -—
BRYOZOLATY EN fa SSE NA —
IV OUR SIGNG MIT er LES Gös AR —
Neuplu aj iCopepoder . I. sker. sv —
Cyclopsstadier af Copepoder . . . . a.
Centropages hamatus LILLJEBORG . . =
Paracalanus parvus CLAUS. . . . . =
Pseudocalanus elongatus BOECK. . . få
Oitkonai szmilis CHAUSIT se sel få
Acartia longiremis LILLJEBORG. . . få
Temora longicornis O. F. MÖLLER . il
Diaptomus castor JURINE . . . . . —
Temorella affinis POPPE. . . . . . —
CRELOPO UlANRVEI Vv. IT be Fel dh INN —
Spadella hamata MÖBIUS . . . «ov -—
TNF DG FREDEN BION ad. NOR Brr ÖST —
FFAULOLANIE: se: ser ES oe le Kön fö AR —
Fehbrua j-
40 met. | 50 m
4”.30 5.65
32.60: | dö
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:03. 27
mA AA ER
Kristine-
sbäck. Gullmarns tröskel. bergs- L. Bornö (Smörkullen).
viken.
| met. Ytan | 10 met. | 30 met. Ytan Ytan | 10 met. | 25 met. | 50 met.
):.87 07.64 3.30 3.65 — 1".45 2.85 -— 6.10
TSE SÖ... | 32:35. — 5.86. 25.27. — 33.66.
28 AURIVILLIUS, PLANKTONUNDERSÖKNINGAR.
kabel
Februari 10—14 0
Stationer: Kornöfjord (Bläckhall). (CR Mar-
stranc|
Djup: Ytan | I met. | LOTMmetN EINTeR Ytan
Vattnets temperatur ”Cels.: — — -— 2.16 3.220
Vattnets salthalt ”/w: — — — 21.41. —
Fiskyngel
Fiskägg
Bryozolarver .
Molluskungar .
Parathemisto oblivia KRÖYER. . . . = — = 28 EN.
Neuplu iaf Copepoder a = m. a. == AE 23
Cyclopsstadier af Copepoder . .« — IDE få = —
Calanus finmarchicus GUNNER ... — = = = =
Centropages hamatus LILLJEBORG . . = il = EE —
Paracalanus parvus CLAUS. . » » . = = = CA =
Ozikora sunIsROTLADSKE IEEE = få 2 m. få —
Acartia longiremis LILLJEBORG . . « tok m. a. il 1 —
Temora longicornis O. YF. MÖLLER . il a. 2 m. få 4
Metridia longa, LiUBBOCK. kö. Lo. — — —— SE =
Temorella affinis POPPE. . . » « « — — — — —
IN GGP LV CUT Up Edens SAR — — — — —
Spadella hamata MÖBIUS . . so. « — — — — få
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AED. IV. N:083: 29
rs 15-22
1894.
—= == O0.89[EÖnn nn O xmem—IEESEEE
I
Vändstation Wändsration Ellösfjord. | Nidingarne.| Svinbådan. h Sand
Ja. /a. 2 | ammaren.
Ytan Ytan Ytan Ytan Ytan Ytan
42,45 ST — DL 4£ £
33.39 31.59 — == =
30 AURIVILLIUS, PLANKTONUNDERSÖKNINGAR.
Tabell 6.
Sill-Plankton.
MAS. Garnsill.
Fångstort: bäckskil. |" Bomnö.| Smögen. | strand. | strand.
Fångsttid: Nov. 13 | Febr. 11 | Febr. 14 | Jan. 28 | Febr. 6;
Antal undersökta exemplar: 18 90 151 15 96
Antal ex. med maginnehåll: 6. 0. 38. 1 SÅ
|
LIESK CGI V Va «ostens FNS AE TALESMAN ES — == ti0a = —
NEJ RATKO JÄR BO SS SER od Lag ER AN SE 1 = — — —
BY OO LANDEN TA CS Ke ONES a = — — —
MMOWuS kungen metanra SEE ST få — — — —
Limacina balea MÖLLER. . . . . . t. & = = = SS
IMG Crn ID Ek 0p Od AES ER, — — fragment — =
Schizopod (veris. Mysis) . . . . . . — — fragment] — ==
Amphipod (obestämbar). . . . . . . — — fragment — -—
PROT0 LSPer sk ade en El RA SLR taRment TS = — =
Podon polyphemoides LEUCKART .. 12 = — — —
Copepod (obestämbar) . . . «= .» . « — -— Te fragment —
Centropages typicus KRÖYER . . . .| m. få — — — 10)
Paracalanus parvus CLAUS. . . . . TR . — — — —
Oiulonasumiuks OLAUS SIE il — — — =
Acartia longiremis LILLJEBORG . . . I — = =
Temora longicornis O. F. MÖLLER . få — 3 — t. ar
Labidocera Wollastoni LUBBOCK . . 2 — — — —
Nauplius och Cyprislarv af Cirriped . ZY = — = -—
Cilio flag ella Ler SSE an te — — — ==
Tabell 7.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 3.
Jemförande Tabell öfver Djurplankton, dess fyndorter och dessas hydrografiska förhållanden under de svenska expeditionerna 1893—1894.
FYSKAGGS, P0 sved a sa ot of VR vr
IVA arr TOA OO. gr TG
Amphiozus lanceolatus jun. (5 mm. lång) . . . « - «
FS NA FR nr sa DAR NG EA RAA
Bryozolarver
FAST ET INTRA to sd RSS, FT SAO
Zoea och Megalopa af Brachyura Dekapoder . « v «
Zoea och Mysis af Macrura Dekapoder. + . «
Euphausia inermis KRÖYER . . so so so sor rosa
Hyperia galba MONTAGU . - so ro so so sor a
Hyperoche Kröyeri BOWALLIUS . » so or os
Parathemisto oblivia KRÖYER
Amathilla angulosa RATHKE. . . «
PI: OLÖSTA Ted Kato sell Lie Tv ar SIA n SSA len del Laynlar vt so fa
Evadne spinifera P. E. MÖLLER. .
> Nordmanni LOVÉN
Podon intermedius LILLJEBORG . so so so rss os or or
polyphemoides LEUCKART . » so so so sor os
Nauplii af Copépoder. =. » ss ss. . a
Cyclopsstadier af Copepoder. .- . «
Calanus finmarchicus GUNNER. . «— «ss sc so vr
Centropages typicus KRÖYER. . » ss ss so ros rs
> hamatus LILLJEBORG
Paracalanus parvus CLAUS
' Dessa siffror ange temp. och salthalt på 20 met. (ej på 25).
ÅA 0 AG 1 ANTOr Vi m b I. Rife bor ENE pd
Gullmarsfjorden. Gullmarsfjorden. Skagerak. Gullmarsfjorden. Skagerak. Kattegat. S. Östersjön.
Va . ul : . . .
jip | tangenter | sida |; DIE | tkagerater | satte | g RIE tkgeriter 9 fe RIO) per (SNR ER de I
Cels. fira Cels. fö: Cels. bon Cels. ng Cels. TER Cels. 'Cels.
30—70 12.78—4”.60 | 32.40—34.35 -- — — = (Ueca I P16—3”.22 21.41 = at 2 =
25 = = = = = = = -— 0 0.64 15.87 0—1 2.16—3”.22 21.41 = = — -
-— — —- 15-30 | 7T.66—11".2 28.35—32.74 - = — = —S = 2 = == =
0—70 17.3—4£.60 | 22.31—34.35 | 0—70 | 6".86—4.67 26.24 —34.28 | 0—380 | 7.95—10?.25 | 31.15—34.98 = I = 3 = — = =
0—45 17”.3—7".33 22.88—33.64 | 0—90 6.73—4".60 26.42—34.40 | 0—10 T.A0—8”.76 31.08—33.35 | 0—30 0.64—3”.65 15.87—32.35 | 0—10 3.12 31.59 — = = —
0—100 17:.3—4.60 | 22.31—34.45 | 0=90 | 6.73—4"60 | 26.42! 34.40 | 0—30 | 72.95—10"438 | B3l15—33.85 | 080 | 0.64—365 | 15:87—32.85 | 0—10 | 216—3112 | 2141-31.59 — =S = —
0 och 75—100 | 17”.88 och 47,60 | 22.31 och 34.35 | — = - 0 8.31 32.12 - -— = = = = =
0—45 17”.3—7”.33 22.31—33.64 — — = — = = = 23 = = = sej
= = - 0 7.95 33.15 = — = KE = ES sm
=- — — — — — 0 7.95 33.15 — — - — — = -— -— -— -
— | — — - -— - 0 7.79 31.08 = — = = — = = — — =
-— - - - — 0—10 | 7T.70—7".95 32.12—35.35 — 0 4.45 33.39 — — — —
= | = — — — - 0 72.95 33.15 — — — — — — — = = -—
— -— 0—90 6.73—4".60 26.24—34.40 0 T.95—8”.31 32.12—33.15 — — — — — — — = = —
ff 0 17”.3—13".30! | 22.88—31.13!
| 60—90 4£.60—4".82 | 34.24—34.52 30 11”.88 32.28 = — = = - = — - = — — — -
0 17”.88 22:31 0—70 6.73—4.67 26.24—34.28 | 0—10 T.A0—8”.31 31.08—33.35 — — = = = = = =—
0—45 17”.3—7".33 22:31—33.64 = — — — — — — — = = =
20 13”.30 ! 31.13! 0—10 6".86—6”.95 26.24—27.15 | 0—10 T.70—8”.31 32.12—33.15 — — — — = = = = = =
0—70 17”.3—4".60 22.88—34.35 | 0—90 67.73--4.60 26.42—34.40 | 0—10 "70 - 8.76 32.09 - 33.35 | 0—30 0.64—3".65 15.87—32.35 0—1 F.12 31.59 — = = =
0—70 | 17.3—=4.60 .22.88—34.35 0—90 6.73—4".60 26.42—34.40 | 0—10 T.10—8”.76 32.09—33.35 | 0—70 0.64—5".87 15.87—34.28 | 0—10 F.12 31.59 — — = —
0—100 17”.3 - 47.60 22:88 — 34.45 30 IE) 32.74 0—-10 ”.70—8”.76 32.09—33.35 -— - — 0 3.12—4.,57 31.59—34.11 — — = =
ff —0—25 17”.3—13".30! | 22.88—31.13 !
| 80—100 ”.72—45.90 34.35—34.52 | 0=30 6.73 —11”.2 26.42 —32.74 | 0—10 T.70—8”.76 32.09—33.35 — =— - = = — = Fö Fa =
0—45 17'.3—7".33 22.88—33.64 | 0—30 6.73—11".2 26.42—32.74 0 T.19—8".31 31.08—32.12 | 0—10 07.64—3”.12 15.87—27.18 0—1 2.16—4.45 21.41—33.39 0 JA — — |
fde festa 0—25 | 177.3—13”.30! | 22.381—31.13
SIE 00) 17.3 — 4.60 22.31—34.52 | 0—90 "73 -4",60 26.42—34.40 | 0—40 ”.70—107.43 | 31.08—35.05 | 0—10 05.64—3”.30 15.87 — 30.74 0 3.12 31.59 - = = =
2
Sa
AV SUL RE GB a INNED. ov. er ms D. Bi St. Fe ObEr Sv, dar Krok M a = nr
| Gullmarsfjorden. Gullmarsfjorden. Skagerak. (En TE ER de Gl Se Skagerak. - I Kattegad
J J. (2
i SA free salthalt i FA enes a EE r tömperatar IG i TI9E - fö el AG i RN fönjeratar altalt ES Ga s
Cels. D/G0: Cels. Shor Cels. B/d0r Cels. fr Cels. 9/00: Cels.
|
' de flesta 30—60 | 12”.78—4".60 | 32.40—34.24
II rEepRER 6 ertea äjong Ales MOS Grrå SE | 0—100 17.3—4".60 | 22.31—84.52 | 0—90 | 6.73—4.60 | 26.42--34.40 | 0—30 | T.70—10".25 | 81.08—84.98 | 0—T70 | 0.64—B.87 | 15.87—34.28 | 0—10 | 2P16—446 | A41—3389 | 0 | FAL
Oo SCR, 28 fde festa 30—45 12.78—7".33 | 32.40—33.64
ithona similis CLAUS . . « ss ös «6 NS 5 É 3 -
10-90 177.3—4".60 | 22.31—34.52 | 0—90 | 6.73—4.60 | 26.42—34.40 | 0—30 ”.70—10".25 | 31.08—34.98 | 0—30 | 0.64—3”.65 | 15.87—382.35 | 0—10 | 2P.16—3.12 | 21.41—31.59 — —
sins -0ldvipeskBORORS «4 sty cv bj vetat a Kd ene 6 0—25 17”.3—13".30! | 22.88—31.13'! 10 = 25 = = —— — = da - 25
Acartia Clausi-GIESBRECHT . > : «tå sc s ov di 0—25 17.:3—18”.:30:" | 22:88—31.13 10 -— 3 = == SS = = = — = — — ==
> longiremis LILLJEBORG . ss so sa oc Sr 30—60 128.78—4P.:60 | 32.40—34.24 | 0—70 | 6.73—4£.67 | 26.42—34.28 | 0—10 ”.70—7".95 | 31.08—33.35 | 0—30 | 0.64—3.65 | 15.87—382.35 | 0—10 | YB.16—4.45 | 21.41—33.39 0 JAP
Acartia bifilosa GIESBRECHT. . « se sa soc da O -— = — — — — 0 T.95—8”.31 32.12 —-33.15 == == — — — — — —
Temora longicornis O. F. MÖLLER. . » = + «oda 30—75 12.78—4.60 | 32.40—34.35 | 0—380 | 6”.73—11”.88 | 26.42—32.74 | 0—10 | 7.70—8.76 | 32.09—33.35 | 0—40 | 0.64—4".30 | 15.87—382.60 | 0—10 | 2.16—4.57 | 21.41—34.11 0 FJ4—4
| Anomalocera Patersoni TEMPLETON . . sas sor os — — — | 0 643 26.42 0 hurt 31.08—33.15 = — — — — — = =
Labidocera Wollastoni LUBBOCK. « so so so sa as — — — 0—10 ”.73 26.42 0—10 T.70—8'.31 31.08—33.35 = = FR = = = OY AR
II Metridia longa-LUBBOCKA - «sc oc eh cv LAN = =S == = = EH = ES = = = 0 4,45 39.39 = —
Diaptomus Castor JURINE. . «= «= sor s eos a Ge — = — = =, = 0—10 1”.45—2”.85 5.86—25.27 — — — — =
Temorell& affinis POPPRE. > sd. ska sr a Na — = — 0 1.45 5.86 — — = 0 JAA
Harpacticus chelifer O. F. MÖLLER . . . . « sd 30—80 12.78—4”.60 | 32.40—34.52 — -= 0 8.31 32.12 = — — — — — = =
| FEuterpe acutifrons DANA . » s so ros sr ska -— = = = = = 0 831 32.12 -—- — — . — — — — —
Nauplii och Metanauplii af Cirripeder « « . - TG 0 | 17.3 22.88 — — — 0 8.31 32.12 — -— — -- — — 0 Dad
|; Cyprislarver af Cirnipeden. > sl ed ade os os sl 25—70 138.30!—4”.60 | 31.13!'—34.35 - = — 0—10 8.76 32.09 — = = = = = = =
|G [tat o po Gear ek SR SE Es ea INS FS > oo 45—75 7T.33--4.60 | 33.64—3435 | 0—70 | 11.88—4".67 | 26.24—34.28 | 0—10 | 7T.70—8.76 | 3212—33.35 | 10—30 | 2'.85—3.65 | 25.21—32.35 = = = = =
| Spadella 2-punctata QUOY ET GAIMARD . ..... 75—100 ”.72—4".90 34,.35--34,45 0 6.73 26.42 = = = = = — — — — = =
> Kamala MÖBIUSI! .. ke ene vv för va EE 0—100 17.3—4.60 | 22.31—34.45 | 0-90 | 117.88—4.60 | 26.24—34.40 | 0—40 | T7.70—10.43 | 32.09—35.05 | 10—30 | 2.85—3.65 | 25:27—32.35 0 4£P.45—4?.57 | 33.39—34.11 = E
Nematod . 5 Aa SN sa > ÅS vr RN = 5 a 10 = JB KA a = 23 = Fe = —
Plisferas fee IE DS To IE fr dated a on — — 0—30 | 6.73—11”.88 | 26.24—32.28 | 0—10 | T.70—8.31 | 32.12—33.35 = = = = = = = ER
| Ophiurid, nyss utbildad « . . so - oc v :. 26 = ad SS 15—30 | 7266—11".2 28.35 - 32.74 AE > nn = = = = = = — —
Bipinnarid” > «oe. 4 ov äs rå ön En 3 -— -— AE — = = 10 3.12 27.18 -— mr = ra R
Diphyes: truncata M.: SARS, «+ I: sm je kit, Mö — = 2 = på 8 0 72.79—7?.95 31.08—33.15 — — — — — — = =?
Hydroidmedusor . . NOTA 6 : : LA a | Vigo 17.3 22.88 |
| 75—100 4.72—4".90 | 34.35—34.45 | 0—15 | 673—7".66 26.24— 28.35 10 7.70 33.35 = S FF = = 25 = =
Foöraminiferera. . &foreloal: ko SiS 30 12.78 32.40 36) —Å 5 2 ske vå 2 på 2 = = = -—
Radiolarier « . vs ln! ONE nrg UA = = =, - pr H 10 7.70 33.35 10 3.30 30.74 = = = -—
NOCIIUOMB RT viset rr re sr lar) a arsa OR MR - | - = = - T 0 T7T.95—8.31 | 32.12—383.15 = = = = = PR -— E
' Dessa siffror ange temp. och salthalt på 20 met. (ej på 25)
BIHANG TILL K. SVENSKA VET-AKAD. HANDLINGAR. Band 20 Afd. IV. N:o 4,
FÖRTECKNING
ÖFVER
ARACHNIDER
FRÅN JAVA OCH NÅRGRÅNSANDE ÖAR.
INSAMLADE AF
DOCENTEN D:R CARL AURIVILLIUS:;
JEMTE BESKRIFNINGAR Å
NÅGRA - SYDASIATISKA OCH SYDAMERIKANSKA SPINDLAR.
ASEREHOÖRRBLL:
MEDDELADT DEN 9 MAJ 15894.
STOCKHOLM 1894
KUNGL. BOKTRYCKERIET. P. A. NORSTEDT & SÖNER
A ir ' reg eh | är FYFAN 2 C
2 DATAN be
lg
od ;
SLÖ TäerRag Kd MAN wo
' NE Nr 4
a N | SÅ KARIN Nn
K FIN JJD/GIOA JM ) CL vr kavads
| | ;
A AND Ivana PRE) 2q
NÄMNT KRAM M nte H 0 4
&
TA fan
| ÄLISAOHT ;T
; kan CAR fom UNT RN
SE sin vistelse på Java och angränsande öar i Malajiska
Arkipelagen (Maj—Juni 1891) tillvaratog Docenten CARL
AUrRIVILLIUS för Riksmusei samlingar bland andra land-arthro-
poder äfven ett antal arachnider, å hvilka här nedan lemnas
en förteckning, jemte beskrifningar öfver de arter, som synas
vara nya. Då Docenten Avrivinur tid hufvudsakligen upp-
togs af studier rörande hafsfaunan i nämnde trakter, kunde
antalet af dessa arachnider ej blifva synnerligen stort: det
uppgår dock till 31 arter, af hvilka 5, deribland 4 Opilioner,
torde vara för vetenskapen nya. Till skildringen af dessa
har jag, för att gifva något mera intresse åt denna lilla upp-
sats, tillagt beskrifningar å några andra nya, märkligare
former (spindlar), dels från Syd-Amerika, dels från södra Asien,
isynnerhet Malajiska Arkipelagen.
hj
4 T. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR.
I. Enumeratio Arachnoideorum a Cel. Carolo Aurivillio
in Java aliisque insulis Indo-malesie collectorum.
Ordo Araneze.
Subordo Parallelodontes.'
Tribus Territelarige.
Fam. Theraphosoidee.
Gen. Ischnocolus, Auss., 1871.
1. I. inermis, ÅA USS.
Syn.: 1871. Ischnocolus inermis, AUSSERER, Beitr. z. Kennt. d. Arachn.-fam.
d. Territelarie, in Verhandl. d. k. k.
zool.-bot. Gesellsch. in Wien, XXI (1871),
p. 185 (69) et 188 (72).
1591. » sub-armatus, THOoR., Spindl. fr. Nikobarerna, cet.,
in K. Svenska Vet.-Akad. Handl., XXIV,
N:0, 2, Dp: Lör
Marem adultum et feminas nonnullas (paene omnes junio-
res) in Java ad Buitenzorg collegit Cel. Auvrivinuvs. — I.
sub-armatus, "THOoR., ex Nicobarium insulis, vix ab I. inermi,
Avuss., differt: unguiculi tarsorum etiam in femina I. inermis,
ut nunc video, mutici sunt, non denticulati, et numerus
aculeorum pedum paullo variare potest. Tuber oculorum I.
inermis »altum» quidem dicit AUSSERER, sed secundum SIMON?
hoc tuber in gen. Ischnocolo >humile>» est!
1 Cel. SIMon (conf. presertim opus ejus eximium H. N. d. Araignées,
2e Ed.) recte, ut nobis videtur, Tribus Verticulatas (Liphistioidas) et Ter-
ritelarias nostras (sive Mesothelas et Mygalomorphas PocockKm) a reliquis
araneis ut Subordinem proprium segregavit, cui nomen »Aranewe theraphoswe>
tribuit: relique omnes aranee (Arachnomorphe, Poc.) alterum subordinem for-
mant, qui a SIMON > Åranece verce>» vocatur. Åt quum nomen systematicum Partis
cujusvis majoris Regni Animantium, e. gr. Classis, Subordinis, Generis, ni-
mirum ex singulo vocabulo, non ex duobus vel pluribus, constare debeat, no-
mina illa in Parallelodontes et Antiodontes mutavimus (denominationibus
a directione diversa unguis mandibularum ductis). Ceterum Theraphosa
nomen vetus generis est, ab ipso Cel. SIMON acceptum; et Åranec theraphosce
ejus ee quoque arane& omnibus rebus »vere» nobis quidem videntur.
2 EH. NI od: Arsignées, 22 Ed; I, p. 135.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:04. 3)
Subordo Antiodontes.
Tribus Tubitelarigze.
Fam. Agalenoide?
Gen. Desis, WALCK., 1837.
2 oD. Martensii, L. KocH.
Syn: 1872. Desis Martensit, L. KocH,'Die Arachn. Austral., I, p. 347, Tab.
KKIK; fig. 22 g.
Femine due, ex Pulo (insula) Edam Maris Javani; in
foramine coralii cujusdam captie fuerunt.
Fam. Zodarioide.
Gen. Storena, WALCK., 1805.
3. S. melanognatha, VAN Hass.
Syn.: 1882. dStorena (2) melanognatha, VAN Hass., in Midden Sumatra,
Reizen en Onderzoekingen d. Sumatra-
Expeditie, cet., IV, 11, A. Aranege&, p.
34, Pl. II, fig. 6, Pl. V, fig. 1 et 2.
1890. Storena melanognatha, THor., Studi sui Ragni Malesi e Pa-
puani, IV, Ragni dell Indo-malesia,
cet., I, in Annali del Museo Civ. di
Storia Nat. di Genova, XXVIII (Ser.
2:a, VIII), p. 330.
Femina singula, ex Java (Buitenzorg). — Pedibus paullo
longioribus (cephalothorax modo metatarsum cum dimidio tarso
4: paris longitudine equat) ab exemplis antea a me visis differt
hec femina; venter ejus ut in exemplo a Cel. VAN HASSELT
descripto fasciis quattuor longitudinalibus pallidis ornatus est.
Obs. — Species generis Storene, quam sub nomine S&S.
annulipedis descripsi!, S. pseliophora, THOR., vocari debet, quum
alia species hujus generis antea a Cel. L. KocH? annulipes
nuncupata fuerit.
! Nove species Aranearum a Cel. TH. WORKMAN in ins. Singapore
collecte, in Bull. della Soc. Entom. Italiana, XXIV, p. 209 (1).
> Beschreib. neuer Arachn. u. Myriop., in Verhandl. d. zool.-bot. Ge-
sellsch. in Wien, XVII (1867), p. 194 (Enyo annulipes), — Die Arachn.
Austral., I, p. 301 et 305, Tab. XXV, fig. 1—1 c (Habronestes annulipes).
6 T. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR.
Tribus Retitelarize.
Fam. Secytodoide2e.
Gen. Dictis, L. KocH, 1872.
4. D. domestica (Do0L.).
Syn.: 1859. Scytodes domestica, Dor., Tweede Bijdr. tot de Kennis d.
Arachn. v. d. Ind. Archipel, in Ver-
hand. d. Natuurkund. Vereen. in Neder-
landsch Indié (Acta Soc. Scient. Indo-
Neérlandice), p. 48, Tab. VI, fig. 1.
1891. Dictis fumida, THor., Spindlar fr. Nikobarerna, cet., loc. cit.,
p. 33.
Femina singula, in ins. Edam, »in nido Termitis cujusdam
rufo-testacei» capta.
Postquam magnam vim exemplorum D. fumide in Bir-
mania collectorum vidi, vix dubitandum mihi videtur, quin sit
hc species variabilissima eadem ac Scytodes domestica, DoL.,
in domo ins. Amboinge inventa.
Tribus Orbitelarizae.
Fam. Euetrioidee.
Gen. Argyroepeira (EmM.), 1884.
5. ÅA. nigro-trivittata (Don).
Syn.: 1859. HFpeira migrotrivittata, Dorn., Tweede Bijdr., cet.,1oc. cit., p. 39
Tab; Xl figD:
Exemplum utriusque sexus, ex Java (Tjibodas).
Gen. Nephila, LEAcH, 1815.
6. N. fasciata (FABR.).
Syn.: 1793. Aranea fasciata, FABR., Ent. Syst., II, p. 425.
Feminam maximam pulcherrimam, »Pulo Pisang (Sumatra)»
signatam, aliamque paullo minorem ad Buitenzorg Jav:e cap-
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 4. 17
tam domum reportavit Cel. AuRIVILLIUS. — De multis hujus
speciel synonymis vid. THor., Studi, cet., III, Ragni dell
Austro-malesia, cet., in Ann. del Museo Civ. di Genova, XVII,
p- 145.
Gen. Nephilengys, L. KocH, 1872.
7. N. Malabarensis (WALCK.).
Syn.: 1841. HFEpeira malabarensis, WaLcKk., H. N. d. Ins. Apt., II, p. 102.
1881. Nephilengys Malabarensis, THoRr., Studi, cet., III,
; (ubi cet.
löc: cit., Dp; 1060; RA
1890. 5 > säd bid IV) b Ioctf
f antur).
Ci. Sp. 108;
Multe feminzee adulte et juniores in Java ad Buitenzorg
collect:e, et singula adulta ex ins. Edam.
Gen. Argiope, Sav., 1827.
3. ÅA. Reinwardtii (Dor.).
Syn. f 1857. HEpeira (Argyopes) trifasciata, Dor., Bijdr. t. de Kennis d.
Arachn. v. d. Ind. Archipel, in Natuur-
kundig Tijdschr. v. Nederlandsch Indié,
XIII (Ser. 3, III), p. 416.
1859. > Reinwardtii, id., Tweede Bijdr., cet., loc. cit., p. 31,
Tab: XV, HglD:
1873. Argiope Doleschallit, THOoR., Remarks on Synonyms of Euro-
pean Spiders, p. 520.
Singulum exemplum femineum, in Java ad Tjibodas
captum.
Gen. Gasteracantha (SuND.), 1833.
9. 6. fornicata (FABR.).
Syn.: 1781. Aranea fornicata, FABR., Spec. Insect., I, p. 451.
1890. Gasteracantha formicata, THor., Studi, cet., IV, 1, loc. cit., p.
47 (ubi alia synon. videantur).
Pauca exempla feminea, ad Buitenzorg Jave inventa.
Lo) T. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR.
10. G. vittata, THOR.
Syn.: 1860. Gasteracantha vittata, THor., Nya exot. Epeirider, in Öfvers.
af K. Vet.-A kad. Förhandl., XV (1859),
p. 301.
1890. > > >. id., Studi; -cet., IV; HÖlocHen, mpiDe
(ubi de synonymis speciei disputatuwr).
Ad Tjibodas Jav&e exempla pauca feminea hujus speciei
cepit Cel. AURIVILLIUS, que spinas medias abdominis solito
longiores habent, spinis posticis 3—4:plo, et metarso cum tarso
4i paris dimidio — duplo longiores, a basi ad apicem acuminatum
sensim cequaliter angustatas: forma abdominis eorum plane
eadem est atque in fig. 11c G. formosce, VInNs., a Cel. CAM-
BRIDGE! data, vel atque in figura G. milvoidis, ButTL.? Supra
abdomen flavum vel luteum est, vitta transversa nigra ante-
riore (ante spinas medias ducta) recta, lata et distinctissima,
vitta vero nigra posteriore (per sigilla marginalia posteriora
ducta) aut in medio latissime abrupta, aut nulla. -— Ad longi-
tudinem, immo ad formam et directionem spinarum mediarum
eodem modo variat heec species ac G. formosa, VINS., (G. mil-
voides, Butn.) et G. fornicata (FABR.), ab iis presertim ab-
domine supra pallidiore et transversim nigro-vittato interno-
scenda. Conf. THor., Spindl. fr. Nikobarerna, cet., loc. cit., p.
d7 et 58.
11. G. leucomelaena (Do0L.)
Syn.: 1859. Plectana leucomelas, Dor., Tweede Bijdr., cet., 1oc. cit., p. 42,
AN: NG 2:01 il ce
1886. Gasteracantha annamita, Sim., Arachn. recueillis dans le
royaume de Siam, cet., in Actes de la
Soc. Linn. de Bordeaux, XL, p. (14).
1887. D leucomelcena, THor., [Viaggio di L. Fea, cet., IT]
Primo Saggio sui Ragni Birmani, in
Ann. del. Mus. Civ. di Genova, XXV
(Ser. 2:a, VI, pi 201
Femina singula, ex Java (Buitenzorg).
' On some new and little known Spec. of Aran., with remarks on the
Genus Gasteracantha, in Proceed. of the Zool. Soc. of London, p. 285 (7), Pl.
ARVT He LL NG:
”A monogr. List of the Spec. of Gasteracantha, in Transact. of the
Entom. Soc. of London, 1873, Part II, p. 159, P1. IV, fig. 2.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD.: HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 4. 9
12. &G. cuspidata, C. L. Kocn.
Syn.: 1837. Gasteracantha cuspidata, C. L. KocH, Die Arachn., IV, p. 22,
Tab. CXIV, p. 264 (ad partem).
1841. Plectana cuspidata, WaLrcE., H. N. d. Ins. Apt., II, p. 154.
1890. Gasteracantha cuspidata, THoRr., Studi, cet., IV,1,loc. cit., p. 61.
Due feminr, ex Java (Sindang laja). — G. brevispinam
(DoL.) nonnisi summo cephalothoracis integro (non in tuber-
cula duo diviso) a G. cuspidata distinguere possum.
Gen. Poltys, C. L. KocH, 1843.
13.5 P. illepidus, C: L. KocH.
Syn.: 1843. Poltys: illepidus, C. L. Kock, Die Arachn., X, p. 97, Tab.
CCOLII, fig. 821.
1859. Plewromma molucceum, Dor., Tweede Bijdr., cet., loc. cit., p.
45, Tab. VII, fig. 1—1 Db.
1878. Poltys Moluccum, THor., Studi, cet., II, Ragni di Amboina,
cet., in Ann. del Mus. Civ. di Genova,
SIT Py 120.
Exemplum adultum femineum, in Java ad Sindang laja
captum.
Fam. Uryptotheloidee.
Gen. Cryptothele, L. KocH, 1872.
14. C. Sundaica, THOR.
Syn.: 1890. Cryptothele Sundaica, THor., Aracn. di Pinang, cet., in Ann.
del Mus. Civ. di Genova, XXX (Ser
2:a, X), p. 305 (41).
Exemplum femineum immaturum (5!/4 millim. longum) ad
Buitenzorg Javiee captum hujus speciei videtur, cujus modo &<
ad. adhuc descriptus fuit. Dorsum cephalothoracis in hac fe-
mina a latere visum inter declivitatem posticam et eminen-
tiam oculigeram paullo proclivem non plane rectum sed levis-
sime convexum est; utrinque, in lateribus, costas radiantes 2—3
humiliizeas video. Ut in mare oculi medii antici reliquis
evidenter majores sunt; dispositio oculorum quoque eadem est
atque in eo (vid. loc. cit.), excepto quod area longa ab oculis
4 mediis formata rectangula est, non latior antice quam po-
stice, et quod oculi laterales antici (oculi seriei 1”) circiter
10 oT. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR.
eque longe (spatio eorum diametro non parum majore) a me-
diis anticis (seriel 2") atque inter se distant, cum iis aream
multo latiorem antice quam postice et zeque longam ac latam
antice formantes. (In femina adulta ex Singapore, a Cel.
WORKMAN mecum communicata, spatium inter oculos laterales
anticos saltem dimidio majus est quam spatia quibus hi oculi
a mediis anticis sunt separati, que spatia oculi diametrum
circiter equant).
In pedibus anterioribus tibia ad basin lateris interioris, ut
metatarsi apice supra et tarsi ad basin supra, aream oblongam
levem et nitidam ostendunt, cujus in medio papula rotunda
nitidissima conspicitur, quee pilum tenuem erectum (haud dubie
»sensorium») e centro emittit. Unguiculi tarsorum superiores
saltem in pedibus 1i et 4 parium 4 vel 5 dentibus pectinati
sunt. Fovea apicalis abdominis profunda est, serie densa
setarum brevium albicantium inclusa; apices mamillarum dua-
rum et, supra eos, fasciculum pilorum densorum quasi deton-
sorum olivaceo-nigricantium ostendit. Mamille due fere cy-
lindrat:e sunt, ut mihi videtur modo e binis articulis constantes,
quorum 15 piene cylindratus est, paullo longior quam latior,
25 eo paullo angustior, transversus, brevissimus, in apice trun-
cato tubulis textoriis nonnullis longis munitus.
Tribus Citigradeae.
Fam. Lycosoide.
Subfam. Ctenine.
Gen. Ctenus (WaALCK.), 1805.
15. C. valvularis (VAN HAss.).
Syn.: 1882. Leptoctenus valvularis, VAN HaAss., Midden Sumatra, cet., Aran.,
p. 45, Pl. V, fig. 12.
1892. Ctenus valvularis, THor., Studi, cet., IV, Ragni dell” Indo-
malesia, cet., II, in Ann. del Mus.
Civ. di Genova, XXXI (Ser. 2:a, XI),
p. 135.
Exempla pauca, inter ea masculum junius, ad Buitenzorg
Jave collecta, ad hanc speciem (antea modo in Sumatra in-
ventam) referenda videntur, quum descriptiones supra citatze
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0o4. ll
bene in ea cadant. »Lamina» transversa elevata crassa vulve
(sine »petiolo») duplo latior est quam longior, postice ample
rotundata, in lateribus brevibus rotundata quoque, antice
truncata; dentes illi duo laterales fortes sunt, ad medium
longitudinis laminee locati et tota latitudine ejus igitur sepa-
rati. Suleis duobus longitudinalibus fortibus paullo pone
dentes initium capientibus et oblique anteriora versus et intus
directis lamina vulv&e in tres partes convexas nitidas dividi-
tur, quarum media rufescenti-fusca lateralibus nigris et non
parum altioribus triplo-quadruplo major est. (In C.trabifero,
THOoR., e. gr., dentes illi minores minusque distincti sunt et
magis postice locati, quare spatium inter eos minus quam
latitudo lamina evadit).
Fam. Oxyopoidee.
Gen. Oxyopes (LATR.), 1804.
16. 0. Javanus, THOR.
Syn. T 1886. Oxyopes Uineatipes, Sim., Matér. pour servir å la faune arachn.
de F'Asie mérid. III. Arachn. recueillis
. dans le presqw'ile de Malacca, cet.,
in Bull. de la Soc. Zool. de France, X
(1885), p. (16).
1887. Javanus, THor., Primo Saggio sui Ragni Birmani,
loc; Cit., P. 329.
1892. » D sid, Studi; ceb:, DV5 mm lockelbsr ps dos
Mas adultus, in ins. Edam captus.
Tribus Laterigradee.
Fam. Heteropodoidze.
Gen. Heteropoda (LaATR.), 1804.
17. H. venatoria (LINN.),
Syn.: 1767. Aranea venatoria, LINN., Syst. Nat., Ed. 12, II, 1, p. 1035.
Femina adulta aliaque junior, ex Java (Buitenzorg). —
Synonyma hujus speciei multissima in THor., Studi, cet., I,
Ragni di Selebes, cet., in Ann. del Museo Civ. di Genova, X,
12 oT. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR.
p. 484 (144); II, Ragni di Amboina, cet., ibid., XII, p. 191,
et IV, ir, ibid., XXXT (Ser. 2:a, XT), p. 22 videantur.
Gen. Midamus, Siv., 1880.
18. M. lutescens, n., Var.?
Mas junior, in ins. Nordwachter maris Javani captus.
M. lutescentis, spec. nov. ex Birmania — quam alio loco de-
scribam — fortasse varietas est, sed major (12 millim. longus)
piene totus luteus, dorso abdominis pallidioris serie longitu-
nali breviore macularum parvorum nigrarum supra anum no-
tato et utrinque postice punctis nigris consperso, mandibulis
apice nigris, metatarsis tarsisque infuscatis, pedibus preeterea
luteis, immaculatis. -— M. UWutescens, 2, (forma principalis)
circa 9!/2 millim. longa est; cephalothorax ejus in fundo cum
mandibulis est luteus, palpi et pedes pallidius lutei, metatarsis
infuscatis annulo basali nigro et, supra versus medium, linea
longitudinali brevi nigra notatis, abdomen sub-testaceum, ut
cephalothorax, cet., pube sericea albicante vestitum.
Tribus Saltigradee.
Fam. NSalticoidae.
Gen. Plexippus (C. L. KocH, 1846).
19. P. eulicivorus (DoL.).
Syn.: 1859. dSalticus culicivorus, Don., Tweede Bijdr., cet., loc. cit., p. 14,
TIDENDE
1881. Menemerus (2) culicivorus, THoR., Studi, cet., IIT, loc. cit., p. 508
(ubi cet. syn. videantur).
1887. Plexippus culicivorus, id., Primo Saggio sui Ragni Birmani,
IR Oh I LL
Tria exempla adulta, mas et due femine, in ins. Edam
inventa. — Exemplum parvum immaturum, forsitan hujus
speciei, in »foramine coralii» in eadem insula est captum.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:04. 13
Ordo Pedipalpi.
Subordo Uropygi.
Tribus Oxopoei.
Fam. Thelyphonoidze.
Gen. Thelyphonus (LATR.), 1804.
20. Th. caudatus (LINN.).
Syn.: 1758. Phalangium caudatum, LiNnnN., Syst. Nat., Ed. 10, I, p. 619.
1858. Thelyphonus caudatus, THor., Pedipalpi e Scorpioni dell
Arcipelago Malese, in Ann. del Mus.
Civ. di Genova, XXVI (Ser 2:a, VTI),
p. 370 (46) (ubi alia syn. videantur).
1890. » Thorellii, TARN., Ueber die Thelyphoniden aus
d. Sammlungen einiger Russischen Mu-
seen, in Hore Soc. Ent. Ross. (Trud.
Russk. Entom. Obschtsch.), XXIV, p. 529
(19) et 538 (28).
Feminas duas adultas (et sat multas juniores quee ejus-
dem speciei videntur) ad Buitenzorg Javee collegit Cel. AURI-
VILLIUS.
De plerisque synonymis hujus speciei loc. supra cit. satis
fortasse a me disputatum est. De Th. caudato, BLANCHARD,
et de Th. caudato, "TARNANI, pauca hic addere debeo. Cel.
TARNANI! alil speciei, cujus patria est ignota (juniores, quas
ejusdem speciei credit, ex Haiti dicuntur), et quam eandem ac
Th. caudatum, BLANCH., judicat, nomen Linneeanum caudati tri-
buit. Causa, cur ita fecit, determinationem meam Phalangii
caudati, LiNN., rejiciens, plane me fugit: quum heec species ex
Java sit, species Javana nomine Linngano nimirum appellari
debet! Patria autem Th. caudati, BLANCH., est ins. Marti-
nique; et hec species haud dubie eadem est ac Th. Antillanus,
! Sur les collections de Thelyphonides de quelques Musées russes, in Zool.
Anzeiger, XII (18589), p. 119; — loc. sup. in synon. cit.
14 TT. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR.
C. L. KocH!, et verisimiliter eadem quoque ac Th. proscorpio,
LATR., ex Cayenne: cum eo enim Thelyphonem in Martinique
inventum conjungit DLATREILLE, qui ipse denique intellexit,
hanc suam speciem a vero Phalangio caudato, LINN., esse di-
versam: vid. THor., loc. cit. — Utrum Th. caudatus, TARN.,
(i. e. exemplum adultum quod sub hoc nomine descripsit Cel.
TARNANI, et cujus patria ignota est) eadem sit species ac Th.
caudatus, BLANCH., ex Martinique, necne, ignoro; ambo a Th.
caudato (LINN.), THOR., que species in Java frequens invenitur,
esse diversas, facile est visu, si quidem tarsi 1! paris a TAR-
NANI recte descripti et a BLANCHARD” recte figurati sunt.
Ordo Scorpiones.
Subordo Dionychopodes.
Ser. Neoscorpii.
Fam. Androetonoidze.
Subfam. Androctonini.
Gen. Archisometrus (KRAEP.), 1891.
s
21. A. mucronatus (FABR.).
Syn.: 1798. Scorpio mucronatus, FABR., Suppl. Ent. Syst., p. 293.—
1894. Archisometrus mucronatus, THoRr., Scorpiones exotici R. Musei
Florentini, in Bull. della Soc. Ent.
Ital., XXV (1893) p. 368 (ubi multa
alia syn. videantur).
Sat multa exempla feminea et singulum masculum, in
ins. Edam collecta.
1 Die Arachn., X, p. 29, Tab. CCCXXXIV, fig. 773. Sub hac specie Cel.
PococK (Contrib. to our knowledge of the Arthropod Fauna of the West In-
dies, Part I. Scorpiones and Pedipalpi, in The Linn. Soc. Journal, XXTV
[1893], p. 404) hec dicit: >The only one known from the West Indies is the
above, which seems to be not uncommon in Hayti». Obs. tamen que de Th.
Antilliano, Lucas, ex Cuba, loc. cit. monui.
? T”Organisation du Régne Animal, Arachn., Pl. 8, fig. lyet 2;
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND. 20. AFD. IV. N:04. 15
Fam. Pandinoidze.
Subfam. Pandinini.
Gen. Pandinus, THor., 1876.
22. P. Indicus (LINN.)
Syn.: 1754. Scorpio indicus, LINN., Mus. Adolphi Frid., p. 84 (saltem ad
partem).
1894. » > oo, KRAEP., Revis. d. Scorpione. II. Scorpionide
u. Bothriuride, in Jahrbuch d. Ham-
burg. wissensch. Anstalten, XI, 1, p. 53
(ubi alia syn. videantur).
Magnam vim exemplorum presertim juniorum fere omnis
etatis ad Buitenzorg Jave collegit Cel. AURIVILLIUS.
Subfam. Ischnurini.
Gen. Hormurus, THor., 1876.
23. H. Australasie (FABR.).
Syn.: 1775. Scorpio australasie FABR., Syst. Ent., p. 339.
1888. Hormurus australasic, THor., Pedipalpi e Scorp. dell” Ar-
cipel. Malese, cet., loc. cit., p. 419 (95
et 420 (96) (ubi cet. syn. videantur).
1894. » > , KRAEP., Revis. d. Skorpione, II, cet.,
loc. cit., p. 133.
Exempla sat multa in ins. Edam paucaque in Java ad
Buitenzorg collecta.
Subfam. Cheerilini.
Gen. Cheerilus, Sim., 1877.
24. Ch. Celebensis, PococK.
Syn.: 1893. Cherilus celebensis, Poc., Scorpions from the Malay Archipe-
lago, in WEBER, Zool. Ergebn. einer
Reise in Niederländ. Ost-indien, IT, p. 93.
1894. d > , KRAEP., Revis. d. Skorpione, II, p. 143
et 147.
Duo exempla, haud dubie adulta, ex ins. Billiton. In
altero, 38 millim. longo, dentes pectmum 5, 5 sunt, in altero
16 oT. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR.
(paullo minore et nescio an masculo) 6, 7. Cum desecriptione
speciminis adulti a Cel. KRAPELIN loc. cit. dato optime con-
veniunt heec exempla.
Ordo Opiliones.
Subordo Palpatores.
Fam. Phalangioidz.
Subfam. Gagrellini.
Gen. Gagrella (SToL.), 1869.
25. G. ramicornis, n., trunco, spimis duabus migris armato,
supra flavo et materia densa sub-cerea rufescenti-alba tecto,
excepto postice, ubi saltem in lateribus mnmniger est et materia
ejusmodi minus densa vestitus; ventre cum coxis materia plus
minus densa rufescenti-alba vestito quoque; tubere oculorum nigro
supra antice duobus dentibus magnis apice dilatatis et bifidis vel
ramosis armato et preterea et amtice et postice serie denticulo-
rum purvorum utringue munito; mandibulis et palpis flavis, ho-
rum parte tibiali fere 5.plo longiore quam latiore; pedibus nigris,
saltem femoribus basi late ferrugineis. — & ad. Long. circa
31/2 millim.
Truncus brevior, modice convexus, cephalothorace et scuto
dorsuali pene toto materia sub-cerea densissima tecto. In
fundo supra levis est, excepto in segmentis ultimis (liberis),
ubi subtiliter coriaceus videtur et materia multo minus densa
est vestitus vel quasi pulverulentus. Etiam subter laxvis vel
parum coriaceus est truncus, cum coxis iis quoque laevibus
materia illa plus minus densa vestitus. NSpinis duabus erectis
gracilibus acuminatis pene laevibus armatus est. Tuber ocu-
lorum a fronte visum latius quam altius est, supra anterius
dentibus duobus altis (vel quasi cornibus parvis) divaricanti-
bus, versus apicem dilatatis et hic in 2—4 denticulos divisis
armatum (in nostro exemplo alter horum dentium apice bifi-
dus est, alter apice in quattuor denticulos divisus); in utro-
que latere pone hos dentes, supra et postice, seriem longi-
tudinalem denticulorum paucorum minutorum ostendit tuber
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:04. 17
oculorum, et antice quoque, utrinque, 2—3 ejusmodi denti-
culos.
Mandibule graciles, art. 1? supra vix evidenter granuloso.
Palpi graciles, longi, simplicissimi, non spinulosi, pilis brevissimis
sparsi. Pars femoralis duobus internodiis insequentibus con-
juncetis paullo brevior est; pars patellaris, a basi versus apicem
intus sensim paullo incrassata, circa triplo longior est quam
latior ad apicem; pars tibialis cylindrata ea paullo angustior
et circa dimidio longior est, et fere 5.plo longior quam latior.
Pars tarsalis parte femorali non parum brevior est, parte tibiali
vero non parum longior. Pedes gracillimi et longissimi (2:
paris trunco circa 20.plo longiores); spinulis minutis preser-
tim in femoribus sat densis conspersi sunt.
Color. — Truncus in fundo supra flavus est, tubere ocu-
lorum et spinis nigris, segmentis dorsualibus abdominis ultimis
(liberis) ad maximam partem vel saltem in lateribus nigris
quoque; materia sub-cerea densa rufescenti-alba tectus est,
tubere oculorum et spinis exceptis, hac materia in parte dorsi
postica (nigra), ut in segmentis ventralibus, multo minus
densa; procursus sternalis, qui in fundo sub-testaceus est et
fascia longitudinali nigra notatus, cum coxis saltem 1: et 4i
parium ejusmodi materia densa tamen tectus. In fundo coxee
2: paris nigre sunt, relique in medio plus minus late sub-
testacer, saltem lamellis marginalibus nigris. Mandibula
flavre, apice digitorum nigro; palpi flavi quoque, parte tarsali
paullo infuscata, presertim versus apicem. Pedes ad maximam
partem nigri; trochanteres nigerrimi sunt, femora basi late
pallide ferruginea et apicem versus sensim paullo infuscata,
patelle pallide ferruginex quoque, pedes dein magis magisque
obscuri.
Egs rtruncik 3/2, dat. ej. circa -2!/2,, millim. .Lg. art. 2:
mandib. circa 1, lg. palp. pene 4 millim. Ped. I 55 (fem.
83/4), II 72 (fem. 16), III 32 (fem. 7/2), IV 58!/2 (fem. fere
11/2) millim.
Exemplum singulum, haud dubie masculum, loco incerto
Indo-malesie (nescio an in Java) captum.
26. G. vuleanica (Dor.), trunco toto supra et subter cum
coxis luteo-flavo, modo tubere oculorum levissimo et spina singula
scuti dorsualis nigris, hoc scuto et cephalothorace dense et sub-
tilissime granulosis; mandibulis et palpis flavis, parte palporum
2
18 OT. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR:
tibiali sub-inerassata, circa triplo et dimidio longiore quam la-
tiore; pedibus ommium longissimis, nigris, apice femorum et pa-
tellis sub-ferrugineis. — A ad. Long. circa 3!/6 millim.
Syn.: 1859. Phalangium vulcanicum, Dor., Tweede Bijdr., cet., loc. cit.,
p. 4, Tab. XVI, fig. 2—2 b.
1876. Hexomma vulcanicum, THOR., Descr. di alcune specie di Opi-
lioni, cet.. in Ann. del Mus. Civ. di
Genova, IX, p. 114 (4).
Truncus brevis est, modice convexus; scutum dorsuale
totum dense et subtilissime granulosum, spina reclinata sat
brevi acuminata rugosa in medio armatum, que circa duplo
longius a margine frontali quam ab apice postico abdominis
remota est. Segmenta dorsualia abdominis libera vix eviden-
ter granulosa sunt; subter truncus cum coxis est levis. Tuber
oculorum mediocre, a fronte visum supra rectum (non con-
vexum) et paene duplo latius quam altius; sulco medio longi-
tudinali sat forti supra munitum est, plane inerme, leve, ni-
tidissimum, psene glabrum.
Mandibule longe, graciles et nitidissime. Palpi longi,
l:eves, pilis brevissimis erectis sat dense conspersi. Pars eo-
rum femoralis insequentibus duabus partibus conjunetim vix
vel parum brevior est, pars patellaris, apicem versus sensim
et zequaliter paullo incrassata, circa triplo longior quam la-
tior apice; pars tibialis presertim a latere visa reliquo palpo
paullo crassior est, saltem 3!/2 longior quam latior, et parte
patellari non parum (sed non dimidio) longior; non plane cy-
lindrata est, sed potius angustissime ovato-cylindrata dicenda.
Pars tarsalis -parte tibiali non parum longior et circa duplo
angustior, a medio ad apicem sensim paullulo incrassata. Pedes
gracillimi et omnium longissimi (2! paris trunco circa 20.plo
longiores); femora spinulis minutissimis sparsa sunt.
Color. — Truncus totus supra et subter cum coxis luteo-
flavus est, spina dorsuali et tubere oculorum exceptis: spina
tota nigra est, tuber oculorum plagam magnam nigram circum
singulum oculum (eum quoque nigrum) habet, et basi igitur
presertim antice luteo-testaceum est. Mandibulce, apice digi-
torum excepto, flavze; palpi flavi quoque, parte tarsali apice
paullo infuscata. Avpertura oris colore nigro cincta videtur.
Pedes mnigri, trochanteribus nigerrimis, femoribus apice et
patellis presertim apice clarioribus, sub-ferrugineis.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 4. 19
fiowirtrumeln 3/6, "lat: ej.» cireavi23/2 millim:-DLg:r art 2!
mandib. circa 11/4; 1g. palp. pene 4 millim. Ped. I 37!/2
(fem. 3), IL 75: (fem. 13?/4), III+34!/2 (fem: 7!/2)); IV. -51 (fem.
92/3) millim.
Singulum exemplum quod vidi, et quod masculum credo,
ad Tjibodas Jave (in altitudine pedum 4650 supra mare)
inventum est.
Species supra descripta sine dubio illa est quam DoLESCHALL
loc. cit. secundum figuras sibi communicatas (non ad naturam!)
sub nomine Phalangi wvuwlcanici (ex monte Pangerango ins.
Jave) descripsit et depinxit, eam senoculam credens; tuber
oculorum desuperne inspectum re vera satis simile est figuree
ejus loc. cit., 2", que utringue tres »oculos» in triangulum
dispositos representat. Genus Hexomma igitur rejiciendum
est, ut jam antea sum suspicatus.”
27. G. Lomanii, n., trunco mnigro, spina singula in scuto dor-
suali armato, supra (excepto in segmentis abdominis liberis)
dense et subtilissime granuloso et saltem maculis sex sat parvis
e materia sub-cerea alba formatis et seriem brevem foras cur-
vatam utrinque (inter tuber oculorum et spinam) formantibus
notato; tubere ocwlorum alto, inermi, levi; mandibulis testaceis,
palpis fusco-testaceis, parte tarsali testacea, parte tibiali saltem
duplo et dimidio longiore quam latiore; pedibus longissimis nigris.
— Long. circa 4/2 millim.
Truncus forma ordinaria, modice convexus, supra dense
et subtilissime granulosus, sub-nitidus; subter excepto in pro-
cursu sternali vix evidenter granulosus est sed modo sub-
coriaceus, ut in segmentis abdominis dorsualibus liberis; cox:e
tamen granulis sat raris et sat parvis sunt consperse. Scutum
dorsuale paullo ante medium spinam singulam mediocrem ru-
gosam paullo reclinatam gerit; sulei ejus transversi ordinarii
obsoletissimi sunt; modo duo ultima segmenta dorsualia libera
videntur. Materia albicante sub-cerea maculas mnonnullas
saltem supra formante hic illic munitus est truncus. Tuber
oculorum a fronte visum basin versus sensim sat fortiter an-
1 THor., Opilioni nuovi 0 poco conosciuti, cet., in Ann. del Mus. Civ.
di Genova, XXX (Ser. 2", X), p. 678 (14): >Fateor, satis dubium mihi videri,
Opilionem oculis sex preditum in rerum natura existere.»
20 oT. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR.
gustatum est, supra levissime convexum, et zxeque fere latum
atque altum; supra suleco ordinario longitudinali canaliculatum
est, inerme, leve, pene glabrum.
Mandibule graciles, supra leves et nitide. Palpi mediocri
longitudine, parte femorali partes duas insequentes conjunctim
longitudine 2Xequante, subter dense et subtiliter granulosa; pars
patellaris, a basi ad apicem sensim paullo incrassata, circa
duplo et dimidio longior est quam latior ad apicem: ut pars
tibialis granulis minutis sparsa videtur. Pars tibialis desuper
visa cylindrata est, parte patellari parum longior et vix duplo
et dimidio longior quam latior (a latere visa circa triplo lon-
glor quam latior) et subter setulis minutis dense conspersa.
Pars tarsalis prioribus duabus conjunctis paullo longior et multo
angustior est, apicem versus vix incrassata. Pedes longissimi
(2i paris trunco fere 20.plo longiores), graciles, spinulis mi-
nutissimis minus densis saltem in femoribus sparsi.
Color. — Truncus totus mniger est, supra mnigerrimus
et materia sub-cerea alba maculas saltem sex formante priee-
ditus: ad marginem cephalothoracis posticum maculie due sat
parve longe inter se remote conspiciuntur, paullogue pone
eas, ad ipsum marginem anticum scuti abdominalis, duze alixe
ejusmodi macule (cum illis trapezium latissimum antice latius
formantes), et pone has maculas, ad spinam, alize due maculxe
paullo minores et magis inter se separate minusque xequales;
quze macule sex, tres utrinque, in series duas longitudinales
foras curvatas et anteriora versus divaricantes dispositre sunt.
Prseterea utrinque pone has maculas paullo virenti-pulverulen-
tus videtur scutum dorsuale; utrinque in cephalothorace, apud
tuber oculorum, plaga vel macula albicans vel sub-ferruginea
e materia illa formata adfuisse videtur. Subter cum coxis
truncus materia albicante minus densa vestitus vel pulveru-
lentus est; utrinque, inter coxas 3' et 4i parium, materia densa
maculam distincetissimam albam format. Mandibule testacere,
apice digitorum nigro. Palpi fusco-testacei, parte femorali
subter infuscata, parte tarsali clarius testacea. Pedes toti
nigro-picei vel nigri.
Lg. trunci 4!/2, lat. ej. circa 3 millim. &Lg. art. 2! mandib.
circa 1!/2; lg. palp. 5 millim. Ped. I? (fem. 10!/2), IT 88 (fem.
17), III 46 (fem. 91/2) TV ? (fem. 12/2) millim.
Exemplum singulum mutilatum (verisimiliter masculum)
examinavi, ad Tjibodas ins. Jav&e captum. Heec species G.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 4. 21
Niasensi, THor.,' valde affinis est, vix nisi trunco supra evi-
dentissime etsi subtiliter granuloso et pictura trunci paullo
alia ab ea internoscenda. A G. concinna, THOR.” cui etiam
simillima est, tuberculo oculorum multo altiore, prieter pictura
paullo diversa, facile distingui potest.
28. 6G. variegata (DoL.).
Syn.: 1859. Phalangium variegatum, Dor., Tweede Bijdr., cet., loc. (Olig
p. 3, Tab. XVI, fig. 6.
1891. Gagrella vestita, THOoR., Opilioni nuovi 0 poco conosciuti dell”
Arcipelago Malese, in Ann. del Mus.
Civ. di Genova, XXX (Ser. 2a, X), Pp.
692 (28) et 715 (51).
Exempla pauca mutilata,in Java ad Tjibodas et ad Wijn-
koopsbai capta. Inter ea unum reliquis majus (trunco 5 mil-
lim. longo, pedibus brevioribus quam in reliquis) haud dubie
femineum est; margo lateralis scuti abdominis dorsualis hujus
exempli obscure fuscum posterius macula longa ingeequali albi-
canti-testacea est notatus, qua mares carere videntur.
In plerisque truncus niger supra totus materia sub-cerea
densa alba vel albicante vestitus est, tubere oculorum et spina
dorsuali nudis et nigris; interdum vero dorsum abdominis
posterius materia ejusmodi minus densa munitum est, vel
postice plus minus late niger et nudus; interdum in medio
pone spinam hsece materia rarior fit, et dorsum abdominis tum
secundum medium magis nigricans est, praterea ut cephalo-
thorax album vel albicans. Etiam subter cum coxis (nigris)
materia plus minus densa alba vestitus est truncus. — Pal-
porum pars patellaris in maribus apicem intus in angulum
brevem productum habet (in exemplo nostro femineo palpi
defracti sunt). Pedes obscurius vel clarius ferrugineo-fusci,
trochanteribus nigris.
Hanc speciem, sive Gagrellam vestitam, '"THOR., eandem
nunc judico ac Phalangium variegatum, DoL., a DOLESCHALL
secundum figuram ei communicatam descriptum. — G-. albicozxa,
LoMAN?, huic speciei valde affinis est, sed ut videtur diversa:
non tantum mandibulas, palpos et pedes clariores habet, sed
1 Aracnidi di Nias e di Sumatra, cet., in Ann. del Museo Civ. di Ge-
nova, XXN (Ser. 2, K)yp. 95.
2 Qpilioni nuovi o poco conosciuti, loc. cit., p. 702 (38).
3 Qpilioniden von Sumatra, Java und Flores, in WEBER, Zool. Ergebn.
einer Reise in Niederl. Ostindien, III, p. 10.
22 -oT. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR.
coxas 4i paris in fundo albas, et spinam dorsualem in dimidio
apicali transversim et profunde quasi annulatam; in G. varie-
gata (que materia albicante densiore et crassiore quam in G.
albicoxa vestita videtur) coxe 4: paris in fundo clariores quam
relique esse possunt, sed non albicantes, et spina dorsualis
plus minus distinete transversim granuloso-rugosa quidem est,
sed non ita profunde, ut annulata dici possit. — Exempla
duo G-. albicoxe vidi, a Cel. LoMAN benigne mecum communicata.
Gen. Melanopa, THor., 1889.
29. M. Aurivillii, n., trunco supra migro-fusco vel nigro,
utrinque fascia longitudinali lata valde inequali ferruginea vel
ferrugineo-cinerea notato, scuto dorsuali dense et sat subtiliter
granuloso, spimnmisque duabus armato; tubere oculorum a fronte
viso alto et basin versus sat fortiter angustato, supra utrinque
denticulo uno alterove parvo predito; mandibulis et palpis ad
maximam partem migris, horum parte tibiali circa triplo longiore
quam latiore; pedibus basi late nigris et paullo ferrugineo-annu-
latis, preterea magis ferrugineis. — Long. 41/2—5 millim.
Truncus supra ad formam ut in Gagrellis plerisque est, mo-
dice convexus, sub-nitidus; cephalothorax subtilissime et non
ita dense granulosus, scutum abdominis dorsuale dense et for-
tius (quamquam sat subtiliter) granulosum et spinis duabus
sat brevibus nitidis et granulis parvis raris conspersis arma-
tum, quarum anterior posteriore paullo minor est; coxee subter
granulis sunt sparse, que paullo majora sed rariora sunt
quam granula scuti dorsualis; procursus sternalis interdum
granulis minutis etiam rarioribus conspersus est, venter prå-
terea vix granulosus, modo subtilissime coriaceus, opacus.
Tuber oculorum altum, a fronte visum evidenter latius supra
(ubi rectum est) quam altius, basin versus sensim fortiter
angustatum, non parum altius quam latius basi; inter oculos
parum profunde sulcatum est, et utrinque supra denticulo uno
alterove minuto preditum, preterea leve et nitidum.
Mandibule supra leves, tenuiter pubescentes. Palpi me-
dioceris longitudinis, simplicissimi, excepta parte femorali (subter
denticulis minutis scabra) leves et nitidi; pars patellaris,
a basi ad apicem sensim paullo dilatata, circa duplo longior
est quam latior ad apicem; pars tibialis ea non parum (non di-
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND.:20. AFD. IV. N:04. 23
midio tamen) longior et apice ejus paullo angustior, cylindrata
et circa triplo longior quam latior (desuper visa); pars tarsalis
prioribus duabus conjunctis vix brevior. Pedes ut in hoc ge-
nere longi, femoribus pene a basi ad apicem modo leviter in-
crassatis; in femoribus et ad partem in patellis et tibis spinulis
minutissimis conspersi sunt.
Color. — Truncus nigro-fuscus vel niger est, in lateribus
cephalothoracis plus minus ferrugineo-maculatus, scuto dor-
suali ferrugineo-fusco vel, saltem in medio anterius, nigro, se-
cundum utrumque latus fascia lata e maculis magnis ineequa-
libus pallidius ferrugineis vel ferrugineo-cinereis formata no-
tato. Subter truncus niger est. Tuber oculorum mnigrum,
interdum basi et in medio supra pallidius; spinte dorsuales
nigre. Mandibule nigricantes, art. 19 apice sub-testaceo; art.
2s quoque apicem manus cum digitis, horum apice excepto,
testaceum habet. Palpi nigri, partis tibialis apice et parte
tarsali tota sordide testaceis. Mandibulze et palpi pallido-
pilosi sunt. Pedes basi nigri, preterea sub-ferruginei: coxee
nigre, femora nigra annulis paucis (2—4) ferrugineis, patellae
nigricantes, reliqua internodia magis testacea.
Lg. trunci 4!/2, lat. ej. 3 millim.; lg. art. 2: mandib. circa
11/2; 1g. palp. circa 5 millim. Ped. I 23 (fem. paullo plus 5),
IL? (fem. 9), III :23:(fem. 5), IV -323/4 (fem.:7!/2 millim.):
Tria exempla cognovi, in Java ad Tijbodas collecta.
30. M. conspersa, n., trunco, cum coxis subter, nigro et
undique subtilissime et densissime gramuloso, cephalothorace et
scuto abdominis dorsuali, quod spina singula brevi est arma-
tum, maculis sub-testaceis raris et ad maximam partem parvis
consperso; tubere oculorum sat humili, fascia granulorum mi-
nutorum densorum superius, inter oculos, predito; mandi-
bulis testaceo-nigricantibus, palpis migricantibus, parte tarsalt
sordide testacea, parte tibiali vix triplo longiore quam latiore;
pedibus nigris, basi late pallidioribus. — Long. circa 4
millim.
Truwncus forma ordinaria est, modice convexus, supra
pene totus densissime et subtilissime granulosus (granulis
cephalothoracis tamen multo minus densis), remanente levi
quasi fascia longitudinali inter marginem frontalem et tuber
oculorum; etiam subter cum coxis densissime et subtilissime
24 TT. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR.
granulosus est. Scutum dorsuale spina singula brevi, immo
brevissima est armatum, et sulcis transversis quattuor sub-
levibus et serie punctorum impressorum magnorum preditis
in areas divisum. Tuber oculorum sat humile; a fronte vi-
sum basin versus parum angustatum est, supra leviter con-
vexum et ibi non parum latius quam altius, etiam basi latius
quam altius. Sulecus ordinarius longitudinalis ejus valde
angustus est, spatia inter eum et oculos densissime et sub-
tilissime sunt gramulosa, granulis fasciam latam piene totum
spatium inter oculos, superius, occupantem formantibus; pr2e-
terea leve est tuber oculorum.
Mandibule forma ordinaria, supra lweves. Palpi longi-
tudine mediocri, simplicissimi; pars femoralis subter, partes
patellaris et tibialis supra et in lateribus spinulis minutissi-
mis minus dense consperse sunt; pars patellaris, a basi ad
apicem rotundatum sensim paullo inerassata, circa duplo
longior est quam latior; pars tibialis, ea paullo longior et
pene cylindrata, vix triplo longior quam latior. Pars tar-
salis duas priores conjunctas longitudine paullo superat.
Pedes spinulis minutis saltem in femoribus sunt conspersi;
femora pene a basi ad apicem sensim modo leviter in-
crassata.
Color. — Truncus cum spina dorsuali et tubere oculorum
coxisque niger est, excepto quod cephalothorax et scutum dor-
suale maculis nonnullis inzequalibus (plerisque parvis) sub-
testaceis sunt sparsa, et sulci transversi scuti pallidi; inter-
dum fascia longitudinalis ante tuber oculorum cum basi ejus
et procursibus supra-mandibularibus pallida quoque est.
Mandibule testaceo-nigre; palpi quoque nigricantes, ”parte
tarsali sordide testacea. Pedes nigri, femoribus saltem basi
late pallidioribus, sordide testaceis vel testaceo-ferrugineis
(non annulatis); fortasse etiam apice pallidiores sunt pedes.
Lg. trunci 4, lat. ej. parum plus 3 millim. bLg. art. 2:
mandib. circa. 1!/2, lg. palp. circa 4!/2 millim. Ped. 1? (fem.
41/2),, II.? (fem. .8!/2), III .? (fem. 5)», IV 2? (femupenerele)
millim.
Exempla duo valde mutilata in Java (alterum ad Tjibodas,
alterum ad Wijnkoopsbai) capta examinavi.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:04. 25
Subordo Laniatores.'
Fam. Assamioidee.
Gen. Mermerus, THoRr., 1876.
31. M. Beccarii, THOR.
Syn.: 1876. Mermerus Beccarii, THOR., Descr. di alcune specie di Opilioni
Malesi, cet., in Ann. del Mus. Civ. di
Genova, IX, p. 124 (14).
Multa exempla utriusque sexus ad Buitenzorg Javie col-
legit Cel. AURIVILLIUS; specimen nondum adultum, quod hujus
speciei videtur, in ins. Billiton cepit.
11. Descriptiones Aranearum novarum, in America me-
ridionali et in Asia meridionali inventarum.
Subordo Parallelodontes.
Fam. Theraphosoidee.
Gen. Cyrtopholis, Sim., 1892.
1. C. Antillana, n., ferrugineo- vel nigro-fusca, pube ferru-
gineo-cinerea vestita et pilis longis ferrugineo-testaceis minus
dense hirsuta, abdomine plaga maxima rotundata vel sub-ovata
nigra postice in dorso notato; tibia cum patella 1: paris tibiam
cum patella 4: paris longitudine cequante. — 9 ad. Long.
S (sine mandibulis) circa 28, 9 circa 35 millim.
Femina. — Cephalothorax circa 1/3 longior quam latior,
parum longior quam tibia cum patella 4i paris, peene !/4 lon-
gior quam latior, parte cephalica magna, lata, convexa et satis
alta, clypei latitudine?/slatitudinis partis thoraciceequante. Im-
26 <”'T. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR: :
pressiones cephalicee distinctissimee sunt, reliqui sulci radiantes
paullo minus expressi; fovea centralis, triplo longius a mar-
gine clypei quam a medio marginis cephalothoracis postici remota,
magna, profunda et procurva est; latitudo ejus (transversim)
latitudine tuberis oculorum fere duplo est major. Tuber ocu-
lorum modice altum; area quam occupant oculi rectangula est,
duplo latior quam longior. Series oculorum antica a fronte
visa fortiter deorsum curvata est: linea enim recta oculos
medios anticos subter tangens laterales vix vel non tangit.
Desuper visa series antica modice procurva est, postica (i. e.
linea per oculorum posticorum centra ducta) sat leviter re-
curva. Oculi sat parvi; diameter mediorum anticorum (qui
annulo tenui nigro cincti videntur) non major est quam longi-
tudo lateralium anticorum, qui duplo longiores quam latiores
sunt. Oculi postici sub-trianguli, medii postiei non parum
minores quam laterales postici: hi oculi lateralibus anticis
circa duplo minores sunt. Oculi medii antici spatio sunt
disjuncti, quod eorum diametrum fere 2equat et paullulo minus
est quam spatia quibus a lateralibus anticis sunt separati;
spatium inter oculos binos laterales his spatiis non parum est
minus, longitudinem oculi lateralis postici circiter 2quans.
Oculi medii postici spatiis parvis, eorum diametro minoribus,
a lateralibus posticis separati sunt, spatiis non parum majori-
bus a mediis anticis remoti. Spatium inter oculos laterales
anticos et marginem clypei eorum longitudinem peene equat.
Sternum vix longius quam latius, leviter convexum, impres-
sionibus carens.
Mandibule sat fortes, forma ordinaria, plus duplo longi-
ores quam latiores. Maxille basi plagam fere triangulam gra-
nulorum ostendunt, que ad ipsam basin densissima sunt, dein,
versus apicem trianguli, magis magisque rara. Labium sat
parvum, paullo latius quam longius, pene rectangulum, vitta
transversa granulorum densissimorum ad apicem. Pars pal-
porum tibialis apice 2 vel 3 aculeos habet et 1. 1. intus. Pedes
ita: IV, I, II, III longitudine se excipiunt, 4: paris cephalo-
thorace circa 24/5 longiores; non multo dense hirsuti sunt, sco-
pulis diametro internodii non multo latioribus. Tibia cum
patella 1i paris tibiam cum patella 4i paris longitudine zequat,
metatarsus 4i paris tibia cum dimidia patella paullo est lon-
gior. In pedibus 1i paris contra metatarsus tibia paullo bre-
vior est. Femora 4i paris intus pube sericea densa appressa
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 4. 2
et, versus basin, pilis longis vestita sunt, ut reliqua femora.
Scopulae metatarsorum 1: paris usque ad basin internodii per-
tinent, 2: paris paullo ultra medium, 3" paris ad medium; 4i
paris metatarsi modo apice brevi spatio scopulati sunt. Scopula
tarsorum 4i paris fasciam longitudinalem angustam setarum
ostendit, que tamen non usque ad apicem scopule pertinet et
eam vix »secare» dici potest, quum eam non evidenter in duas
partes dividat; reliquze scopulee plane integre. Pedes anteriores
mutice sunt, eo excepto quod tibize 2: paris aculeum parvum
ad apicem subter habent, et metatarsi 2 aculeos breves apice
subter; in pedibus 35 paris tibie apice corona aculeorum et
aculeo subter versus medium preedite sunt, metatarsi vero
corona aculeorum apice et 1 aculeo in utroque latere; tibize
4i paris 1 aculeum utrinque ad apicem et 1 versus medium
subter habent. Metatarsi 4: paris 3 paribus aculeorum subter,
preter corona apicali, instructi videntur. Unguiculi tar-
sorum (saltem 1: paris) denticulis paucis (5) minutis preediti
sunt. Abdomen forma ordinaria. Mamille superiores tarso 4:
paris paullulo longiores; art. earum 15 circa duplo, 2: paullo
plus dimidio longior quam latior est, 3: ls angustior et 2m
longitudine 2quans, paullo plus duplo longior quam latior.”
Mas, qui femina obscurior est, nigro-fuscus et pilis ferru-
gineo-testaceis magis hirsutus, ad formam solito modo ab ea
differt: cephalothorax ejus tibiam cum patella 3! paris longi-
tudine parum superat; clypeus parte thoracica piene duplo an-
gustior est, mandibulie minores, pedes longiores, cet. (conf.
mensuras). Palpi (sine bulbo) patellam + tibiam + dimidium
metatarsi 1: paris longitudine saltem sequant; pars tibialis,
cylindrata et circa triplo et dimidio longior quam latior, modo
singulum aculeum, intus versus apicem, ostendit. Bulbus geni-
talis a latere visus triangulo-piriformis est, apice in cultrem
sat latum fortiter compressum (utraque acie carinata), paullo
contortum, paullo procurvum et sensim acuminatum, reliquum
bulbi longitudine pene equantem producto. Pedes 4i paris
cephalothorace triplo et dimidio longiores sunt, tibia cum pa-
tella 1i paris zeque longa ac tibia cum patella 4i paris; meta-
tarsus 4i paris tibiam cum dimidia patella longitudine :equat,
tarsus hujus paris dimidio metatarso parum longior est. In
pedibus 1: paris metatarsus tibia parum longior est et tarsus
?/3 longitudinis metatarsi paene equat. Tibie 1: paris apice
procursibus binis fortibus armati sunt; exterior eorum sat
28 T. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR.
longus est, fere ztequali crassitie et teres, apice obtusus, forti-
ter interiora versus et sursum curvatus; procursus interior
eo saltem duplo brevior, vix longior quam latior, certo modo
visus pene orbiculatus. Metatarsi 1: paris leviter deorsum
curvati sunt. Mamille superiores tarso 4i paris paullo breviores.
9. — Lg. corp. 35 (cum mandibulis 42); 1g. cephaloth. 15/2,
lat. ej. 12, lat. elyp. 8!/2; lg. abd. 20, lat. ej. 14 millim. Palpi
29; ped. I 42!/2, IL :38, III 36!/2, IV 45; pat. + tib. I 15, pat.
+ tib. IV peene 15 (tib. paullo plus 9), metat. IV 11 millim.
Lg. mandib. 10/2, lat. earum 4; lg. mamill. sup. 6/24 millim.
s. — Lg. corp. 28 (cum mandib. 32); 1g. cephaloth. 14!;2,
lat. ej. 12, lat. elyp. 7?/s;-1g. abd. 14!/s, lat. ej.'8?/s millim.
Palpi 25; ped. I 50!/2, IT 46!/2, IIT 43!/2, IV 54!/2; pat. + tib.
I 17, pat. + tib. IV 17 (tib. 11!/4), metat. I 91/4 millim. &Lg.
mandib. 8!/4, lat. earum 3!/4; lg. mamill. sup. 6 millim.
Hujus speciei, plaga magna nigra dorsi abdominis facile
dignoscendee, exempla utriusque' sexus possidet Museum Zool.
Holmiense, a Cel. Gois in ins. St Bartholomeei (Antillarum
una) collecta. Scopulis tarsorum 1: paris minus perfecte »sectis»
transitum a gen. Cyrtopholi, Sim.! (Cyrtosterno, Auvss.), ad
urypelmam (C. L. KocH) Siv.? formare videtur heec aranea.
Gen. Acanthoscurria (Auss.), 1871.
2. ÅA. Cordubensis, n., in fundo migricans, pube vel pilis
brevibus densis ferrugineo-fuscis vestita et pilis longis rufescen-
tibus sub-lirsuta, sterno et coxis migris, femoribus amterioribus
et patellis lineis binis longitudinalibus pallidioribus supra no-
tatis, internodiis plerisque summo apice pallidis; oculis mediis
anticis spatio diametrum suam cequante separatis et longius
inter se quam a lateralibus anticis remotis, oculis mediis posti-
cis cum lateralibus posticis sub-contingentibus, et a meduis an-
ticws spatis longitudinem suam vix equantibus, saltem non
superantibus, remotis; pedibus 1' paris pedes 4' paris longitudine
cequantibus; procursu apicali tibiarum 1: paris in apice trun-
cato aculeis circa sex densissyumis quasi pectinato; palporum
parte tibiali cylindrata, tubercwlo in latere ejus exteriore ob-
tusissimo. — & ad. Long. circa 35 millim.
! H. N. des Araignées, 2" Ed., I, p. 143.
? Presertim ad: >Hurypelma, Sect. C>, Sm., loc. cit., p. 165 et 167.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:o 4. 29
Mas. — Cephalothorax circa !/+ longior est quam latior,
tibiam cum patella 2: paris longitudine 2equans, clypeo dimi-
diam partem thoraciam latitudine non sequante; sat humilis
est, anterius transversim modice convexus, impressionibus
cephalicis reliquisque suleis radiantibus bene expressis; fovea
centralis transversa profunda et recta (vix recurva) est, lati-
tudine (transversim) tuber oculorum parum superans. Dorsum
a latere visum sensim leviter assurgit, in parte cephalica le-
viter convexum et, anterius, leviter proclive; tuber oculorum
altum est; linea oculos medios anticos subter tangens laterales
anticos vix tangit. Area oculorum vix latior est postice quam
antice, duplo latior quam longior; diameter oculi medii antici
longitudine lateralis antici paullulo minor videtur. Oculi me-
dii antici inter se spatio sunt separati, quod eorum diametrum
saltem requat: a lateralibus anticis spatiis dimidiam hanc dia-
metrum paullo superantibus sunt sejuncti. Spatium inter
oculos binos laterales dimidiam longitudinem anterioris eorum
vix superare mihi videtur. Oculi bini postici medius et lateralis,
angulum valde acutum inter se formantes, postice contingentes
sunt inter se; medii postici a mediis anticis spatiis horum
diametro circa duplo minoribus et latitudinem oculi postici
vix equantibus separati sunt. Stermum saltem dimidio longius
quam latius.
Mandibule, forma ordinarie, patellis anticis parum lon-
giores sunt. Maxzille ad basin intus aream sat parvam granu-
lorum acuminatorum sat densorum ostendunt. Labium paullo
latius quam longius, ad apicem truncatum granulis ejusmodi
late et sat dense conspersum. Palpi mediocres, sine bulbo
tibia cum metatarso 1: paris paullo breviores. Pars eorum
tibialis cylindrata est, plus duplo et dimidio sed non triplo
longior quam latior in medio; in latere exteriore, paullo ante
medium, in tuberculum humile obtusum, foras directum, de-
super visum sub-triangulum et multo latius quam altius
incrassata est; in latere interiore 4 vel 5 aculeis est armata.
Bulbi genitalis nigri pars principalis (basalis) antice late rubra
a latere exteriore visa sub-trapezoides est, lateribus piene
rectis sensim paullulo dilatata, postice sed non antice longior
quam latior; antice subito (angulo rotundato) in scapum duplo
angustiorem, parum longiorem quam latiorem, transversim
convexum, rugosum angustatus et anteriora versus fractus est
30 OT. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR:
bulbus, hoc seapo subter usque ad apicem tenuem latissime
truncatum excavato: angulus apicis inferior dentem fortissi-
mum, angustius triangulum format, et e latere inferiore scapi,
ad basin ejus initium capiens, procurrit carina altissima in
gyrum brevem contorta, que denique ipsum marginem api-
calem scapi format, in dentem illum desinens. Si oblique a
latere interiore et a fronte inspicitur seapus, dens ille e medio
apicis dilatati exire videtur, angulis apicis tum rotundatis,
angulo posteriore omnium subtilissime crenulato. Pedes sat
longi, 1i et 4i parium 2&que longis et cephalothorace circa 3!/4
longiores; tibia cum patella 1i paris tibiam cum patella 4i
paris longitudine equat. Metatarsi 1i paris recti sunt et eque
longi ac tibie ejusdem paris; im pedibus 4i paris metatarsi
tibiam cum ?/s patellze longitudine equant. Metatarsi 1! paris
unum alterumve aculeum magis versus basin ostendunt, 2
paris metatarsi presertim apice et basi paullo aculeati sunt,
tibiee anteriores quoque paucioribus aculeis armatee; in pedibus
posterioribus tibia et metatarsi aculeos crebriores habent. Pro-
cursus extus in apice tibiarum 1: paris, pectini brevi quodam
modo similis, brevis, latus, fortis. et sub-incurvus est, extus
convexus, in apice truncato aculeis circa sex densissimis paral-
lelis longis et fortibus armatus, qui pene in seriem duplicem
dispositi sunt. Femora 4i paris intus scopula quadam sunt
vestita. Abdomen imverse ovatum. Mamille swperiores tarso
4i paris evidenter breviores.
Color. — Fere tota aranea in fundo nigricans est, supra
pilis densis fusco-ferrugineis tecta; pedes et preesertim abdo-
men pilis longis et setis sub-ferrugineis et nigricantibus, pree-
sertim in lateribus abdominis magis rufis, preterea sub-hirsuta
sunt. Pleraque internodia pedum apice anguste albicantia;
linexe pedum bing longitudinales ordinarie pallide modo in
patellis et in femoribus (ut in palporum partibus patellari et
femorali) distinctae sunt.
&S. — Lg. corp. 33 (cum mandib. 36!/2); 1g. cephaloth. 18,
lat. ej. 15, lat. clyp: 8; Ig. abd. 16!/2, lat. ej: 10!/2 millim.
Palpi (sine bulbo) 24!/2; ped. I 58, II 51, III 48, IV circa 58;
pat. + tibi I: 19!/2, pat. + tib. II -17!/2, pat. + tib.i IV 19/2
millim. Lg. mandib. paullo plus 8, lat. earum prene 3!/2; Ig.
mamill. sup. 6 millim.
Marem singulum possideo, ad Cordubam Reipublice Argen-
tinze captum et a Cel. Prof. WEIJENBERGH multis abhinc annis
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20: AFD. IV. N:0 4. dl
dono mihi datum. — Vix eadem atque ÅA. minor, AuSs.,! esse
potest heec aranea, quum in illa oculi medii postici spatiis di-
midiam latitudinem suam :equantibus ab oculis lateralibus
posticis separati dicantur, a mediis anticis vero spatiis longi-
tudinem suam superantibus sejuncti. A descriptione brevi ÅA.
minoris, SIM.,? contra eo discrepat aranea nostra, quod in hac
tibia cum patella 4i paris zeque longa ac (non brevior quam)
tibia cum patella 1: paris est. Preeterea pedibus 1: paris pedes
4i paris longitudine equantibus A. Cordubensis a formis gen.
Acanthoscurrie adhuc descriptis differre videtur.
Gen. Lasiodora (C. L. KocH), 1850.
3. IL. Weijenberghii, n.. in fundo mnmigricans, pube densa
olivaceo-nigra, in mandibulis (ut in sterno et subter in femoribus
et in coxis saltem anterioribus) magis cinerascente, vestita et pilis
longis rufescentibus dense sparsa; oculis mediis anticis, quorum
diameter longitudinem oculi lateralis antiei pene equat, spatio
dimidia eorum diametro paullo majore separatis et pene ceque
longe a lateralibus anticis atque inter se remotis, oculis binis
lateralibus inter se sub-contingentibus; tibiis 1" paris procursibus
binis obtusis apice armatis, quorum interior exteriore longo et
curvato plus duplo brevior est et basi extus aculeo compresso,
basi latissimo,sub-appresso munitus; parte tibiali palporum paullo
plus duplo longiore quam latiore et aculeis 7—8 utrinque ar-
mata. — &A ad. Long. circa 30 millim.
Mas. — Cephalothorax peene !/3 longior quam latior, paullo
brevior quam tibia cum patella 1: paris, parum longior quam
tibia cum patella 2: paris, clypeo dimidiam partem thoracicam
latitudine circiter xequante; sat humilis est, parte cephalica a
latere visa parum convexa et anterius parum proclivi, im-
pressionibus cephalicis fortibus, reliquis sulcis radiantibus
distincetis quoque. Fovea centralis transversa et recta tubere
oculorum modo paullo latior est. Tuber oculorum in medio
altum est, in lateribus abrupte multo humilius; linea recta
oculos medios anticos subter tangens laterales anticos vix vel
non tangit. Area oculorum evidenter paullo latior est antice
quam postice, circa duplo latior quam longior; series eorum
1 Beitr. zur Kenntn. d. Arachn.-Fam. d. Territelarie, loc. cit., p. 206 (90).
2 Etudes Arachn. 24" Mém. XXXIX. Descr. d'espéces et de genres nouv.
de la fam. d. Avicularide, in Ann. de la Soc. Ent. de France, LXI (1891), p-
182 (11) et 283 (13).
32 AT. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR.
antica desuper visa paullo procurva est (linea medios anticos
antice tangens laterales paullo ante centrum secat), series
postica levissime recurva. Diameter oculi medii antici longi-
tudinem lateralium anticorum peene equat. Oculi medii an-
tici spatio dimidia eorum diametro parum majore sunt sepa-
rati; a lateralibus anticis pene eque longe atque inter se
remoti sunt. Spatium inter oculos binos laterales (quorum
anterior posteriore sat parvo plus minus major est) posterioris
eorum longitudine parum est minus. Oculi bini postici medius et
lateralis påene inter se contingentes; medii postici a mediis
anticis spatiis sunt separati, que illorum latitudinem vix
equant. Sternum plus dimidio longius quam latius.
Mandibule patellis anticis paullo longiores. Mazxille ad
basin intus area granulorum densorum prceedite. Labium non
parum latius quam longius, apice dense et preesertim in medio
late granulosum. Palpi (sine bulbo) patellam + tibiam + di-
midium metatarsi 1: paris longitudine xequant. Pars eorum
tibialis cylindrata est, paullo plus duplo longior quam latior,
in latere interiore circa 8, in exteriore circa 7 aculeis munita.
Bulbi genitalis pars principalis (basalis), que antice foveam
magnam profundam et magis extus fissuram longitudinalem
ostendit, a latere exteriore inspecta pene orbiculata est, ru-
gosa, satis abrupte angustata et in scapum compressum fere
ejusdem longitudinis transiens; qui scapus leviter bis sinuatus
est, sensim angustatus, sat breviter acuminatus, et duplo — duplo
et dimidio longior quam latior ad basin; magis postice scapus
ad longitudinem excavatus est (margine inferiore in medio
late et subtiliter denticulato) et etiam supra (extus) secundum
marginem superiorem breviore spatio anguste excavatus sive
sulcatus. Oblique a latere interiore et a fronte visus scapus
apice, postice, latissime et valde oblique truncatus videtur,
hic costa paullo contorta l:evi nitida marginatus. Pedes 1
paris circiter tarso suo breviores quam pedes 4i paris, qui
cephalothorace pöene 4.plo sunt longiores. Tibia cum patella
4i paris non parum longior quam tibia cum patella 1i paris.
Metatarsus 1i paris tibia paullo brevior est, metatarsus 4! pa-
ris tibia cum patella paullo brevior. Tarsus 1i paris ?/3 meta-
tarsi longitudine circiter :requat, tarsus 4i paris metatarso duplo
brevior est. Femora 3! paris cylindrata, paullo plus triplo
longiora quam latiora, femoribus 4i paris evidenter crassiora.
Procursus duo apicis tibiarum 1! paris apice obtusi sunt, in-
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:04. 233
ferior sive exterior longus, teres, sursum et paullo intus cur-
vatus, aculeo apicali carens; procursus interior ejus latitudine
est sed plus duplo brevior, circa dimidio longior quam latior:
ad basin aculeo compresso, basi lato, sub-incurvo et sub-appresso
armatus est. Metatarsi 1i paris aculeis carere videntur; meta-
tarsi 2! paris, preter apice, 2--3 aculeos magis versus basin
vel in lateribus habere possunt; tibize anteriores exe quoque
aculeis modo paucis munite sunt; tibie et metatarsi pos-
teriores aculeis crebrioribus armati. Femora et patell:e
aculeis carent. Metatarsi 4 paris scopula etiam apice carent.
Femora 4i paris in latere interiore preter pube densissima
appressa pilis brevibus sub-erectis minus densis quasi detonsis
vestita sunt — nonne »scopulam», quam vocant, horum femorum
formantibus? — Abdomen inverse ovatum. (Mamille superi-
ores in exemplis nostris mutilat:e sunt.)
Color. — In fundo nigricans est aranea peene tota, pube
densa olivaceo-nigricante vestita et pilis longis rufescentibus
dense conspersa sed vix hirsuta dicenda. Mandibulee, ut cox:e
et femora subter, pube magis cinerea (in coxis 4i paris nigri-
cante) vestite sunt, maxille et labium in fundo rufescentia,
ut in plerisque. Internodia pedum pleraque summo apice albi-
cantia sunt, liner pedum longitudinales binee pallid:e ordi-
narie contra valde obsoletze.
Lg. corp. 30 (cum mandib. 33); lg. cephaloth. 14?/s, lat.
ej vlatselyp.6!/2;11g:rabd. 16; lat: :ej. TO!/ermillim. I Palpi
21; ped. I-49, IT:44!/2, IIT pene 43, IV 57; pat. + tib. I 16!/s,
metat. I 9/3, pat. + tib. IV 18 (tib. 123/4), metat. IV 16 millim.
Mandib. 67/4 millim. longe, 3!/4 millim. late.
Tres mares examinavi, ad Cordubam Argentine collectos
et a Cel. WEIJENBERGH dono mihi datos. — Intermedia inter
gen. Lasiodoram (C.L. KocH) Six. et Eurypelmam (C. L. KocH)
Siv. videtur heec species; quum metatarsi 4i paris ejus sco-
pula (etiam apice) careant, et femora hujus paris in latere
interiore fortasse »scopulati> dici possint, ad Lasiodoram eam
retuli.
Gen. Eurypelma (C. L. KocH), 1850.
4. E. minax, n., cephalothorace breviore quam tibia cwm
patella 4" paris, sub-einerascenti-nigro, pedibus €jusdem coloris
et abdomine nigro pilis longis rufescentibus conspersis, pedibus
5
2
34 AT. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR.
in apice internodiorum plerorumque angustissime pallidis, sed
liners longitudinalibus pallidis carentibus; pedibus 4: paris pedes
1: paris dimidio tarso suo longitudine superantibus, femoribus,
1: paris exceptis, aculeo uno alterove superwus armatis, meta-
tarsis 1: paris usque ad basin scopulatis et ibi aculeo munitis;
procursu apicali exteriore tibiarum I paris longo forti curvato
apice acuminato vel aculeo forti aucto, procursu interiore eo
multo breviore paulloque angustiore, saltem dupto longiore quam
latiore, recto, obtuso et bast aculeo longo leviter bis sinuato
armato; bulbo genitali anguste piriformi in apicem longum
gracillimum exeunte. — & ad. Long. circa 30 millim.
Mas. — Cephalothorax paullo longior quam latior, paullo
brevior quam tibia cum patella 1i paris, parum longior quam
tibia cum patella 2: paris, antice sat latus et convexus, lati-
tudine clypei ?/3 latitudinis partis thoracice non multo minore;
pars cephalica parte thoracica non parum altior est, a latere
visa leviter convexa, antice vix proclivis. Impressiones cepha-
lice fortes sunt, reliqui sulei radiantes distincti; fovea centra-
lis, que paullo plus duplo longius a medio margine postico
quam a margine clypei distat, transversa, profunda et recta
est, tuber oculorum latitudine non ita multo superans. Tuber
oculorum satis altum, lateribus sensim declivibus; linea recta
oculos medios anticos subter tangens alte supra marginem
lateralium anticorum procurrit. Desuper visa series oculorum
antica sat fortiter procurva est (linea oculos medios anticos
antice tangens laterales in centro secat); series postica leviter
est recurva. Diameter oculi medii antici longitudine lateralis
antici evidenter minor est. Oculi medii antici spatio dia-
metrum eorum 2Xquante separati sunt, et paullo longius inter
se quam a lateralibus anticis remoti. Oculi bini laterales,
quorum anterior posteriore multo major est, spatio sunt se-
junceti quod latitudinem posterioris circeiter zequat. Oculi me-
dii postici (qui mediis anticis multo minores sunt) cum late-
ralibus posticis contingentes sunt; spatia inter medios posticos
et medios anticos parva, dimidiam illorum latitudinem vix
superantia. Sternum parum longius quam latius, impressione
transversa paullo pone labium.
Mandibule sat magnee, tibiam 3" paris longitudine equan-
tes. Mazille ad basin intus area parva granulosa munitee.
Labium paullo latius quam longius, apice subtilissime et minus
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:04. 395
dense granulosum. Palpi (sme bulbo) patellam + tibiam +
metatarsum 1: paris longitudine zequant, parum longiores quam
tibia + metatarsus 4i paris. Pars tibialis cylindrata est, paullo
plus triplo longior quam latior, aculeis 3 in latere interiore
instructa. Bulbus pene ut in E. Deringu, HoLMB., videtur:
fere quadruplo longior quam latior est, parte tarsali non latior,
paullo tortuosus, parte principali sive basali longiore quam
latiore, piriformi fere; hec pars in scapum eå longiorem, basi
compressum et in apicem longissimum foras et anteriora versus
curvatum (summo apice magis anteriora versus curvato) de-
simentem exit. A latere exteriore visus bulbus in parte sua
principali nitidissimus et antice versus basin fortiter convexus
vel rotundatus est, postice magis rectus et ad apicem sub-
constrictus, et tum antice magis abrupte quam postice in sca-
pum transiens; scapus hoc modo visus magis versus basin sat
latus et sensim modo parum angustatus est, tum anteriora
versus curvatus (postice quasi geniculatus) et sensim fortius
angustatus in apicem gracilem excurrens. Pedes modice longi,
4i paris cephalothorace circa 3/5 longiores et pedes 1: paris
circa dimidio tarso suo longitudine superantes. Tibia cum
patella 4: paris parum longior est quam tibia cum patella 1i
paris; metatarsus 4i paris circiter zeque longus ac tibia cum
!/4 patelle hujus paris, metatarsus 1' paris tibia sua paullo
brevior. Tarsus 4i paris metatarso psene duplo brevior est, tarsus
1: paris pene ?/s metatarsi longitudine zequat. Procursus api-
calis exterior tibie 1: paris longus, fortis et sursum paulloque
intus curvatus, basi crassus, preeterea peene teres, apice in
aculeum fortem exeunte; procursus interior eo saltem dimidio
brevior et non parum angustior est, saltem duplo longior quam
latior, rectus, apice truncatus, ad basin extus aculeum longum
leviter bis sinuatum, ipso procursu parum breviorem et cum
eo parallelum gerens. Femora 1: paris aculeis carent, 2! paris
aculeum versus apicem extus habent, 35 paris aculeos paucos
versus apicem, 4i paris unum alterumve versus apicem quoque;
patelle inermes videntur. Metatarsi 1! paris unum alterumve
aculeum basi et apice ostendunt, metatarsi 2! paris apice pau-
cissimos aculeos et basi saltem duos; metatarsi posteriores et
tibixe omnes compluribus aculeis armata sunt. Scopulie satis
1 Aräcnidos de la Pampa meridional y la Patagonia septentrional, in In-
forme oficial de la Comision cientifica agregada al Estado Mayor General de
la Expedicion al Rio Negro, p. 147 (31), Lam. III, fig. 8—38 d.
36 <”T. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR.
angustee dicende, in tarsis sulco (sed non fascia setarum)
longitudinali persect:re; metatarsi anteriores usque ad basin
scopulati sunt, metatarsi 4! paris apice late scopulati. Ungui-
culi tarsorum 1: paris 6, 4! paris 5 dentibus parvis sunt mu-
niti. Abdomen inverse et anguste ovatum. (Mamillze superi-
ores in nostris exemplis mutilatze sunt).
Color. — Cephalothorax in fundo nigricans est, pube densa
cinerascenti-nigra vestitus et pilis brevibus nigris conspersus,
in marginibus longius rufescenti-pilosus. Mandibule antice lon-
gius et densius rufescenti-pilosee. Palpi et pedes colore cephalo-
thoracis fere, sub-cinereo-nigro- et rufescenti-pilosi, femoribus
subter pilis pallide rufescentibus longis sat densis et deorsum
directis hirsutis. Apex internodiorum plerorumque apice an-
gustissime pallidus est, sed lines binee longitudinales pallidee,
quas pedes supra seepe in hac familia ostendunt, non evidentes
sunt. Sternum et presertim coxee subter nigra. Abdomen ni-
grum, pilis longis rufescentibus conspersum. Mamille vigree.
Lg. corp. 30 (cum mandib. 36); 1g. cephaloth. 14, lat. ej.
13!/e; lat relypo 8; lg. cabd: (14) lat. sej TOMAT TT
241/2; ped. I 49, II 45!/2, ITI 43, IV 52; pat. + tib. I 16 (tib.
91/2), metat. I pene 9, pat. + tib. IV 16/3 (tib. 10/4), metat.
TV 13 millim. Mand. circa 8!/2 millim. longee, 4 millim. late.
Exempla tria mascula vidi, ad Cordubam Argentine col-
lecta, quibus me donavit Cel. WEIJENBERGH. — HE. Deringu,
HormB., haud dubie valde affinis est heec species, cephalotho-
race tibia cum patella 4i paris breviore (non longiore), cet.,
ab ea differens. — Metatarsis 1: paris ad basin subter aculeo
uno alterove armatis heec species transitum ab Fur Jere ad
gen. Homweomma (Avss.) Sim. format.
Gen. Lycinus!, n.
Cephalothorax paullo longior quam latior, parte cephalica
angusta, fovea centrali mediocri, profunda, transversa (pro-
curva?); tuber oculorum a margine clypei remotum, altum,
vix latius quam longius.
Oculi medii antici magni, reliquis, preesertim posticis par-
vis, multo majores et spatio magno separati; series oculorum
antica a fronte visa fortissime deorsum curvata, series postica
! Avxtivos, nom. propr. pers
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 4. 37
ut antica desuper visa fortiter procurva; oculi medii postici
pone (et modo parum supra) laterales posticos locati.
Mandibulze sat debiles, non multo prominentes, rastello
carentes.
Maxille circa duplo longiores quam latiores, area granu-
lorum ad basin carentes.
Labium paullo latius quam longius, apice truncatum, non
granulosum.
Palpi graciles, non longi.
Pedes longissimi, ita: IV, III, II, I (I, IT) longitudine se
excipientes, tarsis presertim et metatarsis gracilibus et longis;
crebre aculeati sunt, scopulis angustis et minus densis in tar-
sis et saltem in apice metatarsorum 4i paris muniti, scopula
tarsorum 4i paris non evidenter fascia setarum secta; fasciculis
unguicularibus saltem in pedibus posterioribus nullis; ungwi-
culi tarsorum modo bini, ordinibus binis dentium complurium
pectinafti.
Abdomen sub-ovatum. Mamill:e superiores dimidio abdo-
mine breviores, art. ultimo (32) prioribus sub-zequalibus plus
duplo breviore, obtuso.
Typus: L. longipes, n.
Oculorum dispositione insolita hoc genus priesertim nota-
bile videtur; etsi modo binis unguiculis tarsalibus est instruc-
tum, ad subfamiliam Diplurinas, Smim.,.t haud dubie est refe-
rendum et gen. Trechone (C. L. KocH) Avss., satis affine,
tubere oculorum alto, oculis mediis anticis reliquos oculos
magnitudine superantibus, cet., a Trechona distinguendum.
5. L. longipes, n., niger, pube densa eimerascente vestitus et
pilis longis pallidis conspersus; pedibus 4' paris cephalothorace
5.plo longioribus, pedibus 1' et 2' pariwm fere eque longis, serie
exteriore dentium unguwiculorum tarsorum e dentibus circa 10
formata. — & ad. Long. circa 20'/> millim.
Mas. — Cephalothorax cirea !/+ longior est quam latior,
metatarsum 1: paris, vel tibiam cum !/3 patellce 4i paris, longi-
tudine peene sequans, clypeo dimidia parte thoracica paullo
angustiore, parte cephalica sat parva et anteriora versus sen-
sim non parum angustata, paullo altiore quam est pars tho-
racica, a latere visa leviter convexa, antice vix proclivi. Im-
UH N:o d Araignées, 2" Ed., I, p. 174.
38 <”T. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR.
pressiones cephalice fortes, reliqui sulci radiantes minus dis-
tincti. Forma fovere centralis in exemplo nostro non certo
determinanda: profunda est et procurva videtur, tubere ocu-
lorum parum latior. Spatium inter marginem clypei et oculos
laterales anticos eorum diametro plus duplo majus est. Tuber
oculorum vix latius quam longius, valde altum, lateribus ab-
rupte declivibus. Series oculorum anticorum fortissime deor-
sum est curvata: a fronte enim visi hi oculi in trapezium non
multo latius antice quam postice et vix duplo latius antice
quam longius dispositi sunt. Desuper visa series antica (i. e.
linea per centra oculorum anticorum ducta) fortiter procurva
est, series postica etiam fortius procurva. Oculi medii antici,
qui in medio longitudinis tuberis oculorum, superius, locum
tenent, valde magni sunt, lateralibus anticis saltem duplo ma-
jores; spatio diametrum suam saltem szequante inter se sepa-
rati sunt, a lateralibus anticis spatiis sat parvis, horum lati-
tudinem cirea equantibus, sejuncti, ab oculis 4 posticis parvis
oblongis (qui pene :equali magnitudine sunt et lateralibus
anticis circa duplo minores) spatiis etiam minoribus remoti.
Oculi laterales antici a lateralibus posticis spatiis illorum lati-
tudinem fere equantibus sejuncti sunt, laterales postici a me-
diis posticis spatiis multo minoribus, horum latitudinem non
zequantibus, separati. Oculi medii postici pone et parum supra
laterales posticos locum tenent; oculi tres: lateralis anticus, late-
ralis posticus et medius posticus utriusque lateris igitur in lineam
longitudinalem paullo sursum curvatam in basi tuberis sub
ocu!o medio antico magno locati sunt, cum hoc oculo, si a latere
inspicitur tuber, triangulum prene sequilaterum formantes.
Sternum paullo longius quam latius, circa duplo angustius an-
tice quam inter coxas 3" paris.
Mandibule sat parvie, parum prominentes, ad longitudinem
sat leviter convexe, parum plus duplo longiores quam lati-
ores, longitudine patellas anticas, crassitie femora antica equan-
tes. Palpi breves et graciles, extensi parum ultra apicem fe-
morum 1: paris pertinentes, tibiam cum patella 1: paris longi-
tudine circiter zequantes, presertim intus in parte tibiali acu-
leati. Pars tibialis pene triplo longior est quam latior, pars
tarsalis saltem dimidio longior quam latior. Bulbus genitalis
sub-piriformis, rufescens; pars ejus principalis (basalis), que
antice sub-deplanata est et hic lineis 2—3 longitudinalibus plus
minus curvatis nigris notata, in scapum circiter ejusdem longi-
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:04. 39
tudinis et in apicem gracilem sat longum exeuntem satis 2equa-
liter angustata est. Pedes valde longi, graciles, metatarsis
tarsisque presertim gracillimis; 4: paris pedes cephalothorace
circa 5.plo longiores sunt; 2! paris saltem cz&eque longi ac 1i
paris, 3" paris lis non parum longiores. Tibie et metatarsi
etiam pedum 1: paris cylindrati et recti sunt; tarsi quoque
recti et cylindrati, rigidi (non flexuosi vel sub-articulati).
Tibie 1: paris procursibus apicalibus carent; femora 3! paris
femoribus 4i paris non parum crassiora sunt. Tarsi 1! paris aculeis
carent, reliqui tarsi uno alterove aculeo sunt armati, patellae
aculeo utringque; omnes tibia et metatarsi crebre aculeata sunt.
Ncopulze tarsorum anguste et minus dense; secundum me-
dium scopule tarsorum 4: paris setas in seriem inzequalem
(non in fasciam distinetam) ordinatas video. Metatarsi ante-
riores non nisi apice scopulati videntur; metatarsi 4i paris
saltem apice scopulati sunt. Fasciculi unguiculares saltem in
pedibus posterioribus nulli; unguiculi horum pedum exserti et
faciles visu sunt; in pedibus anterioribus unguiculi magis sunt
obtecti et modo supra visibiles. In omnibus pedibus unguiculi
ordinibus binis dentium longiorum pectinati sunt, quorum
exterior ex circa 10 dentibus, interior ex paucioribus constat.
Abdomen ovato-ellipticum, circa dimidio longius quam latius.
Mamille confertie, inferiores parvie parum ante superiores lo-
cate. Mamille superiores, que circiter !/3 abdominis (et di-
midium tarsi 1i paris) longitudine equant, costam longitudi-
nalem subter in art. 192 et 22, qui prene eadem longitudine sunt,
ostendunt; art. 15 circa duplo longior est quam latior, 25 paullo
plus duplo longior quam latior; art. 3 priore plus duplo bre-
vior et paullo angustior est, parum longior quam latior, ob-
tusus.
Color. — In fundo nostrum exemplum (valde detritum)
nigrum est; cephalothorax pube densa appressa pallide cinera-
scente est vestitus; in pedibus pene plane detritis remanent
vestigia pubescentize obscurius cinerascentis et pilorum longo-
rum pallidiorum; abdomen pilis longis sordide vel ferrugineo-
testaceis sub-hirsutum fuisse videtur.
Lg. corp. 20!/2 (cum mandib. 23); 1g. cephaloth. 10!/2, lat.
Bjkerje, latoclyp 4; 1e.tabd. 9!/4, lat. ej.,6'/4 millim.. .Palpi
12; ped. I pene 40, II 40, TIT 45, IV 52; pat. + tib. I 12 (tib.
pene. 3), metat. I li, tars. I 7; pat: + tib. IV 131/2 (tib. 9),
metat. IV 16, tars. IV 8 millim. Mand. 4?/3 millim. longe,
40 -oT. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR.
parum plus 2 millim. late. Lg. mam. sup. parum plus 3/3
millim.
Singulum marem possideo, ad Cordubam Argentine in-
ventum et a Cel. WBEIJENBERGH ad me missum.
Subordo Antiodontes.
Fam. Agalenoide.
Gen. Alistra!, n.
Cephalothorax formie in Agalenoidis ordinarie, clypeo
humili dimidiam partem thoracicam latitudine circiter zequante.
Oculi conferti; series eorum antica a fronte visa sursum
curvata est; series postica procurva. Oculi bini laterales contin-
gentes sunt inter se, oculi medii trapezium transversum multo
latius postice quam antice formant; oculi medii postici multo
longius inter se quam a lateralibus posticis distant.
Mandibulee directe, sub-cylindrate.
Maxille late, porrecte, parum longiores quam latiores,
labio saltem duplo longiores, apice late rotundato-truncatee.
Labium parum longius quam latius, apicem rotundatum
versus angustatum.
Pedes mediocres, ita: IV, I, II, III longitudine se ex-
cipientes, pilis et setis sat dense vestiti et aculeis nonnullis
longis armati; unguiculi tarsorum superiores dense pectinato-
dentati.
Abdomen sub-ovatum, supra pene glabrum.
Mamillze sex in seriem transversam dispositae, omnes longee,
extimee (superiores) omnium longissimee, reliquis duplo longi-
ores, art. 22 1" longitudine saltem cequante.
Typus: ÅA. longicauda, n.
Hoc genus Hahnice (C. LL. KocH) affine est, serie oculorum
antica sursum curvata et mamillis superioribus longissimis,
longitudine dimidium abdominis fere zsequantibus, presertim
distinetum; colore abdominis peene glabri memoriam Zodarioi-
darum nonnullarum affert species typica.
6. A. longicauda, n., cephalothorace pallide fusco, nigro-
marginato et -sub-radiato; pedibus ad maximam partem sordide
! Nomen propr. mythol.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:04. 41
testaceis; abdomine albicanti- vel pallide violaceo-testaceo, in utro-
que latere plaga magna postica aliaque amtica (ab ea plus minus
separata) nigris notato, dorso anterius paullo nigricanti-maculato;
manmvillis inferioribus et mamillarum superiorum art. 1 albicanti-
bus, mamäallis medis et superioruwm art. 2? migris. — 9 jun. (2?)
Long. pene 2!/- millim.
Femina jun.(?). — Cephalothorax prene dimidio longior
quam latior, utrinque anterius sinuato-angustatus, partis tho-
racice lateribus fortiter et zxequaliter rotundatis, parte cepha-
lica sat brevi et convexa lateribus pene rectis anteriora versus
parum angustata, fronte rotundata dimidiam partem thoracicam
latitudine sequante. Sat humilis est cephalothorax, dorso a
latere viso ante declivitatem posticam peene recto et antice
proclivi, altitudine eclypei dimidiam diametrum oculi medii an-
tici paullo superante; levis et nitidus est, pilis longioribus
sparsus, impressionibus cephalicis bene expressis, sulco ordi-
nario centrali sat forti et longitudine medioeri. Oculi con-
ferti, mediocres; medii antici posticis zxequalibus paullo majores
sunt, laterales antici reliquis paullo minores videntur. Series
oculorum antica a fronte visa leviter sursum curvata est, de-
super visa modice recurva; series postica desuper visa modice
procurva. Oeculi bini laterales contingentes sunt inter se;
oculi medii aream occupant postice multo latiorem quam an-
tice et non parum breviorem quam latiorem postice. Oculi medii
antici, spatio eorum diametro evidenter multo minore separati,
spatiis etiam paullulo minoribus a lateralibus anticis distant;
medii postici, inter se spatio eorum diametro circa duplo ma-
jore remoti, a lateralibus posticis spatiis diametro suo paullo
minoribus separati sunt. Sternuwm parum longius quam latius,
breviter sub-triangulo-ovatum, apice postico truncato inter
coxas 4i paris, que spatio diametro sua paullo majore sepa-
rate sunt, pertinente.
Mundibule directe, parallel, paullo plus duplo longiores
quam latiores, femoribus anticis paullo crassiores, in dorso ad
ipsam basin fortiter convexee, leves et nitida, sulco unguicu-
lari antice et postice dentibus binis armato. Unguis medioecris.
Pedes ad longitudinem et crassitiem mediocres, pilis fortioribus
et setis dense conspersi et aculeis nonnullis longis gracilibus
muniti. Abdomen ellipticum vel potius inverse ovatum, parum
latius posterius quam anterius, plus dimidio, pzene duplo longius
42 TT. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR.
quam latius, peene glabrum; forma vulve non certo distinguenda.
Mamille in seriem longam transversam non parum ante apicem
ventris sitam dispositee; mamille medie graciles et longi sunt,
duze iis proxime (inferiores) non parum crassiores, art. suo 2?
brevissimo sub-conico eas longitudine superantes, art. 12 cylin-
drato; mamille extime (superiores) prioribus (inferioribus)
saltem duplo longiores sunt, dimidium abdomen longitudine
circiter :equantes, art. 19 art. 2" inferiorum longitudine et
crassitie zequante, art. 22 art. 1" longitudine paullo superante
et paullo graciliore, apicem acuminatum versus paullulo an-
gustato. Omnes basi articulationem quandam spuriam osten-
dunt, quasi si ex binis (mamillze medie) vel ternis (mamillae
superiores et inferiores) articulis constarent, articulo basali
spurio brevissimo.
Color. — Cephalothorax pallide fuscus vel ferrugineus,
summo margine nigro, et striis radiantibus nigricantibus minus
distinctis versus margines notatus. Sternum testaceum. Man-
dibule ferruginexe. Maxille ferrugineo-testacer, labwum ni-
gricans. Palpi et pedes obscure vel sordide testacei, articula-
tionibus plerisque anguste albicantibus, metatarsis et preesertim
tarsis apice late nigricantibus. Abdomen albicanti- vel pallide
violaceo-testaceum; anterius in dorso, utrinque, vitta sat lata
brevi obliqua foras curvata fuliginea notatum est, que ad
marginem lateralem dorsi, anterius, initium capiens (ibi cum
plaga anteriore lateris conjunceta) retro et intus ducta ad medium
longitudinis dorsi pertinet: in alio exemplo he vitte in medio
latissime abrupte sunt, remanentibus modo extremitatibus
earum, maculas quattuor nigricantes formantibus, que in tra-
pezium duplo latius antice quam postice ordinate sunt: La-
tera abdominis posterius plaga lata nigra (usque in dorsum
pertinente) occupantur, et antice quoque plaga nigra (vel vittis
binis deorsum directis), que cum plaga posteriore unita esse
potest. Venter late albo- vel pallide violaceo-testaceus est.
Mamäille albicantes, medie tamen et art. 25 superiorum
nigra.
Lg. corp. pene 2!/2; lg. cephaloth. paullo plus 1, lat. ej.
pene 3/4, lat. clyp. circa ?/s; 1g. abd. paullo plus 1!/2, lat. ej.
circa 11/6 millim. Ped. I parum plus 3, IL 3, III paenera,
IV 3!/2; pat. + tib. IV pene 1!/2 millim. Mam. sup. circa 1
millim. longee.
BIHANG TILL K. SV. VET-.AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:04. 43
Feminas duas (ut videtur non plane adultas) possideo, a
Cel. VAN HASSELT communicatas et in Sumatra meridionali
(Lampong) captas.
Fam. Theridioideze.
Gen. Pareebius!, n.
Cephalotborax inverse et longius sub-ovatus, parte cepha-
lica partem thoracicam altitudine non multo superante, alti-
tudine clypei diametro oculi medii antici minore.
Oculi 8, quorum medii antici reliquis multo majores sunt,
desuper visi annulum transversum formant; oculi medii in
rectangulum vel trapezium multo longius quam latius dis-
positi sunt, oculi bini laterales contingentes inter se.
Mandibulze (saltem in mare) omnium longissimee, sat gra-
ciles, intus a medio ad apicem paullo divaricantes.
Maxillze late, in labium transversum parum inclinat:e eo-
que multo longiores.
Pedes graciles, ita: I, II, IV, III longitudine se excipien-
tes, non vel parce aculeati, unguiculis tribus gracilibus non
pectinatis preediti.
Abdomen sub-ovatum, petiolo longe retro in ventre sito
cephalothoraci affixum.
Mamille 6, conferte, breves.
Typus: P. mandibularis, n.
Dispositione oculorum et mandibulis longissimis magnam
similitudinem cum gen. Landana, Sim. (CL. Petitir, id.”) —
cujus mandibulre tamen etiam multo longiores sunt — osten-
dit aranea, quam ad hoc novum genus refero, et que a Landana et
a reliquis generibus Archeoidarum, Sim. (Archea, C. L. KocH,
Eriaucheno, CAMBR., Mecysmauchenio, SIM.) forma cephalothora-
cis ordinaria (parte cephalica non supra partem thoracicam
elevata) differt, vix a fam. Theridioidårum separanda. —
Veri simile mihi videtur, mandibulas femine nostre speciei
multo breviores esse quam manris hic descripti.
! Iaoai3ios, nom. propr. mythol.
2? Deser. d'un genre nouv. d'Arachn., cet., in Ann. del Mus. Civ. di Ge-
nova, XX, p. 185 (4); — conf. Sim., Note complém. sur la fam. d. Archeide,
ibid., p. 374 (1) et sequ.
44 TT. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR.
7. P. mandibularis, n., cephalothorace luteo, V vel U nigro
magis postice ornato et in parte cephalica striis paucis longi-
tudinalibus nigricantibus notato gquoque; sterno, partibus oris,
palpis et pedibus pallide testaceis; abdomine pallide cinereo-
testaceo, dorso ejus anterius maculis parvis densis albis utringue
consperso, posterius vero transversim dense myricanti-lineato. —
SA ad. Long. pene 2 millim.
Mas. — Cephalothorax inverse et anguste ovatus, saltem
dimidio longior quam latior, utrinque anterius sat fortiter
sinuato-angustatus, lateribus partis thoracice modice rotun-
datis, parte cephalica longa lateribus rectis anteriora Versus
sensim non parum angustata, fronte fortiter rotundata angusta,
latitudine dimidium partis thoracice non &equante. Modice
altus est cephalothorax, dorso ante declivitatem posticam satis
preruptam et reliquo dorso circa duplo breviorem prene usque
ad tuberculum oculorum mediorum anticorum sat fortiter con-
vexo parumque proclivi et postice (inter partes thoracicam et
cephalicam) paullo impresso. Impressiones cephalice distincteae
sunt; sulcus ordinarius centralis brevis et tenuis est visus(?);
ceterum levis et nitidus est cephalothorax, peene glaber. Cly-
peus humilis, dimidiam diametrum oculi medii antici altitudine
non e&equans; oculi medii antici tuberculo prominenti impositi
sunt. Area oculorum modo circa dimidio latior quam longior;
series eorum antica a fronte visa pene recta est, desuper visa
fortiter recurva, series postica fortiter procurva. Oculi medii
antici magni, oculis mediis posticis saltem dimidio majores;
oculi bini laterales mediis posticis etiam dimidio minores, con-
tingentes inter se. Area oculorum mediorum circa duplo lon-
glor est quam latior postice, et paullo latior antice quam
postice. Spatium inter oculos medios anticos dimidiam eorum
diametrum non &equare videtur; a lateralibus anticis spatiis
paullo majoribus, quam quo inter se distant, separati sunt.
Oculi medii postici spatio sunt sejuncti, quod dimidiam eorum
diametrum fere zsequat, a lateralibus posticis duplo longius
quam inter se remoti. Spatia inter medios posticos et medios
anticos horum diametrum duplam circiter equant.
Mandibule deorsum et paullo anteriora versus directee,
longissimee, circiter 6.plo longiores quam latiores, cephalo-
thorace vix breviores, femoribus anticis paullo crassiores; in
dorso recte sunt, a basi ad medium cylindrate et parallel
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:04. 45
sive contingentes inter se, dein usque ad apicem non parum
divaricantes et sensim paullulo angustate, latere interiore le-
vissime convexo et versus apicem, antice, serie dentium 3 for-
tium et sat longorum armato; unguis gracilis, eque prene
longus atque ipsa mandibula, basi incurvus, prieterea psne
rectus et leviter sinuatus (ut in multis Tetragnatlis). Maxille in
labium parum inclinate, eoque multo longiores, longiores quam
latiores; in latere exteriore ante insertionem palpi fortiter rotun-
date videntur. Labium transversum, apice truncatum. Palpi
mediocres, clava elliptica, saltem duplo longiore quam latiore,
femoribus anticis evidenter angustiore sed apice partis tibialis
saltem dimidio latiore; pars patellaris cylindrata et paullo
longior quam latior est, pars tibialis ea circa dimidio longior
et, apice, non parum latior, a basi ad apicem sensim incrassata,
circa dimidio longior quam latior apice; pars tarsalis basi
supra procursum parvum curvatum ostendit; bulbus, non multo
complicatus, ut in plerisque Theridioidis conformatus videtur.
Pedes graciles, sat longi, tenuiter pilosi, aculeis paucis gra-
cilibus muniti. Unguiculi tarsorum vix evidenter dentati,
saltem non pectinato-dentati. Abdomen, parce pilosum, ovatum
est, longe pone basin ventris cephalothoraci affixum, satis
altum, a latere visum supra sat fortiter et zxequaliter convexum.
antice ample et fortiter rotundatum, mamillis apicalibus; venter
in medio quodam modo inflatus est, ita ut a latere visus postice
oblique truncatus videatur, hac parte truncata angulum valde
obtusum cum reliquo ventre formante. Mamille breves, su-
periores et inferiores fere teque longe, biarticulatie.
Color. — Cephalothorax luteus, litura prene V- vel U-formi
nigra posterius, et ante eam, in parte cephalica, striis paucis
parvis brevibus fuligineis, que W minus distinetum formare
videntur, notatus. Oculi plerique suo quisque annulo angu-
stissimo nigro sunt cincti; oculi medii antici macule nigre
antice adjacent. Stermumn. partes oris, palpi et pedes cephalo-
thorace paullo clariora, pallide testacea vel flaventia, immacu-
lata. Abdomen pallide cinerascenti-testaceum, pallido-pilosum;
dorsum ejus anterius maculis parvis inequalibus albis dense
est sparsum, ita ut hic utrinque albicans evadat; posterius
vero dorsum seriem longitudinalem linearum transversarum
longarum densarum nigricantium (parum distincetarum quidem)
ostendit.
46 <oT. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR.
Lg. corp. paene 2;1g. cephaloth. circa 1, lat. ej. circa ?/s, lat.
front. pene 1/3; lg. abd. 12/3, lat. ej: pseene 1 millim. Ped. I
pene 4, II circa 31/2, III 2, IV circa 2!/24 millim: Mandib:
pene 1 millim. longee.
Unicum exemplum masculum hujus araneolze vidi, in Su-
matra (Lampong) captum et a Cel. Van Hassprt dono mihi
datum.
Fam. Euetrioidze.
Gen. Epeira (WALCK.), 1805.
8. E. (Singa) Theodori, n., nitida, parce pilosa, oculis mediis
in quadratum dispositis, anticis eorum duplo longius a lateralibus
anticis quam inter se remotis; cephalothorace luteo, parte cepha-
lica et mandibulis atris; pedibus migris, plus minus sub-luteo-
annulatis; abdomine breviter ovato, mnigro, fascus tribus longi-
tudinalibus in dorso ornato, quarum media, versus aptices sensim
angustata, lutea et apice antico alba est, laterales angulato-undu-
late, testaceo-albicantes et ramulos paucos deorsum directos versus
ventrem emittentes; ventre mnigro, plaga media lutea. — 2 ad.
Long. circa 6 millim.
Femina. — Cephalothorax paullo longior quam latior,
utrinque anterius sat fortiter sinuato-angustatus, in lateribus
partis thoracice fortiter rotundatus, lateribus partis cephalicae
sat magne et convexe pene rectis anteriora versus sensim
paullo angustatus, fronte dimidiam partem thoracicam latitu-
dine peene equante, leviter rotundata, tuberculo oculorum me-
diorum sat prominente. Sat humilis est cephalothorax,; dorso
a latere viso ante declivitatem posticam lenem et reliquum
dorsi longitudine prene zxequantem modice et equaliter convexo
et anterius proclivi, area oculorum mediorum fortius proclivi;
altitudo clypei longitudinem hujus aret paene equat. Im-
pressiones cephalicie et sulcus ordinarius centralis fortes; prie-
terea lzxvis et nitidus est cephalothorax, pilis rarioribus con-
spersus. Oculi medii antici reliquis oculis, presertim latera-
libus posticis, paullo majores videntur. Series oculorum antica
a fronte visa paullulo sursum est curvata, series postica de-
super visa leviter recurva. Oculi medii aream quadratam (vix
latiorem postice quam antice) occupant. Spatium inter oculos
medios anticos eorum diametro paullulo majus videtur: a la-
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20; AFD. IV. N:o4. 47
teralibus anticis spatiis duplo majoribus sunt sejuneti. Oculi
medil postici, spatio diametrum suam cequante separati, circa
triplo longius a lateralibus posticis quam inter se remoti sunt.
Sternum cordiformi-triangulum, impressionibus levibus trans-
versis apud coxas.
Mandibule directre, fortes, femoribus anticis non parum
crassiores, paullo plus duplo longiores quam latiores, ad longi-
tudinem modice convexee, leves, nitide. Labium multo latius
quam longius, apice rotundatum. Pedes breves, sat graciles;
pedes 4i paris pedes 1: paris longitudine saltem cequare sunt
visi. Parcius pilosi et setosi sunt pedes, parum aculeati;
modo in femoribus 1: paris, antice, vestigia aculeorum binorum
defractorum vidisse videor (?). Abdomen breviter ovatum, parce
pilosum, mamillis paullo ante apicem posticum locatis. Corpus
vulve fusce sub-transversum est, apice late truncatum: ex
medio marginis ejus inferioris scapus pallidior sat parvus
triangulus retro directus et leviter sursum (versus ventrem)
curvatus exit.
Color. — Cephalothorax luteus est, pilis nigris sparsus,
parte cephalica atra; sternum luteum, maculis vel striis tribus
transversis marginalibus nigricantibus utrinque. Mandibulc,
maxille et labium atra. Palpi nigri. Pedes nigri, patellis
et tibiis testaceo-nigris, metatarsis tarsisque sordide testaceis,
coxis cum basi femorum: luteo-testaceis (summa basi femorum
tamen nigra); in pedibus posterioribus patellze et tibia basi sat
late luteo-testacere sunt, et portio basalis Iluteo-testacea femorum
multo latior quam in pedibus anterioribus. Abdomen nigrum,
parce nigro-pilosum, hac pictura ornatum: secundum medium
totius dorsi extensa est fascia sat lata anteriora et posteriora
versus sensim angustata, lutea, apice antico alba, et utrinque
in dorso, versus latera, fascia angustior angulato-undulata
testaceo-alba conspicitur, cujus anguli interiores vel saltem
angulus secundus (insequentibus duobus tribusve fortior) ma-
cula sub-lutea repletur: ab his fasciis rami pauci incequales
testaceo-albicantes versus ventrem ducti sunt. Venter in lateri-
bus niger in medio pone plicaturam genitalem plaga vel ma-
cula magna sub-lutea occupatur. Mamille nigree.
Lg. corp. 6; lg. cephaloth. 21/2, lat. ej. saltem 2, lat. clyp.
paullo plus: 1; 1g. abd. 4!/2, lat. ej. pene 4 millim. Ped. I
parum plus 6, II circa 57/4, IIT paullo plus 4, IV paullo plus
6; pat. + tib. IV paullo plus 2 millim.
48 'T. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR.
Feminam singulam pulchr&e hujus speciei vidi, quam ami-
cus venerandus Cel. A. W. M. VAN HASSELT, cum multis aliis
araneis in Java a filio suo Theodoro collectas, dono mihi dedit.
In memoriam hujus filii unici amatissimi, morte prematura
rapti, hane speciem nominavi.
Gen. Notocentria!, n.
Cephalothorax supra spinis armatus, non multo longior
quam latior, antice utrinque sinuato-angustatus, parte cepha-
lica satis alta sed non transversim elevata, altitudine clypei
longitudinem are oculorum mediorum saltem xequante.
Oculi 8, non magni, in series duas transversas deorsum
curvatas et apicibus inter se appropinquantes dispositi; oculi
medii fere in quadratum ordinati, laterales bini tuberculo im-
positi et spatio evidenti separati, non multo longius a me-
diis anticis quam hi inter se remoti.
Sternum et partes oris ut in Epeira.
Pedes mediocres, non vel parce aculeati.
Abdomen brevius, cute molli tectum, tuberculatum; ma-
mille 4 (?) breves, conferti.
Typus: N. sex-spinosa, n.
Epeire, ÖCyrtarachne et Ordgario, KEYS., quam maxime
affine est hoc genus, cephalothorace, ut in Ördgario, spinoso,
sed abdomine cute molli tecto et oculis fere in quadratum
dispositis, cet., ab Ordgario differens; clypeo alto (et mamillis,
ut saltem mnobis est visum, modo quattuor) a generibus illis
aliisque Fuetrioidis plerisque distinguendum.
I. N. sex-spinosa, n., cephalothorace piceo, spinis sex ar-
mato: duabus in parte cephalica, altera (maxima) pone alteram
locatis, quattuor in parte thoracica. in seriem transversam dis-
positis; pedibus pallidis, ferrugineo-onnulatis; abdomine sub-
transverso, pene triangulo, humeris fortiter rotundatis, et paullo
pone eos in tubera duo ampla sed humilia apice latissime trum-
cata et flava elevato, apice postico abdominmis im tubercula gquat-
tuor magna sub-comica alba, duo superiora, duo inferiora, ex-
eunte, dorso preterea cinereo-fusco et lineis pallidioribus a fascia
vel macula pallida radiantibus picto, macula media oblonga
! voOTtos, dorsum; zEvtoor, aculeus.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND. 20. AFD. IV. N:04. 49
fusca notato,in declivitate antica (ut apice postico) fusco-maculato
quoque. — 9 jun. Long. saltem 5'/> millim.
Femina jun. — Cephalothorax, sex spinis armatus, opacus
et pubescens, paullulo longior quam latior est, anterius
utringque sat fortiter sinuato-angustatus, impressionibus cepha-
licis fortibus; pars thoracica in lateribus ample et sat fortiter
rotundata est, pars cephalica magna, eå abrupte non parum
angustior, et lateribus pene rectis anteriora versus parum
angustata, fronte rotundata dimidiam partem thoracicam lati-
tudine fere sequante. Pars thoracica presertim pone spinas
suas sat humilis est, pars cephalica parte thoracica evidenter
altior, presertim posterius, ubi a latere visa convexa est, an-
terius proclivis, inter oculos medios posticos et spinam anticam
pene librata; area oculorum mediorum prerupte proclivis est.
Facies a fronte visa pene eque alta ac lata, supra inter ocu-
los medios posticos convexa, lateribus dein usque ad oculos
laterales sat fortiter declivibus, denique directis; elypeus di-
rectus altitudine longitudinem are& oculorum mediorum zequat.
Pars cephalica secundum medium spinis duabus armata est,
quarum altera, in angulo postico partis cephalicre posita, valde
longa est et fortis, reliquis omnibus spinis plus duplo longior
et fortior, sursum et parum anteriora versus directa; altera,
ante eam sita, sursum et anteriora versus directa est. An-
tice in parte thoracica 4 spin peene sequales et basi inter
se proximee seriem transversam formant: medie earum sursum,
laterales vero foras directe sunt. A fronte visa series oculo-
rum antica modice, postica fortissime deorsum est curvata;
desuper visa series antica fortiter, series postica minus for-
titer recurva est. Area oculorum mediorum, quorum antici
posticis paullo majores videntur, zeque longa est ac lata, parum
latior antice quam postice. Oculi bini laterales, mediis non
parum minores, spatio distinctissimo sunt separati et tuber-
culo oblongo forti extus, magis infra, impositi. NSpatium inter
oculos medios anticos eorum diametro circa duplo est majus;
a lateralibus anticis vix vel non dimidio longius quam inter
se remoti sunt. Oculi medii postici a lateralibus posticis saltem
duplo longius quam inter se distant. Sternum paullo longius
quam latius, a margine antico emarginato-truncato lateribus
rotundatis usque ad apicem acuminatum sensim angustatum,
tuberculis humilibus ad coxas munitum, preeterea leve.
50 <oT. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR.
Mandibule directe, pene cylindrate, duplo longiores
quam latiores, femora antica crassitie &equantes. Mazxille
parallelze, eque late ac long:e, apice parum oblique rotundato-
truncate. Labium brevissimum, sub-triangulum. Pedes me-
dioeri longitudine et crassitie, pilosi, aculeis carentes (an ita
etiam in adultis?). Abdomen paullo latius quam longius, sub-
triangulum, in medio antice sat late sed non profunde emar-
ginatum, ab humeris ample et fortiter rotundatis lateribus
pene rectis posteriora versus angustatum, apice (postice) trun-
catum et in 4 tubercula fortia sub-conica, duo superiora (an-
teriora) et duo inferiora, rectangulum formantia desinens,
quorum illa sursum, heec vero retro directa sunt. Paullo pone
humeros, supra, in tubera duo magna sed satis humilia, supra
latissime truncata, leviter convexa et in margine interiore
sub-crenulata elevatum est abdomen, in medio paullo excava-
tum: pone ea paullo sursum curvatum vel posteriora versus
assurgens est, ita ut dorsum a latere visum seque altum sit
postice atque antice, et inter tubercula apicalia inferiora et ma-
millas, que sat longe ante apicem horum tubercolorum locat:e
sunt, late et oblique truncatum. Secundum medium dorsi fo-
veole 6, in series duas peene parallelas ordinatre conspiciuntur,
que, quum area punctorum parvorum impressorum cinctre non
sint, »cicatrices»> appellari non possunt.
Color. — Cephalothorax piceus, parte cephalica antice paullo
clariore, spina maxima lutea, reliquis spinis magis testaceis,
apice infuscatis; presertim in facie et in parte thoracica pube
crassa sat densa albicante preditus est: preterea vittam trans-
versam paullo recurvam albam e tali pube formatam, ab in-
terstitio inter spinas duas partis cephalicee ad marginem latera-
lem partis thoracicee ductam utrinque ostendit. Sternum flavens.
Mandibule ferrugineo-picere, versus apicem pallidiores; maxille
et labium sub-testacea. Palpi et pedes pallide testacei, ferru-
gineo-annulati; coxee anteriores sub-ferruginer sunt. Abdomen
supra cinereo-fuscum dici potest, postice pallidius, apice albo;
fascia media longitudinali cinereo-albicanti est notatum, quee
antice, inter tubera humeralia, ramos transversos divaricantes
circa tres utrinque emittit, et pone eos, fere in medio dorsi,
maculam oblongam fuscam continet, hic quoque ramulum vel
ramulos duos emittens (?); denique cum reliquo apice dorsi
alba evadit hsec fascia et ita minus distincta, inter tubercula
apicalia continuata. Declivitas abdominis antica late cinereo-
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND. 20. AFD. IV. N:04. 51
albicans est, maculis duabus magnis fuscis utrinque aliaque
parva supra, magis in dorso. Tubera humeralia supra pulchre
flava sunt, tubercula apicalia alba, superiora eorum apice
postice faventia; hec duo tubercula maculam magnam fuscam
preterea postice ostendunt, que due macula, cum duabus aliis
in lateribus partis postici abdominis sitis, seriem densam an-
teriora versus et deorsum curvatam formant. Latera abdomi-
nis (cum lateribus ventris) cinereo-albicantia sunt, tenuiter
transversim nigricanti-striata et-punctata; venter cinereo-fuscus
maculis duabus magnis incurvis albis in medio notatus videtur.
Mamille sub-luteze.
Q jun. — Lg. corp. paullo plus 5; lg. cephaloth. 15/e, lat.
ej. 14/5, lat. front. pene 1; lg. abd. 3!/2, lat. ej. 32/4 millim.
Ped. I paullo plus 5, II påene 5, III paullo plus 3, IV circa
dv; pat. + tib. IV circa 11/4 millim.
Femina junior, quam unicam singularis hujus arane&e
vidi, a Cel. B. W. Oates ad Tharrawaddy Birmanie est capta.
Fam. Misumenoide.
Gen. Platythomisus, DoLr., 1859.
10. P. jucundus, n., cephalothorace cum mandibulis rubro,
palpis nigris, parte patellari flavente, pedibus flavis, nigro-lineatis,
abdominis dorso sub-testaceo-fusco maculis septem mnigris ornato,
quarum tres anteriores parvi in triangulum disposite sunt, et
due medie sat magne cum duabus minoribus pone eas sitis rect-
angulwm transversum formant. — & ad. Long. circa 3'!, millim.
Mas. — Cephalothorax parum longior quam latior, antice
utringque modo levissime simuatus, lateribus partis thoracicae
posterius fortius, antice leviter rotundatis et lateribus partis
cephalice paullo rotundatis anteriora versus leviter angusta-
tus, fronte rotundata dimidium partis thoracice non parum
latitudine superante. Minus altus est cephalothorax, dorso a
latere viso ante declivitatem posticam (reliquo dorso circa
duplo breviorem) modo levissime convexo et leviter proclivi,
area oculorum paullo fortius proclivi; clypeus prerupte pro-
clivis, pene directus. Tota facies humilis est; spatium inter
marginem clypel et oculos medios anticos minus est quam
spatia, quibus hi oculi a mediis posticis distant. FExcepto in
52 AT. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR.
lateribus prerupte declivibus transversim parum convexus est
cephalothorax, impressionibus cephalicis carens, linea tenui
impressa longitudinali in parte cephalica et sulco ordinario
centrali sat brevi preeditus, omnium subtilissime coriaceus,
nitidus, pilis longioribus hic illic sparsus. Oculi mediocres;
laterales antici lateralibus posticis non parum, mediis anticis
circa duplo majores sunt; medii postici mediis anticis non
parum minores. Oculi bini laterales callo communi humili
impositi sunt. Area oculorum circa triplo latior est quam
longior, totam latitudinem frontis late ocupans. Series ocu-
lorum antica a fronte visa levissime sursum curvata est, de-
super visa leviter recurva; series postica (serie antica circa
dupla oculi lateralis diametro longior) hoc modo visa fortius
est recurva. Area oculorum mediorum transversa, non parum
latior postice quam antice, et circa duplo latior postice quam
longior; spatium inter oculos binos laterales paullulo majus
est quam spatia quibus distant medii antici a mediis posticis.
Oculi medii antici spatio eorum diametro circa quadruplo ma-
jore separati videntur, non parum longius inter se quam a
lateralibus anticis remoti; medii postici quoque evidentissime
longius inter se quam a lateralibus posticis distant. Sternum
cordiformi-triangulum, convexum, nitidum, inter coxas 4i paris,
que spatio earum diametrum fere 2equante separate sunt,
paullo pertinens.
Mandibule directre, parallelze, robust, plus dimidio sed
non duplo longiores quam latiores, femoribus anticis crassiores,
conico-cylindrate fere, ipsa basi ultra marginem clypei pro-
minentes, in dorso prieterea ad longitudinem parum convexee,
transversim striate, nitidissime. Mazxille labio vix dimidio
longiores; labium longius quam latius, fere a medio versus
apicem rotundatum sensim rotundato-angustatum. Palpi breves,
graciles, clava tamen femoribus anticis saltem dimidio latiore;
pars patellaris cylindrata est, vix longior quam latior; pars
tibialis sub-triangula, basi parte patellari paullo angustior, a
basi ad apicem sensim fortiter dilatata, apice valde oblique
truncata, in latere interiore parte patellari paullo brevior, in
exteriore latere ea non parum longior et circa seque longa ac
lata apice: apex laterioris exterioris in spinam fortem, foras
et paullo anteriora versus directam, apice paullo sursum
curvatam est productus, que longitudine latitudinem basa-
lem partis tibialis saltem :equat. Apice subter procursum
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND. 20. AFD. IV. N:04. 053
peene eque longum, apice obtusum, porrectum, paullo sur-
sum curvatum ostendit pars tibialis. Pars tarsalis prioribus
duabus conjunctim non parum longior est, parte patellari
pene triplo latior, brevissime ovata, apice acuminata. Bulbus
humilis rotundatus nitidus spina longissima in circulum
curvata circumdatus est. Pedes graciles, sat longi, aculeis
veris ut videtur carens, setis nonnullis fortioribus acuminatis
prediti, parcius pilosi. Abdomen depressum, plus dimidio
longius quam latius, antice sub-truncatum, lateribus primum,
usque ad circa ?/3 longitudinis, parum rotundatis sensim paulio
dilatatum, dein lateribus magis rotundatis citius angustatum
et sub-acuminatum. Mamäille brevissimee.
Color. — Cephalothorax fusco-ruber est, paullo nigro-pi-
losus, oculis lateralibus et mediis anticis in vitta recurva
pallida positis. Sternum nigrum, fascia longitudinali postice
abbreviata rufescente antice notato (vel rufescens, V crassissimo
nigro latera occupante). Mandibule rubre, macula apicali
pallida; mazxille et labium rubra quoque, hoc basi nigrum.
Palpi nigri, parte patellari flavente. Pedes flavi, pallido-pilosi,
nigro-setosi, coxis nigris basi rufescentibus: tibiee, metatarsi
et tarsi linea longitudinali nigra supra secundum totam longi-
tudinem ornati sunt; preeterea in latere anteriore pedum an-
teriorum patelle lineam longitudinalem nigram 'ostendunt,
tibie apice lineolam et femora quoque lineolam ejusmodi
(vel maculam) apicalem; femora postica basi intus tali lineola
notata sunt. Abdomen supra pallide testaceo-fuscum, paullo
pallido-pilosum, in lateribus oblique et supra anum trans-
versim albo-striatum; dorsum ejus maculis 7 rotundatis nigris
ornatum est: tribus parvis antice, in triangulum peene equi-
laterum dispositis, duabus sat magnis in medio et duabus
multo minoribus pone eas, his maculis quattuor fere rectan-
gulum paullo transversum formantibus. Latera abdominis
late sub-testaceo-fusca sunt; venter pone plicaturam genitalem
ad maximam partem plaga magna nigra occupatur; mamille
obscuriores, linea tenui elevata communi nigra cinctze.
Lg. corp. 3!/2; lg. cephaloth. pene 2, lat. ej. circa 1/5,
lat. .eclyp. saltems 1; lg. abd. 2!/2; lat::ej. 1/3 millim. Ped. I
65/3, II 69/4, IIT 4, IV paullo plus 4; pat. + tib. TV circa 1!/e
millim.
Exemplum singulum masculum cognovi, in Java captum
et a Cel. VAN HAssELT ad me missum.
54 —oT. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR.
Nota. — Platythomisus striatipes, VAN Hass.!t, haud dubie
eadem est species ac Camaricus formosus, THOoR.?, qui Cama-
ricus striatipes (VAN Hass.) appellari igitur debet.
Tribus Saltigrade.
Fam. Salticoide.
Secundum Cel. PECKHAM? species Asiatice et Australian:
a nobis (aliisque quibusdam) gen. Synemosyne, HENTz, ad-
scripte hujus generis (Americani) non sunt, quum in Syne-
mosyna -— cujus typus est S. formica, HENTz,' — labium xque
latum ac longum sit, pedes ita: IV, III, I, II, longitudine se
excipientes, oculi medii antici, cum lateralibus anticis com-
parati, majores quam in reliquis Salticoidis, et mandibuleg in
mare breves, ut in femina; que in species illas non cadunt.
Ut species plereque antea a nobis ad Salticum (LATR.) relatee,
Synemosyne nostre generis Saltici sunt, ut hoc genus a Cel.
PECKHAM definitur: labium earum multo longius quam latius
est, pedes ita: IV, I, III, II longitudine se excipiunt, et maris
mandibulze (nonne semper?) multo longiores in mare quam in
femina sunt; quibus notis in primis Salticus a Synemosyna,
HenNtzZ, PECKH., distingui videtur. Ceterum vero species Sal-
tici (LATR.), PECKH., ad formam (etiam cephalothoracis) satis
variant: pars cephalica interdum multo, interdum paullo, in-
terdum vix altior est quam pars thoracica, interdum mas a
femina ejusdem speciei hac in re non parum differt; interdum
in medio fortiter, interdum leviter, interdum vix constrictus
diei potest cephalothorax, interdum ad marginem utringue, in
strictura illa, maculam cuneatam albam e pube formatam
ostendit (Synemosyna, THOR., olim), interdum his maculis caret;
petiolus longitudine valde variat, cet. — In duo genera Sal-
ticum (LATR.), PECKH., dividi posse, etiam nunc quidem nobis
videtur, sed hoc modo:
! Midden Sumatra, cet., Arane&, p. 43, P1. III, fig. 7 et 8 (1582).
? Primo Saggio sui Ragni Birmani, cet., loc. cit.. p. 262 (1857).
3 G. W. et E. G. PECKHAM, Antlike Spiders of the fam. Attide, in Oc-
casional Papers of the Nat. Hist. Soc. of Wisconsin, II, 1 (1892), p. 76.
t Descr. and fig. of the Aran. of the United States, in Boston Journ. of
Nat. Hist., V, N:o III, p. 368, Pl. XXII, fig. 13; — conf. THOR., On European
Spiders, p. 110. — S. formica, HEntrz (1846) = Janus gibberosus, OC. L.
KocH (1846); quod nomen nescio an »prioritatem»> habeat.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:04. 55
1. Cephalothorax fortiter constrictus, parte
thoracica a latere visa a parte cephalica
impressione profunda divisa, anterius pro-
GliNgpposterims deelivit - soc. sker ASCOlMS, mn
2. Pars thoracica a latere visa impressione
levi vel modo gradu a parte cephalica di-
visa, antice spatio brevissimo librata, et
dein, vel usque a parte cephalica, declivis. Salticus (TiATR.).
Typus gen. Ascali (cujus sunt omnes species a nobis anno
1892? ad Synemosynam relate alieque non pauce) A. letus
sive Synemosyna leta, THor.?, = S. prelonga, id.t, est; huic
generi Janigenam melanocephalam (C. L. KocH)? et Toxeum
mandibularem, THOoR.", subjicimus quoque. Toxeus mazillosus,
C. L. KocH” (= T. procerus, THOR.?) contra, etsi pedes 4i paris
in femina ejus longiores quam pedes 1: paris sunt, typus
generis proprii remanere potest, presertim quia tibias 1' paris
6—7 paribus aculeorum appressorum solito longiorum et for-
tiorum armatas habet. In his generibus oculi seriei 2” evi-
denter longius ab oculis seriei 3” quam a lateralibus anticis
distant, et latitudo sterni inter coxas medias earum latitu-
dinem non superat.
Salticus formosus, THOoR.”, generis proprii considerari debet,
et Pergasus formosus nunc appelletur: gen. Pergasus!o, n., ab
Ascalo et Saltico differt non tantum coxis 1! paris contingenti-
bus inter se, verum etiam, et precipue, oculis 2 seriei saltem
eque longe ab oculis lateralibus anticis atque ab oculis posti-
cis sive seriei 3!" remotis. — Salticus pectorosus, THOR., (S.
sternodes, id.) et S. alticeps, id.!", ii quoque peculiaris generis
sunt, sterno coxis latiore agnoscendi; hoc genus Herilus!? vo-
1 Nom. propr. pers. mythol.
SS Vid. THOR., Studi, cet., IV, Ragni dell” Indo-malesia, cet., II, loc. cit.
Pp. 231.
3 Primo Saggio sui Ragni Birmani, loc. cit., p. 339.
t Aracn. di Nias e di Sumatra, cet., loc. cit., p. 64.
3 Die Arachn., XIII, p. 22, Tab. CCCOXXXVI, fig. 1092 [Janus melano-
cephalus].
6 Diagn., cet., loc. cit., p. 156 (25): — Studi, cet., IV, 1, loc. cit., p. 220.
svillbad pp. 19, Tab; COCOXNXNMI fig: 1090:
> Studi, cet., I, Ragni di Selebes, cet., 1oc. cit., p. 538 (198) [Synemo-
syna proceral].
> Studi, cet., TV, Ragni dell" Indo-Malesia, cet., II, loc. cit., p. 230.
10 Nom. propr. pers. mythol.
u Studi, cet., IV, 1, loc. cit., p. 234—239.
1! Nom. propr. pers. mythol.
,
56 <'T. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR.
cari potest. Typus ejus H. pectorosus (THOoRr.) est; aliam spe-
ciem infra describam.
Gen. Ascalus, n.
11. A. pygmwus, n., cephalothorace nigro, mitidissimo, utrin-
que, in impressiomibus cephalicis, vitta sub-cuneata alba notato,
parte cephalica maulto altiore quam est pars thoracica, a latere
visa supra librata et plana; pedibus 4 anterioribus flavo-testaceis,
migro-lineatis, femoribus I paris apice excepto migris, pedibus
posterioribus ad maximam partem nigris et migro-lineatis, apice
late Mlaventibus, coxis et trochamteribus 4' paris saltem subter
testaceis; tibus 1 paris 3 paribus aculeorum satis longorum,
metatarsis Ihujus paris 2 paribus aculeorum etiam tlongorum
subter armatis; vulva ex foveis tribus in triangulum apice retro
directum dispositis constante. — 9 ad. Long. circa 4 millim.
Femina. — 4A. nigro (THor.)” valde affinis, sed multo
minor, parte cephalica supra librata et plana, cet., distincta.
Cephalothorax tibia cum patella 4! paris paullo longior est, circa
duplo longior quam latior, fere in medio profundissime con-
strictus, lzevis et nitidissimus, pilis paucis longis raris (duo-
bus sursum curvatis in medio clypei prsesertim conspicuis) et
aliis pilis brevioribus et densioribus magisque appressis con-
spersus; clypeus omnium humillimus, quasi nullus. Pars ce-
phalica multo altior et non parum latior et longior est quam
pars thoracica, antice leviter rotundata, lateribus ante oculos
posticos rectis anteriora versus paullulo angustata, ab his oculis
lateribus rectis fortius et spatio duplo breviore posteriora
versus angustata, postice truncata; pars thoracica non parum
longior quam latior est, brevius sub-ovata, lateribus rotunda-
tis anteriora versus breviore spatio paullo angustata, posteriora
versus lateribus piene rectis longiore spatio et fortius sensim
angustata, postice rotundato-truncata, elevato-marginata et
saltem duplo angustior quam antice. A latere visa pars ce-
phalica supra librata et recta est, declivitate postica recta et
prerupta et longitudine sive altitudine dimidiam longitudinem
superficiei superioris vix sequante: pars thoracica hoc modo
5 Studi, cet., I, Ragni di Selebes, cet., loc. cit., p. 544 (204) [Synemo-
syna nigra].
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND. 20. AFD. IV. N:04. 57
visa primum parum proclivis et recta (postice brevi spatio
convexa) est, dein spatio non parum longiore sat prerupte de-
clivis et recta. Quadrangulus oculorum circa !/+ longior quam
latior, evidentissime latior postice quam amtice. Linea oculos
anticos supra tangens parum deorsum curvata est. Oculi
laterales antici spatio diametrum suam squante pone medios
anticos positi sunt; oculi seriei 2" parum longius ab oculis
posticis quam a lateralibus anticis distant. Oculi medii an-
tici, lateralibus anticis fere triplo majores, ab iis et inter se
spatiis distinetissimis sunt separati; oculi postici lateralibus
amticis evidenter majores sunt, in ipso margine superiore partis
cephalice locati, foras eminentes et spectantes, et non parum
longius inter se quam a margine inferiore partis cephalicie
remoti. Latitudo sterni inter coxas 2! paris earum diametrum
equat.
Mandibule direct, parvee, paullo longiores quam latiores,
femoribus anticis paullo crassiores; sulcus unguicularis et an-
tice et postice dentibus paucioribus (circa 67) armatus videtur.
Unguis mediocris. Labium circa dimidio longius quam latius,
apice truncatum. Palpi basi angusti, parte patellari paullo
longiore quam latiore, a basi angusta apicem versus sensim
modice dilatata; pars tibialis eam longitudine sequat sed
apice ejus duplo latior est, cum parte tarsali non parum lon-
giore et paullulo latiore laminam sub-ellipticam, fere duplo et
dimidio longiorem quam latiorem, extus leviter, intus fortiter
rotundatam, apice rotundato-acuminatam (non in margine in-
teriore dense pilosam) formans. Pedes graciles, breves, ita:
IV, I, III, II longitudine se excipientes; pedes 4: paris cepha-
lothorace parum plus duplo longiores videntur. Tibia 1i paris
subter 3 paribus aculeorum sat longorum et sat fortium ar-
mata sunt, metatarsi hujus paris 2 paribus aculeorum etiam
fortiorum et longissimorum. Abdomen sub-ovatum, non evi-
denter constrictum, nitidissimum, pilis conspersum; vulva ex
foveis tribus parvis triangulum cequilaterum (apice retro di-
recto) formantibus constare videtur. Petiolus brevis, non longior
quam latior.
Color. — Cephalothorazx niger (parte thoracica magis piceo-
nigra), in strictura vitta transversa alba e pube densa formata
et ad utrumque marginem in formam cunei dilatata (versus
medium bis abrupta?) notatus, pilis nigris sparsus, et annulo
angustissimo albo e pube formato circum oculos medios anticos
38 oT. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR.
ceeruleo-virentes prseditus. Sternum cum labio, apice hujus
anguste testaceo excepto, nigrum. Mandibule nigro-picer;
maxille picexe. Palpi nigri, parte femorali testaceo-fusca.
Pedes favi, his exceptis: in pedibus 1i paris femur apice ex-
cepto nigrum est, patella et tibia lineam longitudinalem nigram
in utroque latere ostendunt, et metatarsus saltem in latere
exteriore nigricans est; in pedibus 2 paris femur intus fasciam
latam, patella et tibia intus (patella extus quoque) lineam
longam nigram habent. In pedibus 3ii paris, qui preterea
testacei sunt, coxa, trochanter, femur et patella nigra sunt,
tibia in utroque latere et basi nigra; pedes 4i paris coxas
testaceas utrinque ad longitudinem nigras habent, femora tota
nigra, patellas flavas apice supra in formam trianguli nigras,
tibias nigras, metatarsos basi et secundum utrumque latus
nigros, preterea cum tarsis flaventes. Abdomen nigerrimum,
pilis nigris conspersum, ventre sub-piceo. Mamille nigra.
Lg. corp. paullo plus 4; lg. cephaloth. circa 1?/s, lat. ej.
fere 4/5; lg. abd. parum plus 2, lat. ej. circa 11/3 millim. Ped.
I circa 22/3, IV circa 3!/2; pat. + tib. IV circa 11/2, metat. +
tars. IV pene 1 millim.
Singulam feminam vidi, in ins. Singapore a Cel. WOoRE-
MAN inventam.
Gen. Salticus (LATR.) 1804.
12. S. macrognathus, n., cephalothorace pene duplo longiore
quam latiore, piceo, albicanti-piloso, abdomine anguste ovato vel
elliptico, nigro, albicanti-pubescente; mandibulis longissimis, ce-
phalothorace longioribus, angustis et sub-cylindratis, a basi fere
ad medium parallelis, dein pauwllulo inerassatis et sub-incurvis,
sub-fuscis, annulo sat lato violaceo-piceo paullo pone apicem;
pedibus fusco-testaceis, tarsis pallidioribus, pedibus I paris in
lateribus infuscatis, metatarsis nigris. — & ad. Long. circa 4/3
millim. (cum mandibulis circa 7Y/s4 millim.).
Mas. — Cephalothorax paullo longior quam tibia cum pa-
tella 4i paris, pene duplo longior quam latior, coriaceus, sub-
opacus, pube vel pilis brevibus (et paucis longis) dense con-
spersus, parte cephalica a parte thoracica utrinque sulco longo
et profundo, paullo procurvo divisa. Pars cephalica vix lon-
gior quam latior est, parte thoracica non parum altior et
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:04. 059
paullo angustior paulloque brevior, antice leviter rotundata,
lateribus ante oculos posticos levissime rotundatis anteriora
versus parum angustata, pone hos oculos brevi spatio lateribus
magis rotundatis angustata; a latere visa impressione sat levi
a parte thoracica divisa est, supra recta et librata, declivitate
postica recta et !/3 longitudinis relique partis cephalice cir-
citer Xequante. Pars thoracica fere eque lata antice est ac
longa, lateribus antice rectis et parallelis, dein lateribus psene
rectis quoque posteriora versus angustata, postice rotundata
et pene duplo angustior quam antice, tenuiter elevato-mar-
ginata; a latere visum pene usque a parte cephalica satis
prerupte declive et paullulo convexum est dorsum partis tho-
racice. OClypeus humillimus; arcus supra-ciliares oculorum
posticorum satis evidentes. Quadrangulus oculorum circa ?/>
longitudinis cephalothoracis occupat; paullulo latior est postice
quam antice et saltem !/4 latior quam longior, vix angustior
postice quam cephalothorax eodem loco. Heries oculorum an-
tica (linea per eorum centra ducta) recta est; oculi medii an-
tici, lateralibus anticis circa triplo majores, ab iis spatio parvo
separati sunt, inter se vero contingentes. Oculi seriei 2”
paullo longius ab oculis posticis quam a lateralibus anticis re-
moti sunt; oculi postici eque magni ac laterales antici, non
altius quam ii positi. Sternum longum et angustum, coxis
paullo angustius; spatium inter coxas 1! paris labii latitudinem
pene Xquat.
Mandibule porrectie, satis anguste, longissima, saltem 5-
plo longiores quam latiores, cephalothorace multo longiores,
pene cylindrate sed intus plane et supra, presertim versus
basin, sub-deplanate; a basi circa ad medium plane recte et
parallel: sunt, dein vero paullulo inerassatee (non angustate),
leviter incurve et ita spatium anguste lanceolatum inter se
relinquentes, latere exteriore hic paullo inzequaliter incurvo
sed non costa elevata marginato: latus interius contra in mar-
gine superiore versus apicem costa distinctissima preeditum
est, et apex hujus coste in dentem brevem intus directum
prope apicem mandibulze situm exit; in ipso apice, paullo ante
hunc dentem et apud ipsam basin unguis, tuberculum forte
ostendunt mandibule. Sat nitidre sunt, transversim rugose,
apice supra tamen leves. Unguis retro directus inter duas
series dentium ingequales recipitur, quarum interior ex den-
tibus tribus fortibus intus directis gradatim (ab apice) longi-
60 oT. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR.
oribus (tertio longissimo et fortissimo) et uno alterove dente
longe pone eos posito formata est; series exterior brevissima
modo ex tribus dentibus mediocribus constare videtur. Ungwuis
mandibulam longitudine sequat; basi sat fortiter et sequaliter
incurvus est et tum dente longo intus directo armatus, dein
spatio longo pane rectus, modo paullulo recurvus, et denique,
apice, sat fortiter incurvus. Palpti graciles, mediocri longitu-
dine; pars patellaris pene cylindrata est, plus dimidio, pene
duplo, longior quam latior; pars tibialis ea paullo longior, a
basi ad apicem sensim paullo dilatata, saltem duplo longior
quam latior apice; pars tarsalis parte tibiali paullo longior
est, apice ejus non parum latior, circa dimidio longior quam
latior. Pedes breves; 4i paris cephalothorace 2!/2 longiores
sunt. In tibis 1: paris, subter, 3 paria aculeorum brevium
(2 versus apicem, 1 versus basin) video. Abdomen anguste
ovatum, circa duplo longius quam latius, anterius in dorso et
in lateribus impressione transversa preditum, sub-constrietum
igitur. Petiolus non longior quam latior. é
Color. — Cephalothorax piceus, pube sat crassa cinereo-
albicante minus dense vestitus et pilis nonnullis magis erectis
ejusdem coloris in parte cephalica conspersus, clypeo pilis
longis albicantibus tecto. Sternum cum labio piceum. Mandi-
bule piceo-fusce, vitta transversa lata violaceo-picea vel po-
tius annulo hujus coloris paullo pone apicem ornate; pilis
cinereo-albis consperse sunt, qui ad ipsam basin mandibulie,
utrinque supra, densiores videntur. Unguis piceo-fuscus. Palpi
testacei, partibus tibiali et tarsali infuscatis. Pedes fusco-
testacei, basi et apice (tarsis) clariores; in pedibus 1: paris
tamen femora, patellee et tibize in lateribus infuscata sunt et
metatarsi nigri; pedes 2' paris toti clariores, flavo-testacei.
Abdomen nigro-piceum, pube pallide cinerascente vel sub-
olivacea sat dense (densius in strietura) conspersum. Mamille
sordide testaceze.
Eg: corp. 41/3; 1g. cephalothk; 21/5, lat. ej. citealdl/a;ngt
abd. paullo plus 2, lat. ej. paullo plus 1 millim. Ped. I pene
d, II pene, 3t/2, IIT påene 4; IV öl/estpat. Ftib Kroppa
tib. IV påene 2; metat. + tars. I paullo plus 1, metat. + tars.
IV pene 2 millim. Mandib. pene 3 millim. longee.
! Studi, cet., TV, Ragni dell” Indo-malesia, cet., II, loc. cit., p. 242.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:04. 61
Mare singulo, in Java capto, me donavit Cel. VAN HASSsSELT.
— Heec species S&S. leptognatho, THor.,! valde affinis est; differt
presertim mandibulis longioribus, inter medium et apicem
paullulo incrassatis, non paullo angustatis, et ungue mandi-
bule non mutico sed dente longo intus armato.
Gen. Herilus, n.
13. H. radiatus, n., cephalothorace nigro-piceo, lineis radi-
antibus albis ornato, plus dimidio longiore quam latiore, con-
stricto, parte cephalica partem thoracicam altitudine et longitudine
superamte, supra plana et librata, declivitate ejus postica brevi:
pedibus brevissinis, flavo-testaceis, nigro-lineatis, femoribus poste-
rioribus ad maximam partem migris; abdomine sub-ovato, vix
constricto, mgro, linea obliqua albicante in utroque latere am-
terius notato. — 9 jun. Long. saltem 3/2 millim.
Femina jun. — Cephalothorax non parum longior quam
tibia cum patella 4i paris, paullo plus dimidio (non duplo)
longior quam latior, paullo pone medium constrictus; pars
cephalica parte thoracica paullo longior et non parum altior
est, antice levissime rotundata, lateribus rectis anteriora ver-
sus paullo angustata, opaca, tenuiter pubescens, clypeo hu-
millimo, piloso; a latere visa supra recta et librata est, decli-
vitate postica satis prerupta, recta, brevi, diametrum oculi
postici (vel cirea !/2+ longitudinis superficiei superioris partis
cephalice) longitudine equante. Pars thoracica eque lata est
antice ac longa, lateribus anterius leviter, posterius paullo
fortius rotundatis usque a parte cephalica posteriora Versus
angustata, tenuiter elevato-marginata, postice satis anguste
rotundata; a latere visa antice brevissimo spatio librata et
recta est, dein recta et modice declivis; pilis munita est, que
lineas tres radiantes (unam in strictura, duas in parte thoracica)
utrinque formant. Quadrangulus oculorum saltem ?/5 longitudinis
cephalothoracis occupat, non parum latior postice quam antice,
et fere !/4 latior postice quam longior. Linea oculos anticos
supra tangens paullulo deorsum curvata est. Oculi medii an-
tici fere contingentes sunt inter se, lateralibus anticis circa
triplo majores et ab iis spatiis evidentissimis separati; oculi
seriel 2? non parum longius ab oculis posticis quam a latera-
libus anticis distant. Oculi postici, in ipso margine partis
62 ÅT. THORELL, ARACHNIDER FRÅN JAVA OCH NÄRGRÄNSANDE ÖAR.
cephalicée locati et paullo foras prominentes, lateralibus an-
ticis paullo majores videntur. Sternum vix triplo longius
quam latius, coxis paullo latius, anguste ellipticum, convexum,
nitidum.
Mandibule, deorsum et paullo anteriora versus directee,
duplo longiores sunt quam latiores, femoribus anticis fere
duplo latiores, in dorso ad longitudinem fortiter convexee,
nitide et, magis intus, punctato-rugose; unguis mediocris.
Labium evidenter longius quam latius. Palpi breves; pars
patellaris vix longior quam latior apice est, a basi angusta
sensim paullo dilatata; pars tibialis ea saltem duplo latior
et non parum longior est, paullulo latior apice quam longior,
cum parte tarsali non parum longiore et paullo latiore lami-
nam magnam saltem duplo longiorem quam latiorem, anguste
sub-ovatam, apice anguste rotundatam formans. Pedes graciles,
brevissimi: pedes 4i paris cephalothorace non multo plus duplo
longiores sunt. Tibie anteriores subter 2 (37) paribus aculeo-
rum armatze videntur. Abdomen breviter et inverse ovatum,
vix constrietum, nitidum, pubescens. Petiolus sat brevis.
Color. — Cephalothorax nigro-piceus, oculis utriusque la-
teris nigredine conjunctis. Clypeus albo-pilosus est et oculi antici
annulo tenui albicante cincti; pars cephalica supra tenuissime
pallido-pubescens. WStrietura cephalothoracis linea transversa
alba e pilis formata occupatur, et pars thoracica utrinque lineis
duabus brevibus sub-transversis radiantibus albis lis quoque
e pilis formatis ornata est. Oculi medii antici pallide virentes.
Sternum castaneo-fuscum, labium magis nigricans. Mandibulce
fusco-rubre; maxille obscure testacer, extus nigro-limbatee.
Palpi nigri, partibus trochanterali et femorali testaceis. Pedes
testacei, his exceptis: pedum anteriorum femora supra et sub-
ter, patelle et tibie utringue lineam longitudinalem nigram
ostendunt, et metatarsi 1! paris nigri sunt; in pedibus poste-
rioribus femora basi excepta nigra sunt, patelle basi nigra
vel saltem antice nigro-lineate, tibie utringue nigra, meta-
tarsi lineam tenuem nigram minus distinctam utringue habent.
Abdomen nigrum, tenuiter pallido-pubescens; in utroque latere
ejus anmterius, paullo magis supra, linea transversa paullo
obliqua e pube purius alba formata conspicitur. Venter ni-
gricanti-cinereus; mamille sub-testacere.
Lg. corp. pene 3!/2; 1g. cephaloth. parum plus 1!/2, lat.
ej. arca "1; lg. abd. ' 11/2, lat. ej. pene 1/6 millimeter
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:04. 63
parum plus 3, II paullo plus 2, III circa 2?/3, IV 3!/4; pat.
+ tib. I parum plus 1, pat. + tib. IV paullo plus 1; metat. +
tars. I pene 1, metat. + tars. IV paullo plus 1 millim.
Unicum exemplum, ex ins. Java, possideo, a Cel. VAN
HassELT dono mihi datum.
Montpellier 25 April 1894.
2 FRAS VE UTAS ME
Vd) i HA j ; el EN | :
Å RN ; z LS i D i h é OM ” 4
Åh "6 oc pen AE EDR dk
Uug såg VA E dry Ib Moe
0 Aafg lygt +)
EN | ALLA (Afekkantt VE a lpakltet i Yöjän.
RANE ud & SK HY RV ATT KA d
end NR TAR TER bb
Jå rp IYTTAGK Atlörek
TW BYAR
r i l ET RR 7 fn AG /
f år v 4 TV
Ne LÄG
ru or
rna tt Pn
ip Ta OC HE WIN I | ÖT
NE Å | 0 AMN Ja
Ni jah) ae IEA RE SIRIN Arg
ide Wer LIT i enat PGA Rd b
SNÖAR f UIF TIGER EE
Sr fet "0 FYR ND KVA HÖRA TAN LURAR Tar MÅ i
LEA | Ann LANE PP NE Ng sk AN je)
: Kd OMAR UL int :
a AON ud ' - å PN: skena
une tree gä vs MC Mr
BIHANG TILL K. SVENSKA VET.-AKAD. HANDLINGAR. Band 20. Afd. IV. N:o 5,
ZUR
MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS
CI OC VON PORA T.
MIT 5 TAFELN.
EINGEREICHT DEN 10. OKTOBER 1894.
GEPRÖUFT VON F. A. SMITT UND HJ. THÉEL.
STOCKHOLM, 1894.
KUNGL. BOKTRYCKERIET. P. A. NORSTEDT & SÖNER.
STCS FE
NI | (
2 Barne ne I
pl s 4 LAS
HORNE
ÅR
VOR GE
|| R 4
SFATOT MOV LO NGE
NELL
| ÄN
FLAT TOR
| Ka a KA ba KM
; FSA LG
AMRA RENOVA SSR ERAIONIE
i LJ
EDT IR KS TUNA CA ov Ba
; & RR
se air, Bränsle
Wi es versucht hat, sich durch das Studium der Fachlite-
ratur eine Vorstellung von der Myriopodenfauna des tropischen
Westafrikas zu bilden, hat sich ohne Zweifel in seinem Be-
streben grändlich getäuscht gefunden. Der Mittheilungen von
Myriopodenfunden aus diesen Gegenden sind nämlich verhält-
nissmässig wenige, auch sind sie in den mannigfachsten Schriften
gelehrter Gesellschaften enthalten und reichen bei weitem nicht
aus, ein Gesammtbild der Fauna in dieser Hinsicht zu geben.
Wissenschaftliche Expeditionen haben den Myriopoden West-
afrikas nur eine zufällige Aufmerksamkeit gewidmet, und
keine Sammlung von grösserer Umfassung und Bedeutung ist
bisher, meines Wissens, aus diesen Gegenden einem Myriopo-
denkenner unter die Augen gekommen.
Als ich vor ein paar Jahren mit der Bearbeitung einer
Myriopodensammlung aus Kamerun beauftragt wurde, konnte
ich in der Literatur nichts Anderes iber die Myriopoden-
fauna Kameruns finden, als eine Mittheilung in der »Zeit-
schr. f. wissenschaftliche Zool.» XXNXI B. (1878), wo ERNST
VoGzEsS drei Spirostreptus-Arten, Spir. intricatus, Spir. levis
und Spir. cameroonensis als von dort hergekommen beschreibt.
Jene Sammlung, welche die beiden in Kamerun angesiedelten
schwedischen Kaufleute und Naturfreunde KNUTSON und VALDAU
in Mapanja selbst zusammengebracht und dem zoologischen
Reichsmuseum in Stockholm geschenkt haben, zählt, wie ich in
Bih. K. Sv. Vet.-Ak. Handl., B. 18, Afd. 4, N:o 7 (1893) an-
gezeigt habe, schon 18 Arten.
Da das bisher untersuchte Kamerungebiet an Grösse mit
der schwedischen Landschaft Skåne (Schonen) zu vergleichen
ist, so war es zu erwarten, dass weitere Untersuchungen in
dieser Beziehung - weit mehr an den Tag legen wirden, und
dies war auch in kurzer Zeit der Fall. In den Jahren 1890—
—92 bereiste der junge schwedische Naturforscher Herr
Cand. YNGVE SJöstEDT das nordwestliche Kamerungebiet in
mehreren Richtungen, speciell um zoologisehe Sammlungen
4 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
zu machen, wobei er unter Anderem auch eine möglichst voll-
ständige Myriopodensammlung zusammenzubringen suchte.
Diegses also eingesammelte Material, das mehrere Hunderte von
Individuen zählt, ist mir zur Bearbeitung anvertraut worden.
Ausserdem lagen mir auch einige von zwei anderen schwe-
dischen Naturforschern, den Herren Dr. R. JUNGNER und In-
genieur P. DusÉn fast zu gleicher Zeit zufälliger Weise in
Kamerun eingesammelten Myriopoden vor. Es ist das Resultat
dieser Arbeit, das ich in dem folgenden Aufsatze darzulegen
winsche.
Es geht aus diesem Aufsatze hervor, dass die Zahl jetzt
bekannter Myriopoden aus Kamerun zu nicht weniger als
71 festgestellt werden kann. Wabhrscheinlich ist sie jedoch,
wiewohl schon jetzt recht bedeutend, känftig noch weiter zu ver-
mehren, da z. B. die sädschwedische Myriopodenfauna an 50 und
die österreichisch-ungarische (nach LATZEL)! an 180—190 Arten
zählt. Doch hat man nicht das Recht anzunehmen, dass: die
Myriopodenfauna eines tropischen Gebiets von derselben Grösse
wie ein palzearktisches eine bedeutend grössere Zahl darbieten
diärfte. Was man, besonders durch die Arbeiten der Herren
SAUSSURE und HUMBERT, von den Myriopoden der wärmeren
Länder weiss, scheint, gerade wie die Erfahrungen des Herrn
Cand. SJÖSTEDT, anzudeuten, dass eine tropische Myriopoden-
fauna sich weniger durch ihren Reichthum an Arten, als durch
das massenhafte Auftreten einzelner derselben und durch die
grössere Menge von Gattungen, in die sich die tropischen
Arten eintheilen lassen, auszeichnet. Dieses massenhafte Auf-
treten einiger Diplopoden, die sich bekanntlich von in Zer-
setzung begriffenen Vegetabilien ernähren, zeigt uns ihre wahr-
scheinliche Bedeutung in der Wirthschaft der tropischen Natur,
wo viele Helfer von Nöthen sind, um den Umsatz verwesender
Stoffe rascher zu vermitteln.
Jedenfalls ist das jetzt zusammengebrachte Material so
beträchtlich, dass man berechtigt ist, daraus gewisse Folge-
rungen zu ziehen. Da die untersuchten Formen mit den nord-
afrikanischen Myriopoden, soweit diese bekannt sind, nur wenig
Ähnlichkeit haben, so muss man annehmen, dass die tropische
Myriopodenfauna Afrikas im Vergleich mit der nordafrikani-
! RoB. LATZEL, Die Myriopoden der österreichisch-ungarischen Monarchie.
Wien, 1880 (I) & 1884 (IT).
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 3. 5
schen — was man ibrigens hätte erwarten können — von
ganz abweichendem Charakter ist. Während z. B. die Gat-
tungen Lithobius und Iulus in Nordafrika ziemlich zahlreich
vertreten sind, finden wir in Kamerun nur eine Lithobiide,
Henicops, die iäberdies wahrscheinlich aus Sädafrika dahin ge-
kommen ist, und nur einen echten Iulus, Zulus Moreleti LUCAS,
der fräöher von den westafrikanischen Inseln bekannt war. Den-
noch sind Lithobius-Arten auf den Inseln ausserhalb der
westafrikanischen Käste angetroffen worden. Dagegen ist die
Gattung Geophilus in beiden Faunen zahlreicher vertreten,
und eine Geopbhilide, Orphneus fusatus, scheint ihnen gemein-
sam zu sein.
Auch der säd- und ostafrikanischen Fauna, mit weleher der
Verfasser mehr vertraut ist, ist die kamerunische nur wenig
ähnlich. Wenn wir die kosmopolitischen Scolopendra morsitans
und ÖOrphneus brevilabiatus ausnehmen, die fast äberall in den
Tropen häufig sein sollen, so finden sich in der untersuchten
kamerunischen Sammlung nur Cryptops hortensis TLEACH, —
der, als zugleich europäisch, vielleicht auch ein Weltbärger ist,
— Alipes multicostis ImHorr (=Eucorybas Grandidieri LUCAS)
Eurydesmus mossambicus PETERS und Spirobolus pulvillatus
NEWPORT (vorausgesetzt dass dieser mit Spirobolus crassicollis
PETERS identisch ist), die wir als säd- oder ostafrikanische
bezeichnet finden. Bemerkenswerth ist dabei, dass keine der
den tropischen und subtropischen Gegenden so eigenthiämlichen
Spirostreptusformen in Kamerun in denselben Arten wie in
Säödafrika vorliegen, — was jedoch durch unsere mangelhafte
Kenntniss erklärlich sein mag. Die meisten dieser sich sehr lang-
sam bewegenden Thierchen scheinen jedoch eine sehr beschränkte
Verbreitung zu haben, da z. B. die ausgezeichnete, durch ihre
Grösse und Farbe auffallende Art Spirostreptus Sjöstedti n. sp.
von ihrem Entdecker nur an einem einzigen Orte in Kamerun
(Vevoka) angetroffen wurde, wo sie dagegen sehr häufig sein soll.
Am meisten bemerkenswerth ist jedoch der Mangel der Sjö-
stedtschen Sammlung an Sphierotherien und an oniscomorphen
Myriopoden iiberhaupt, da diese Gruppe in Sädafrika wie auch
im tropischen Asien, mit dessen Myriopodenfauna die kame-
runische andere Gattungen, z. B. Stemmiulus, Thrinciulus,
Acanthiulus (von Neu-Guinea)und Aporodesmus (Cryptodesmus?),
gemeinsam hat, vielfach vertreten ist. Da Herr SJÖSTEDT
Onisciden, sogar kleinere, in Kamerun eingesammelt hat, ist
6 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
es, kaum anzunehmen, dass er die äusserlich ähnlichen Sphee-
rotherien so gänzlich ibersehen haben sollte, wenn sie der
kamerunischen Fauna wirklich angehörig wären.
Mehrere von den jetzt als neu beschriebenen Myriopoden
bieten recht auffallende Beispiele dar, wie verschieden die Charak-
tere innerhalb dieser als so einförmig angesehenen Thierklasse
sich gestalten können. Bekannt ist es, dass bei den Polydes-
miden die Wehrdriäsen, die gewöhnlich zahlreich, aber in der
Zahl genau bestimmt sind, bei einer Gattung, Stenodesmus, zu
eimem einzigen Paare, das sich auf dem 5. Körperringe
findet, reducirt sind. Auch dieses letzte Paar kommt bei der
hier beschriebenen neuen Gattung Cryptoporus nicht zur Ent-
wickelung. Dasselbe ist auch der Fall bei einer Gattung der
hier von den Polydesmiden abgesonderten Familie Cryptodes-
midee, wo Aporodesmus n. g. eim Gegenstäck zu Cryptoporus
bildet.
In dieser letztgenannten Familie, deren Vertreter dadurch
charakterisirt sind, dass der nach vorn ungeheuer erweiterte
Halsschild den Kopf ganz und gar iöberdeckt, findet man nun
auch eine Form, Urodesmus n. g., bei der diese Erweiterung
sich auch am Hinterkörper wiederholt, wo der Riäckentheil
des vorletzten Ringes iber den des letzten hinauswächst, so
dass nicht nur, wie gewöhnlich, die Analklappen, sondern auch
der ganze Endring davon iäberdeckt wird. Vielleicht in Zu-
sammenhang damit steht auch. die Einschränkung der Wehr-
dräsen, die auf den letzten Körperringen dieser Gattung ganz
fehlen.
Innerhalb der sonst ziemlich einförmigen Gattung Spi-
rostreptus finden sich hier auch einige Arten, die den Endring
oben mehr oder weniger scharf gekielt zeigen und als deren
Typus man Spirostreptus cultratus SAUSSURE & HUMBERT (Myr. d.
Mex. et Am. central. pl. III, fig. 8) ansehen kann. Diese For-
menserie, hier »carinati>» genannt, bietet einen Ubergang zu
den Odontopyge-Arten, bei denen ein gekielter Endring ge-
wöhnlicher als ein ungekielter zu sein scheint.
Den Lebensverhältnissen der kamerunisechen Myriopoden
haben die genannten Naturforscher nur wenig Aufmerksam-
keit widmen können. Die sich schnell bewegenden raubgierigen
Scolopendriden traf Herr SJösteEptT gewöhnlich in der Nähe
von Menschenwohnungen an, wo er sie nicht selten an den
Wänden kriechen sah. Vor diesen Thierchen färchteten sich
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:O 5. 7
die Menschen, weisse wie schwarze, weil ihre giftigen Bisse,
wiewohl kaum tödtlich, ganz wie diejenigen der Skorpione Un-
wohlsein und Anschwellungen in den davon getroffenen Körper-
theilen hervorrufen sollen. Die von faulenden Pflanzentheilen
sich nährenden, sich langsam bewegenden Diplopoden wurden
hingegen im Allgemeinen för ungefährlich gehalten; eine Aus-
nahme davon machte, nach Herrn SJöÖstEDT, nur Spirostreptus
intricatus VoGEs, vor dem ihn die Negerknaben warnten und
nicht ohne Grund, da ihm, als er auf ihre Warnung nicht
achtete, das Gesicht mit dem ibelriechenden Secrete aus den
seitlichen Wehrdrisen eines eingefangenen Exemplares kräftig
und reichlich iäberspritzt wurde.
Es ist eine bekannte Thatsache, dass gewisse Geophiliden
im Dunkeln phosphoresciren. Unter den tropischen Arten ist
es vorzugsweise Orphneus brevilabiatus, der sich durch diese
Eigenthuämlichkeit auszeichnet. Herr DusÉn, der in Kamerun
mehrere Exemplare davon gesammelt hat — von denen er
einige sogar, wie Scolopendra morsitans, unter Zeitungspa-
pieren in seiner zufälligen Wohnung fand — hat diese Erschei-
nung mehrmals beobachtet. Wie er erzählt, zeigt das Thierchen
diese Phosphorescenz nur, wenn es in irgend einer Weise gereizt
wird. Das leuchtende Secret, das durch die Bauchporen ab-
gesondert werden soll, fliesst so reichlich, dass das fliehende
Thierchen einen leuchtenden Streifen hinter sich lässt, gerade
als wenn man ein Phosphorziändhölzchen an der Wand hinstreicht.
Das Secret behält auch bei dem todten Thierchen ziemlich
lange seinen Glanz: ein Thierchen, das beim Schliessen eines
Koffers zerquetscht wurde, leuchtete wenigstens eine Woche
lang auf, so oft Herr DusÉn den Deckel öffnete oder schloss.
In Bezug auf die Plätze, wo die verschiedenen Myrio-
poden sich fanden, hat Herr SJöstepr mir Folgendes mitge-
theilt.
Die Geophiliden lieben Stellen, die weniger feucht sind,
und halten sich zumeist unter trockner Rinde, unter abge-
fallenen Blättern u. d. auf. Eine Art, Geophilus maculosus,
fand er in den Röhren und Irrgängen eines von den urspräng-
lichen Baumeistern verlassenen Termitenkegels, welchen aber
andere Termiten in Besitz genommen hatten. Wahrscheinlich
dienten die in den Röhren lebenden Acariden diesem Geopbhi-
lus zur Nahrung. Oder sollte man geradezu eine Art von
Symbiose zwischen der Myriopode und den Termiten annehmen
8 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
können? In Europa hat man ja mehrere zusammen mit In-
secten (Ameisen) lebenden Myriopoden gefunden.
Eine ganz abweichende Lebensweise föährte Geophilus belöe”
ginosus, der unter Steinen auf einer Sandbank am Bekongolo-
strom bei Bibundi eingefangen wurde. Da diese Bank der
Ebbe und der Fluth ausgesetzt ist und also bald iäber, bald
unter dem Wasser liegt, so hat das Thierchen also wieder-
holt einige Stunden im Wasser --- das iiberdies eine Zeit lang
säss, die andere salzig ist — zubringen missen. Dass Geophi-
liden, wiewohl luftathmende Thiere, mehrere Stunden, ja Tage
lang, ohne Schaden zu nehmen, unter dem Wasser leben kön-
nen, weiss man aus Versuchen mit den europäischen Geophi-
lus flavus DEGEER (= G. longicornis LEAcCH) und G. (Scolio-
planes) maritimus (LEACH) MEISERT, iber welche Versuche
PrATtEAUv (in Pouchet's journ. de I Anatomie etc. Mai-Juin 1890)
einen interessanten Bericht abgestattet hat.
Die Polydesmiden fanden sich langsam kriechend, am öf-
testen auf der Erde, besonders da, wo der Erdboden mit aus den
Bäumen aussickerndem Pflanzensaft durchfeuchtet ist. Das
sehr häufig vorkommende Strongylosoma scutigerinum und die
ebenso häufigen Aporodesmus-Arten, die gewöhnlich zusammen
mit Strongylosoma auftreten — wiewohl ersteres mehr be-
weglich ist, letztere sich mehr still halten — traf Herr
SJÖSTEDT am meisten unter feuchten Blättern in dichtem
Buschwald.
Die kleineren Arten von Spirostreptus und Spirobolus lies-
sen sich gewöhnlich in faulendem Holz beobachten; die grös-
seren sah er öfters sich mehr frei, obwohl langsam bewegen,
und sie wichen unter ihren Wanderungen nicht einmal sonni-
gen und offenen Stellen aus. Dergleichen Standörter liebte
besonders der grosse und häufige Spirobolus pulvillatus NEWPORT
(= fräöher von mir Sp. giganteus genannt), den Herr SJÖSTEDT
oft unter dem durch die Sonnenstrahlen erwärmten Grase
ausserhalb des Waldes, selten aber in der Tiefe des Waldes
traf. Wurden sie berährt, so rollten die Iuliden sich augen-
blicklich spiralförmig in eine Platte zusammen.
Einige Polydesmiden und kleinere Tuliden sollen, nach
Herrn DusÉn, auch modernde Abfallshaufen lieben und sich
dort reichlich einsammeln lassen. Grössere Iuliden (besonders
Spirobolus pulvillatus) fand er nach säössen Pflanzensäften
listern; wenn man deren einige einfangen wollte, so konnte
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:05. 9
man ausgeworfene Kerne von eingemachten Friächten als
Köder mit Erfolg brauchen.
In den folgenden Beschreibungen habe ich es nicht fär
nöthig gehalten, Ordnungen und Familien sowohl als Gattun-
gen und Arten, die in älteren Arbeiten charakterisirt sind, noch
einmal zu kennzeichnen. Falls jedoch dieser Aufsatz in die
Hände eines Kamerunforschers fallen sollte, der eine Anleitung
zum Studium dieser Thiere winscht, so habe ich fär die
ersteren einige leicht in die Augen fallenden Merkmale ange-
föhrt und fär die letzteren Ubersichten ausgearbeitet, wodurch
der dafir Interessirte hoffentlich auf die rechte Spur kommen
wird.
10 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
Ordo CHILOPODA LATREILLE, 1817.
(Beintragende Segmente haben je nur ein Beinpaar. — Kieferfiisse des 2.
Paares in Raubbeine [mit Giftkralle] umgewandelt. — Antennenglieder typisch
nie unter 14.)
Familia Lithobiida Newport, 1844.
(Beintragende Segmente 15. — Antennenglieder 20—50.)
Genus HENICOPS NEWwPort, 1844.
(Trans. inn. Soc. XIX, p. 275 & 372, tab. 33, 40.)
(Jederseits am Kopfe nur ein Ocell.)
1. Henicops africana Porart, 1871.
(Öfvers. K. Vet.-Ak. Förh. N:o 9, p. 1140.)
In Kamerun an mehreren Orten, namentlich Bonge: SJÖSTEDT.
Die in Kamerun eingesammelten Thierchen sind alle von
wenig bedeutender Grösse, nur 3—9 mm. lang. Ihr einziger Ocell
ist jedoch sehr gross, die einfache Genitalklaue des Weibchens
deutlich zu sehen, und das vorletzte Glied der Laufbeine —
die 2 letzten daselbst wehrlosen Paare ausgenommen — läuft in
den der Art eigenthimlichen Fortsatz aus.
Wenn H. Tristami PococKk (Ann. & Mag. Nat. Hist. Sér. 6,
Vol. XI, p. 125, Febr. 1893) von der Tristan-d”Acunha-Insel
von H. africana verschieden ist, was mir zweifelhaft erscheint,
so gehört die Kamerunform vielleicht hierher.
Familia Scolopendridae Nrwpr., 1844.
(Beintragende Segmente 21 oder 23. — Antennenglieder 17—383.)
Die hier in Betracht kommenden Scolopendriden lassen sich
in folgende Gattungen eintheilen:
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:05. 11
I. Thiere mit 4 Augen jederseits am Kopfe. Bein-
tragende Segmente 21.
A. Stigmen jederseits 9, keine auf dem 7. Seg-
mente.
1. Analbeine von gewöhnlicher Form.
a. Kopfschild äber den ersten Ricken-
schild hinaus greifend. Stigmen spal-
tenförmig, horisontal. 1. Scolopendra L.
b. Kopfschild hinten von dem ersten
Riickenschilde bedeckt. Stigmen oh-
renförmig, wenigstens die hinteren
quer. 2. Otostigmus POoRAT.
(Die verwandte, in Suädafrika zahl-
reich vertretene Gattung Cormoce-
phalus Newer. hat die Stigmen wie
Scolopendra.)
2. Analbeine blätterartig erweitert. Stig-
men siebförmig. 3. Alipes IMHOFE.
B. Stigmen jederseits 10, auch auf dem 7. Seg-
mente vorhanden, siebförmig. Kopfschild
hinten bedeckt. Der nach innen gerichtete
Endfortsatz des Schenkels der Analbeine
einfach, nicht gespalten. 4. Heterostoma NEwP.
I. Blinde Thiere. (Kopfschild hinten bedeckt.)
A. Beintragende Segmente 21; jederseits 9 Stig-
men. 5. Oryptops ILBACH.
B. Segmente 23; Stigmen 10, keine auf dem
7. Segmente. 6. Otocryptops HAASR:
i
Genus SCOLOPENDRA (L.) NEWPORT.
1755. LIiNng, Syst. Nat., ed. X. 1, p. 637.
1844. NEwpPorr, 1. ec. p. 215—377, tab. 33, Fig. 4.
1. Scolopendra morsitans (LINNÉ) KOHLRAUSCH.
Kamerun; Kitta: SJöstepbr; Ekundu: DusÉN; Bibundi:
JUNGNER.
Zwei Exemplare haben die drei ersten Glieder der Analbeine
oben scharf berandet, dies sowohl nach aussen, als nach innen;
die Randung der Riäckenplatten erscheint schon an der 8.
12 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
oder 9. Platte. Diese Exemplare entsprechen denen, welche
ich fröher (Bih. K. Sv. Vet.-Ak. Handl.) B: 4; N:o 7, p. 12,
1876) als Scol. longicornis NEWPort gedeutet habe. HFEines hat
alle Glieder der Analbeine, sogar das Schenkelglied, ohne Ran-
dung und die Räckenplatten nur vom 13.—14. berandet; dieses
entspricht der Form, die ich Scol. cognata genannt habe.
KoHLRAUSCH vermuthet infolge angestellter Untersuchungen
(0. ec. p. 105), dass die Randung der Beinglieder den Männchen
eigenthiämlich sei, dass aber die Weibchen schwach oder gar
nicht berandete Glieder haben. Dieser sexuelle Unterschied
scheint mir jedoch kaum zu geniägen, um die ungleiche Randung
erklären zu können, da bei einigen Exemplaren alle die 3 ersten
Glieder der Analbeine, bei anderen nur 2, bei anderen nur 1
nach beiden WSNeiten berandet sind; bei anderen tritt die Ran-
dung nur auf der Aussenseite auf, und da bald auf 1, bald
auf 2 Gliedern; bei anderen endlich findet sich gar keine
Randung. Da die Randung der Räöckenplatten ebensowohl als
die Farbe, bei etwa derselben Bedornung der Analbeine, sehr
verschieden sein kann, habe ich bei meinem ersten Versuche die
sädafrikanischen Scolopendern in Arten zu sondern (Myr.
Africee austr. I Chilopoda, Vet.-Ak. Öfvers., 1871, N:o 9, p- 1140—
52) geglaubt, darauf Artcharaktere gränden zu können. Wabhr-
scheinlich bin ich dabei zu weit gegangen, wie ich auch in einer
späteren Arbeit (Bih. Vet.-Ak. Handl., 1876, B. 4, N:o 7, p. 11)
angedeutet habe; es scheint mir jedoch zweifelhaft, ob die beste
Art, den Schwierigkeiten zu entkommen, die ist, diese Verschie-
denheiten ganz aus der Rechnung zu lassen und alle Scolo-
pendern mit gleichartiger Dornenbewaffnung (morsitans-Typus:
4—5 zweireihig oben, 8—9 dreireihig unten) als eime Art zusam-
menzufihren. Mehrere dieser Formen verdienen es, wenigstens
solange als »Formen» anerkannt zu werden, bis man iber die
Beständigkeit oder Unbeständigkeit jener Merkmale ins Reine
gekommen ist.
Die Frage, welche Art eigentlich LINNÉS Scolopendra
morsitans sei, haben die meisten Verfasser fär entschieden ge-
halten, seitdem KoHLRAUscH (Gattungen und Arten der Scolo-
pendriden, in Arch. f. Naturg., XLVII Jahrg., 1881, 1 B., p.
104) den Linnéischen Namen fär die in allen wärmeren Län-
dern sehr häufig vorkommende Art angewandt hat, die auf
der unteren Seite des Schenkelgliedes der Analbeine 3 Reihen
und am oberen Innenrand desselben 2 dichtstehende Reihen
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:05. 13
von Dornen trägt. KoHzrauscH und nach ihm MEINERT und
HAAsE stätzen sich vorzugsweise darauf, dass LINNÉ selbst mit
eigener Hand, wie NEWPoRT angiebt, in einem der Linnean
Society in London gehörenden Exemplar von BRoOWNnNES »History
of Jamaica, das unter Anderem eine Abbildung eimer Scolo-
pendra enthält, diese Scolopendra mit dem Namen S. morsitans
bezeichnet hat. Schon im Jahre 1876 machte ich (1. c. p. 47)
darauf aufmerksam, dass eime Untersuchung der in Upsala und
Stockholm aufbewahrten, von LINNÉS Schölern THUNBERG und
DEGEER bestimmten Ncolopendern in Bezug auf die Synomie
der Scolopendra morsitans L. fast nichts entscheiden könne,
da jene Typen mehrere Arten enthalten. Nachdem ich jetzt
die besprochene Figur angesehen habe, finde ich die Frage
noch mehr unentschieden als fräher. Jene Figur (Tab. 42 in
Brownes Werk) ist nähmlich so falsch gezeichnet, dass das
Thier anstatt 21 nur 18 Segmente (ausser dem Kopfe) hat und
dass die den Analbeinen eigenthimliche Dornenbewaffnung fast
ganz und gar fehlt. Die iäbrigen Einzelheiten der Figur sind
ebenso fehlerhaft. Der Eckfortsatz des Schenkels der Anal-
beine ist allerdings in einen Dorn ausgezogen, dieser aber ist,
wie bei einem Heterostoma, einfach und nicht gespalten, was
bei den echten Scolopendern immer der Fall ist. Nimmt man
an, dass die feinen Striche, an der Zahl 9—10, welche die
Figur am oberen Innenrand des Schenkels zeigt, Dornen vor-
stellen, so wird die Schwierigkeit noch grösser, da Scolop.
morsitans KoHLRAUsSCH daselbst nur 4—5 Dornen hat. Wenn
man also auf jene vielbesprochene Figur ein Urtheil grinden
will, so muss man sagen, dass LINNÉ selbst seine Scolopendra
morsitans noch nicht genau präcisirt hatte, sondern unter die-
selbe fast alle damals bekannten grösseren Scolopendern zog.
Da nun aber Scol. morsitans KoHtLRAUSCH sich auch darunter
verbirgt, so ist die Synomie natärlich gewissermassen berech-
tigt, wiewohl man zufolge sowohl THUNBERGS als DEGEERS Typen
mehr geneigt sein därfte, die fast ebenso allgemeine Scol. sub-
spinipes LEAcH (=S. elongata mihi) als Scol. morsitans LINNÉ
zu deuten.
14 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
Genus OTOSTIGMUS Porar, 1876.
(Bih. K. Sv. Vet.-Ak. Handl. etc. p. 18)
Artibersicht:
I. Schenkel der Analbeine bedornt (Dornen oben 2,
unten 5 in zwei Reihen).
Bauchplatten in der Mitte mit 3 keilförmigen in
einem Dreieck geordneten Furchenstrichen.
Körperlänge (30—)50 mm. 1. O. cuneiventris PoRAT.
II. Schenkel der Analbeine dornenlos.
Bauchplatten mit 2 Mittelgräbcechen; das vordere
deutlicher als das hintere.
Körperlänge (50—)65 mm. 2. O. inermipes POoRAT.
1. Otostigmus cuneiventris Porat, 1893.
(OG
Bonge: NSJösTEDT; fräöher aus Mapanja bekannt.
Die eigenthimliche Skulptur der Bauchplatten ebenso wie
die bereits auf der 7—9. Rickenplatte vorkommende Randung
zeigt sich schon bei jungen Thieren.
2. Otostigmus inermipes PoraArt, 1893.
(OGP TT)
Bonge: SJöstEpt; Bibundi: JUNGNER; fräher aus Mapanja
bekannt.
Die Skulptur der Räckenplatten erinnert bei emem grossen,
65 mm. langen Exemplare an die des O. cuneiventris: zwischen
den beiden gewöhnlichen Längslinien zwei wenig eingedräckte
Längsfurchen und die Seiten innerhalb der Randung auch
mehr oder weniger eingedräckt. — Den kastanienbraunen
Kopf mit der ersten Rickenplatte ausgenommen, ist die Farbe
oben dunkel gränlich; an den Beinen, nach den Spitzen zu,
wird. die. gränliche Färbung immer dunkler.
Genus ALIPES ImHoFrF, 1854.
(Verh. d. Naturf. Gesellsch. in Basel, I. Th., 1. H., p. 120, Fig. 1.)
Syn. 1854. Hucorybas GERSTÄCKER, Ent. Zeit. v. Ent. Verein zu Stettin, 15.
Jahrg:; Pp. S10- Paf
i TSV: > Porar, Öfv. K. Sv. Vet.-Ak. Förh., N:o 9, p. 1161.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND: 20 'AFD. II. N:05. 15
ImHoFFs Beschreibung dieser Gattung ist in der Versamm-
lung der Naturf. Gesellsch. zu Basel am 16. Nov. 1853 vor-
getragen worden und im Druck am 4. Sept. 1854 erschienen.
Zu derselben Zeit hat GERSTÄCKER die Gattung unter dem
Namen Eucorybas a. O. beschrieben, aber das Heft, welches
seine Beschreibung enthält, wurde erst im October gedruckt.
1. Alipes multicostis IMHOoFF, 1854 (ibidem).
Syn: 1864. Fucorybas Grandidieri Lucas, Ann. Soc. ent. France, 4. Sér. IV,
p. 420.
SF TSTL > Lucas, ibidem, Sér. V, T. 1, p. 448, PI. 7.
2 LOL PORAT, 0: c., p. 1162:
Kamerun: Kitta & Bonge: SJÖSTEDT; 2 ex.
Das grössere Exemplar hat eine Länge von 109 mm. bei
einer Breite von 7 mm.; die Analbeine messen 33 mm.; die
Antennen, die 19 Glieder zählen, 20 mm. Das kleme Exemplar
ist nur 25 mm. lang, die Analbeine 13 mm. und die An-
tennen, die 17-gliedrig sind, 9 mm. — Die Längskiele des
Riäckens sind bei dem kleineren Exemplare weit deutlicher
und schärfer als bei dem grösseren und fangen schon auf dem
3. Segmente an.
Ob das Thierchen mit den eigenthämlich gebildeten, blatt-
förmig erweiterten Analbeinen ein knarrendes Geräusch her-
vorbringt, wie GERSTÄCKER nach Mittheilung des Entdeckers
erzählt, dariber konnte Herr SJösteEpbrt leider keine Auskunft
geben.
Genus HETEROSTOMA NEWPORT, 1844.
(Li. ec. p: 275 & 413, tab. 40, f. 8,:9.)
I
1. Heterostoma trigonopodum LEaAcH, 1817.
(Zool. Misc. III, p. 41, nach NEWPORT.)
Wahrscheinlich auch mit Scolopendra Eydouxiana GERVAIS
(Guérin-Méneville, Mag. de Zool. 8, PI. 239, 1838) und mit
Heterostoma Newportii Lucas (in Thoms. Arch. entom. II, p. 444)
identisch.
Kamerun, Bibundi: SJÖSTEDT; 2 Ex.
16 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
Genus CRYPTOPS LzacH, 1814.
(Trans. Linn. Soc. Lond. XI, p. 384.)
1. Cryptops hortensis LEAcH, 1814 (ibidem).
Syn. 1880. LaArTzEL, 0. c. I. P. 153, Fig. 47—52.
Kamerun; Bonge: SJöstEpt; einige Exempl.
Ich habe sowohl Figuren und Beschreibungen der euro-
päischen OCryptops hortensis als schwedische Exemplare jener
Art mit der kamerunischen verglichen, ohne irgend einen
Unterschied finden zu können. Die Grösse der kamerunischen
Exemplare war eher geringer als bedeutender denn diejenige
der europäischen.
Genus OTOCRYPTOPS HaaszE, 1887.
(Die Ind.-austr. Myr. I Chilop., in Abh. u. Ber. des k. zool. etc. Mus. zu
Dresden, N:o 5, p. 96.)
1. Otocryptops ferruginea (DEGEER, 1788).
Scolopendra ferruginea, DEGEER, Mém. ent. VII, p. 568, Pl. 43, Fig. 6.
Syn. 1893, Otocryptops ferruginea Porat, Bih. K. Sv. Vet.-Ak. Handl. B. 18,
atd:" 45 NO d,2 poELe.
Kamerun; Bonge: SJöstept; mehrere Ex., das kleinste nur
13 mm. 1. mit 14 Antennengliedern; die jungen Thierchen
zeigen die Rauhigkeit der Räckenplatten nicht so ausgeprägt
wie die grösseren.
DEGEERS Typenexemplar ist leider nicht mehr zu finden.
Wiewohl es grösser (50—60 mm. 1.) war und mehr Antennen-
glieder (18—20) gehabt haben soll, hat man keinen Grund,
die Identität seiner Scolopendra ferruginea mit der obigen an-
zuzweifeln.
Familia Geophilide, LEAcH.
(Beintragende Segmente zahlreich, 31—40 oder mehr, bis äber 100. — Antennen-
glieder 14. — Blinde Thiere. —)
Hier zu unterscheidende Gattungen der Geophiliden:
I. Kopfplatte nach vorn zwischen den Antennen
winklig vorgestreckt, das 2. Kieferfusspaar,
sowohl die MSeitentheile als die Klauen, ganz
bedeckend.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 5. 17
Körper oder wenigstens Riäcken unbehaart.
Antennen kurz, an der Basis verdickt, die ein-
zelnen Glieder gewöhnlich mehr breit als lang.
Uber den Stigmenschildchen 1 bis 3 deutliche
Reihen von Oberschildchen.
(Pleuralporen nicht vorhanden.)
(Analbeine ohne Endklaue.) 1. Orphneus MEINERT.
II. Kopfplatte nach vorn quer oder gerundet, nicht
vorgestreckt; wenigstens die Seitentheile des
2. Kieferfusspaares oben unbedeckt. (Obs. was
uber Geophilus maculosus unter B. gesagt
wird.)
Körper behaart.
Antennen gewöhnlich verlängert, an der Basis
kaum oder nur ein wenig verdickt, die einzelnen
Glieder gewöhnlich länger als breit. Uber den
Stigmenschildehen keine oder nur wenig deut-
liche Oberschildchen. |
A. Belitentheil der Häften des 2. Kieferfuss-
paares oben durch eine schräge Sutur
in zwei gleichgrosse Theile getheilt.
Bauchplatten mit Y-förmigen Gruben.
Erstes Beinpaar viel kärzer als die ibri-
gen. 2. Mecistocephalus NEWP.
(Die einzige hier erwähnte Art ist
M. punectifrons NEwP.; der Stamm des 2.
Kieferfusspaares trägt nach innen 4—5
Höckerchen; Analbeine ohne Endklaue;
Pleuralporen <zahlreich, auch auf dem
Riäcken und an den BSeiten; Kopfplatte
sehr verlängert und fast doppelt länger als
breit, nach vorn breiter und mit abgeson-
dertem Stirntheil. nach hinten zweireihig
punctirt.)
B. Seitentheil der Häften des 2. Kieferfuss-
' paares oben nicht getheilt. (Bei G. ma-
culosus sehr wenig hervortretend).
Furchen der Bauchplatten langgestreckt
oder quer, nie Y-förmig.
Erstes Beinpaar nicht viel kärzer als die
folgenden. 3. Geophilus (LEACH) MEINERT.
20
18 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
Genus ORPHN.EUS MEInErt, 1871.
(Myr. Mus. Haun. in Nat.-Hist. Tidsskr. 3 R., 7. B., p. 17, tab. II, Fig. 6—12.)
Artäbersicht:
I. Uber den Stigmenschildehen 2—3 Reihen von
Oberschildehen.
Stirntheil der Kopfplatte durch Sutur abge-
sondert. (Untergattung Aspidopleres PorAT,
1893 (in Bih. t. K. Sv. Vet.-A kad. Handl., B. 18,
ANTAS SSIN EO pe
Beinpaare 93—101. Körperlänge 50—100 mm.
1. 0. (Aspidopleres) fusatus KocH.
II. Uber den Stigmenschildehen nur 1 Reihe von
Oberschildehen.
A. Ricken fast rauh; Längslinien sehr un-
deutlich.
Bauchporen in vier schrägen Querfeldern
rings um die Längsgrube.
Letzte Bauchplatte nach hinten quer.
Beinpaare 73-79. Körperlänge (38—-)80
mm. 2. OO. brevilabiatus NEWP.
B. Ricken glänzend glatt, mit 2 oder 3 Längs-
furchen.
Bauchporenfelder fast zusammenfliessend.
Letzte Bauchplatte nach hinten gerundet.
Beinpaare 67 (bis 857).
Körperlänge 34 mm. 3. O. lineatus NEWP.
1. Orphneus (Aspidopleres) fusatus Kock (?) 1847.
(Fig. 1.)
1847.? Himantarium fusatum KocH, Syst. d. Myr., S. 178.
1863. > > > — Die Myr. II, T. OV--CVI, Fig. 212—213.
Subfusiformis, ferrugineus, glaber, dorso nitido, laminis
dorsalibus saltem mediis leviter 4-suleatis, suleis mediis ap-
proximatis, ventre sine sulcis aut foveis; lamina cephalica
latiore quam longiore, antice acuminata, sutura frontali dis-
creta; lamina ventrali ultima lata, brevi, transversa; poris
pleuralibus nullis; pedibus analibus brevibus, 5-articulatis vel,
si pleuras ut coxas numeras, pseudo-6-articulatis, palpis geni-
talibus (>) biarticulatis. Pedum paria 93(5)—101.
Long. 52—100 mm., lat. 3.
Kamerun; Ekundu: SJösTEDT; 4 Ex.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 5. 19
Aspidopleres hat die Mundtheile und Pleuren wie Orphneus,
die Seitenschildehen wie Himantarium, die Stigmenschildchen
jedoch grösser, fast so gross wie die Vorschildchen.
0. (Aspidopleres) intercalatus Por. aus Damaraland hat
die Analbeine sechs-gliederig oder, wenn wir die Pleuren als
Häften zählen, scheinbar sieben-gliederig; die Antennen sind
auch an der Basis dicker als bei O. fusatus, und die Bauch-
platten sind deutlich gefurcht.
KocHs Himantarium fusatum stammt aus Algier und zählt
119—123 Beinpaare. Alle iäbrigen wesentlichen Charaktere hat
unsere Art mit jener gemeinsam, ausgenommen, dass die Anal-
beine nach KocHs Figur 7-gliederig sind; seine Figuren zeich-
nen sich jedoch iäberhaupt in Einzelheiten nicht durch besondere
Genauigkeit aus, weshalb die Identität wahrscheinlich ist.
2. Orphneus brevilabiatus (NEWPORT), 1845.
(Geophilus brevilabiatus NEwP. in Trans. Linn. Soc. XIX, p. 436.)
Die Liste der Synonymen dieser Art zählt (vergl. PococK,
:Amn. del Mus: Civ. di Stor. Nat. di Genova Ser. 2, Vol. X
[XXX], p. 425 [1891]) viele Namen. Der erste, der die Art
gut und leicht erkenntlich charakterisirt hat, ist MEINERT, der
ihr den Namen OO. lividus gegeben hat. Nach PococKs neu-
esten Untersuchungen soll NEwPorts G. lineatus von G. brevi-
labiatus nicht verschieden sein. Nach der Beschreibung zu ur-
theilen, sollte doch wohl G. lineatus mit O. brasiliensis MEINERT,
welche ich als eine eigene Art betrachte, identisch sein können.
Dass 0. brevilabiatus im Dunkeln stark phosphorescirt,
hat, wie ich schon in der Einleitung gesagt habe, Herr DusÉn
bestätigen können. Haasz, der von dieser Erscheinung ein paar
interessante Notizen mittheilt (Abh. et. des Mus. zu Dresden,
N:o 5, p. 113), spricht die Vermuthung aus, dass unter dieser Art
vielleicht LINNÉS Scolopendra phosphorea zu verstehen sei, was
jedoch unglaublich erscheint und unmöglich zu entscheiden ist.
Dieser kosmopolitische Geophilus, schon fräher von mir
aus Kamerun (Mapanja) angefäöhrt, liegt jetzt in zahlreichen
Stäcken aus dem ganzen Gebiete, besonders aus Bonge, vor:
SJÖSTEDT und DUusÉnN.
3. Orphneus lineatus NEWPORT, 1844.
(0. ce. p. 436.)
Syn. 1871. Orphneus brasiliensis MEISERT, 0. C. p. 20.
Kamerun: SJÖSTEDT; 1 S-Ex. (mit 67 Beinpaaren).
20 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
Genus MECISTOCEPHALUS (NEWwPort), MEINERT.
(NEWPORT, Proceed. Zool. Soc. Lond., 1842, p. 178.)
(MEINERT, 1871; 0. €. Pp. 2. T. IV, EE. 17-245)
1. Mecistocephalus punctifrons NEWPORT, 1842.
(Ore pakt.)
Kamerun, Bonge: SJÖSTEDT; mehrere Ex.
Genus GEOPHILUS (LEAcH) MEINERT.
(LEACH, Trans. Linn. Soc. XI, [1814] 2, p. 384; MEINERT, O. c. p. 58,
T. IV, Fig. 2—16.)
Artibersicht:
I. Antennen gegen die Spitze nicht verdickt.
Riäcken glänzend, mit zwei Längsfurchen.
Die einzelnen Glieder der Analbeine länger als
breit.
A. Kopfplatte viel länger als breit.
Zweites Kieferfusspaar iberragt, geschlos-
sen, mit den Klauen die Kopfplatte weit
(reicht gewöhnlich äber das erste Antenn-
glied hinaus); Stamm nur am Schenkel-
gliede mit (1) Höckerzähnchen; Klauen-
glied mit grossem Höckerzahn.
Bauchgruben langgestreckt.
1. Pleuralporen auch auf dem Räckentheile
und an den Seiten des Endsegments.
(Analbeme ohne Endklanue.)
(Stirntheil der Kopfplatte + deutlich
abgesondert.)
Beinpaare 61—69. Körperlänge 37 mm.
1. G. porosus' Dn. Sp-
2. Pleuralporen nur auf der Unterseite.
Stirntheil nicht abgesondert.
a. Analbeine ohne Endklane.
= Keine Mittelgruben zwischen den
Längsfurchen des Räckens.
Bauchgruben auf dem Hinter-
körper fast verwischt.
Körper nicht gefleckt.
Beinpaare 53. Körperlänge 25 mm.
2 G. equalis n. sp.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20: AFD. IV. N:0 5. 21
"= Zwei Mittelgruben zwischen den
Längsfurchen des Räckens.
Bauchgruben auch auf dem Hin-
terkörper tief.
Körper nach hinten gefleckt.
Beinpaare 45. Körperlänge 25 mm.
3. G. quadrisulcatus n.
b. Analbeine mit Endklaue.
Kopfplatte nach hinten mit zwei
Längsfurchen.
Beinpaare 49. Körperlänge 20 mm.
4. G. unguwiculatus n. sp.
B. Kopfplatte entweder gar nicht, oder nur
wenig länger als breit.
Kieferfusspaar tberragt, geschlossen, den
Stirnrand nicht; Stamm am Schenkel-
gliede ohne Höckerzahn.
Bauchgruben quer.
(Kopfplatte mit zwei hinteren Längs-
furchen.)
(Keine Pleuralporen.)
sg Kopfplatte gerundet, nicht länger als
breit.
Endklaue des 2. Kieferfusspaares mit
Höckerzahn an der Basis.
Analbeine wenig verlängert, mit End-
klaue.
Beinpaare 49. Körperlänge 20 mm.
5. G. uliginosusin. sp.
og Kopfplatte ein wenig länger als breit.
Endklaue des Kieferfusspaares ohne
Höckerzahn.
Analbeine ziemlich lang, ohne Endklaue.
Beinpaare 51. Körperlänge 24 mm.
6. G. edentulus n. sp.
II. Antennen (gegen die Spitze) und besonders die
Analbeine sehr verdickt.
Ricken quer höckerig-rauh, ohne Längslinien.
(Kopfplatte klein, gerundet.)
(Kieferfusspaar den Stirnrand nicht öberragend;
Stamm und Klaue ohne Höckerzähne.)
n
lg)
22 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
(Bauchgruben quer.)
(Farbe + blaugrau mit grossen dunklen Bauch-
Aecken.)
Beinpaare 71. Körperlänge 38 mm.
7. G. maculosus n. sp-
1. Geophilus porosus n. sp.
Fulvus capite ferruginescente, sublinearis, postice attenua-
tus, longe et sparse setosus. Caput lamina cephalica minute
punctata, punctis et antice (4) et postice (4) et in medio (2)
transverse seriatis profundioribus setigeris, multo (8,5 :5,5)
longiore quam latiore, lamina frontali sutura subdisereta.
Antenne elongate. Coxe coalite pedum maxillarium 2:1 paris
punctulate, antice subbidenticulatre, prope marginem punctis
2 profundis setigeris; parte femorali dente magno fusco 1;
ungue item dente basali fusco magno. Lamince dorsales nitid:e
bisulcate, inter sulcos + distincte bifoveolatee, sparse sed longe
setose. Lamine ventrales fovea media longitudinali abbre-
viata profunda, prope marginem posticum utrinque foveola +
distinetore; lamina ultima sat lata, ceque longa ac basis
est lata, postice truncata, lateribus rotundato-convergentibus.
Pleure sat dense porose, poris nonnullis (4—6) obtectis, ce-
teris non multis sed liberis atque etiam in dorso et in late-
ribus obviis. Pori anales 2. Pedes anales elongati graciles,
6-articulati (preter pleuras), articulis 1—2 brevibus subeon-
fluentibus, 3—6 quater vel (sensim) sexies longioribus quam
latioribus, setis longissimis, articulo ultimo non unguiculato.
Pedum paria (59) 61, 69.
Hon S: Sdm; Wat IS
Ekundu; Bonge: SJöstEDT; 3 Ex.
Mit Geophilus hirsutus Porat (von den Azorischen Inseln)
verwandt; der Kopfschild bei G. hirsutus ist aber gröber
punktirt und zeigt die hinteren Punkte in Längsreihen einge-
driäckt; das letzte Bauchschildchen ist auch schmaler, die Ven-
tralplatten haben 3 Längsfurchen, die Analbeine sind kärzer,
aber dichter behaart. — Auch mit Geoplvil. fossuliferus KARSCH
(von S. THoMÉ) verwandt; dieser aber soll das Schenkelglied
des Kieferfusspaares mit 2 starken Zähnen versehen haben;
die Skulptur der Kopfplatte und der Häften des Kieferfuss-
paares scheint auch eine andere zu sein.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 5. 23
2. Geophilus 2qualis n. sp.
Lamina cephalica, pedes maxillares 2:1 paris, pedes anales,
antennee et color pene ut in G. poroso.
Lamine ventrales fovea media oblonga, in segmentis an-
terioribus (c. 25) sat profunda, in posterioribus pene evanida,
foveolis lateralibus etiam evanidis.
Lamine dorsales bisulcate, inter sulcos non foveolatee.
Pori pleurales pauci (4-6) obtecti, tantum in ventre siti,
Pori amales non distinguendi.
Pedum paria 53.
Hong. 25 mm.; lat. I mm.
Kamerun: SJöstEpT; 3 Ex., das kleinste nur 11 mm. lang.
3. Geophilus quadrisulceatus n. sp.
Fulvus capite ferruginescente, segmentis ultimis in dorso
et priesertim in ventre fusco-maculatis, sublinearis, postice
attenuatus, crinitus. Caput lamina cephalica multo longiore
quam latiore (4,2:2,7), punetis setisque ita ut in G. poroso;
coxis coalitis pedum maxillarium 2:i paris, dente partis femo-
ralis denteque basali unguis ut in eadem specie. Lamince
dorsales mnitidee bisulcate, inter sulcos foveis duabus solito
magis exaratis, quare dorsum quadrisulcatum. Lamine ven-
trales suleo medio longitudinali, suleco laterali utrinque +
distineto; lamina ultima sat lata, postice truncata. Pori
pleurales pauci (4—6) obtecti vel semiobtecti. Pori anales 2.
Pedes anales longe sed sparse setosi, 6-articuli, elongati peene
ut in G. poroso, ungue nullo.
Long. 25 mm.; lat. I mm.
Pedum paria (43—)45.
Kamerun, namentlich Bonge: SJösteptT; zahlreiche Ex.,
das kleinste nur 10 mm. lang.
4. Geophilus unguiculatus n. Sp.
Ochraceus capite ferruginescente, non maculatus, hirsutus.
Caput supra punetatum, lamina cephalica multo longiore quam
latiore (3,5 :2:5), postice suleis duobus longitudinalibus ex-
aratis, pene ad dimidium caput porrectis, ceterum punctis
majoribus sparsis setigeris, antice et postice transverse sub-
seriatis. Coxe coalite pedum maxillarium 2:i paris punctatee,
24 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
antice subbidenticulatee sulco medio longitudinali, punctis se-
tigeris, 2 antice et 2 postice, in quadrante positis; parte femo-
rali dente 1 magno fusco, ungue dente basali magno fusco.
Antenne breviores. Lamine dorsales nitidsae bisulcate. Lamina
ventrales sulco medio, in segmentis anticis szeepe in foveam
latam triangulam dilatato, in posterioribus minus distincte
exarato; lamina ultima lata, postice rotundata. Pori pleurales
pauci (4—6) obtecti. Pori amales nulli. Pedes anales elongati
6-articulati, articulis 2 primis brevioribus, setis eorum brevibus
cum longis mixtis, articulis 4—6 singulis ter et ultra longio-
ribus quam latioribus, setis horum longis sparsis, ungue longo.
Pedum paria 49 (47—51).
Long. 20:-mm.;; Jat! I mm.
Kamerun: SJöstEpDtT; 5 Ex.
5. Geopbhilus uliginosus n. sp.
Flavus vel cereus capite ejusdem coloris, sublinearis, an-
tice et postice tamen nonnihil attenuatus, setosus. Caput
parvum, lamina cephalica rotundata non longiore quam latiore,
punctata, setosa, postice bisulcata (sicut lamina basali). AÅn-
tenne breves. Pedes maxzxillares 2:1 paris clausi margimem
frontalem non superantes, coxis coalitis latioribus quam lon-
gioribus, punctatis, antice bisulcatis, margine truncato-sinuato,
non dentato; parte femorali edentata; dente basali unguis
parvo. Lamine dorsales subnitidee bisulcate, inter sulcos
seepe biilmpresse. Lamine ventrales fovea transversa lata,
+ 3-sulcate; ultima magna, latior quam longior, postice ro-
tundata. Pori pleurales et anales nulli. Pedes anales minus
elongati, maris nonnihil inerassati et densius setosi, 6-articu-
lati, articulis singulis longioribus quam latioribus, articulo
ultimo longissimo, duplo longiore quam latiore; ungue distincto.
Pedum paria 49 (47, 51).
Tong 20 man at mn.
Bibundi, unter Steinen auf einer Sandbank im Strome:
SJöstEDT; zahlreiche Ex.
6. Geophilus edentulus n. sp.
Przecedenti similis, at ita distinguendus:
Etiam unguis pedum maxillarium 21 paris edentatus;
coxe coalite antice vix bisulcatee.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 5. 25
Lamina cephalica ferruginescens, paulo longior quam latior
(postice bisulcata). i
Lamine ventrales non trisulecatre; fovea transversa in cor-
pore antico distineta, in corpore posteriore magis magisque
evanida.
Pedes anales longiores et graciliores, articulis 3—06 ter-
quinquies longioribus quam latioribus, ungue nullo.
Pedum paria 51.
Long. 24 mm.; lat. 1 mm.
Kamerun, Bonge: SJöstebr; 1 Ex. (Mus. Ups.)
7. Geophilus maculosus n. sp.
(Fig. 2 2 b)
Cinereo-testaceus ventre nigro-maculato, apicibus pedum
fulvescentibus, capite pedibusque analibus lividis vel coerule-
scentibus, gracilis, antice gracillimus, setosus. Caput latius
quam longius, lamina cephalica parva, rotundata, l:evi, nitida,
parum setosa, parte frontali coloris pallidioris non /(?) sutura
disereta; lamina basalil magna. Antenne ad apicem versus
incrassate, quare subelavate, articulis mediis (7—13) latiori-
bus quam longioribus, articulo ultimo maximo. Pedes maxzil-
lares 21 paris clausi marginem frontalem non superantes,
neque in ungue neque in eeteris articulis dentatee; coxis coa-
litis sublevibus, antice rotundato-sinuatis, edentatis. Lamince
dorsales lineis vel sulceis longitudinalibus nullis, rugoso-granu-
lose, granulis transverse subseriatis, primis laminis exceptis
sublaevibus. Lamine ventrales + indistincte 3-sulcate, poris
permultis in area transversa, post medium sita, collectis; post
aream macula magna nigro- vel coeruleo-fusca, anticis et ulti-
mis (2) segmentis tamen non maculatis; lamina ultima sat
lata, postice angustata, apice truncata. Pori pleurales non
distinguendi; pleuris setosis. Pedes anales brevissimi, setosi,
percrassi, subtumidi, 6-articulati (preter pleuras) articulis
singulis non longioribus quam latioribus, ungue nullo. Spira-
cula parva rotunda.
Pedum paria 17.
Long. 38 mm.; lat. 1 mm.
Bonge: SJösteEDtT; 2 Ex., eines — leider zerstämmelt — in
den Röhren eines Termitenkegels aufgefunden. (Mus. Ups.)
26 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
Eine durch ihre Farbe, Skulptur, Antennenform und die in
hohem Grade verdickten Analbeine leicht zu unterscheidende
Art. Die Körperform und die Rauhigkeit der Räöckenplatten,
denen auch die gewöhnlichen Längslinien fehlen, wie die Form
der Antennen und Analbeine, erinnern an den nordafrika-
nischen Dignathodon microcephalus Lucas. Da nur ein vollstän-
diges Exemplar zur Untersuchung vorlag, habe ich seine Mund-
theile nicht herausnehmen wollen, und ich kann also den gene-
rischen Platz des Thierchens. nicht feststellen. Bis auf wei-
teres mag die Art als ein Geophilus betrachtet werden. HEin
Dignathodon ist sie wenigstens nicht.
Die Kopfplatte zeigt vor der Mitte einen halbmondförmi-
gen FEindruck; der Zustand, in welchem sich das Thierchen
nach der Conservirung befindet, lässt nicht entscheiden, ob
dieser Eindruck zur Skulptur gehört oder nur ein zufälliger ist.
Ordo DIPLOPODA BLAINVILLE-GERVAIS, 1844.
(Beintragende Ringe, grösstentheils mit je 2 Beinpaaren in der Mitte der
Unterseites eingelenkt. — Keine Kieferfisse. — Antennenglieder 7—5$.)
Familia Polydesmidae LzacH (e. p.), 1814.
(Beintragende Segmente 19—20, seitlich + gekielt.)
Die Polydesmiden bilden unter den Diplopoden eine sehr
formenreiche Familie und sind in allen Theilen der Welt
vertreten. Besonders treten sie in den wärmeren Gegen-
den mit schönen Farben und ausgeprägter Gestalt auf, und
sie lassen sich — wie namentlich aus H. DE SAUSSURES ein-
gehenden und erfolgreichen Untersuchungen ber diese Thiere
bervorgeht — in eine Menge von Gattungen und Untergat-
tungen theilen. So ausgeprägt ist nämlich ihre Skulptur, so
regelmässig sind zumeist die Gestalt und die Lage sowohl
der Kiele als der Öffnungen der Wehrdräsen — um nur diese
Merkmale hervorzuheben — dass diese Thierchen dem Syste-
matiker leicht mehrere gute Anhaltspunkte darbieten. Die
Entdeckung neuer Formen zieht jedoch wahrscheinlich eine Ver-
schiebung der Gattungsgrenzen nach sich. So hat z. B. die
Form, die ich Paradesmus dorsicornis genannt habe und welche
einen lappigen Endfortsatz besitzt, mich veranlasst, Poly-
desmus erythropus Lucas, den ich fräher als Oxydesmus gedeutet
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 3. 27
habe, unter Paradesmus zu ziehen, wiewohl seine Körperform
recht breit ist. Paradesmus dorsicornis weist nähmlich durch
seme schlanke Körperform, seinen in der Spitze abgestutzten
Endfortsatz, seinen freieren Halsschild und seine deutliche
Querfurche auf den Hinterringen unzweifelhaft auf Para-
desmus hin. Während aber andere Paradesmus-Arten eine
wenig granulirte Skulptur, wenig gezähnelte Seitenkiele, einen
wenig höckerigen Endfortsatz zeigen, so ist es ganz anders bei
P. dorsicornis. Diese Eigenschaften, in denen ihm der breitere
P. erythropus, der iberdies den 1. Halsschild von dem 2. ein-
geschlossen hat, ähnlich ist, missen ihn nun, sofern ich recht
verstehe, mit P. dorsicornis als Bricke, zum Paradesmus hin-
äberfähren.
Um im Folgenden leichter verständlich zu werden, will
ich hier auseinandersetzen, wie ich mir die Formveränderungen
des Endfortsatzes gedacht habe. Typisch lässt sich die Form
des Endringes auf ein Gewölbe zuräckfihren, mit dem oberen
Theile nach hinten in einen langen und breiten Fortsatz
(Schwanz) auslaufend. Dieser Fortsatz ist an den Rändern
gewöhnlich mit drei Paar borstentragenden Höckerchen ver-
sehen: ein Paar sitzt an der Spitze, und ich nenne sie hier
die Endhöckerchen (tubercula apicalia); das zweite Paar nimmt,
näher oder ferner von der Spitze, an den Seiten seinen Platz
ein, und ich nenne sie deshalb die Seitenhöckerchen (tubercula
lateralia); das dritte Paar, die Basalhöckerchen (tubercula ba-
salia), ist mehr oder weniger nach der Basis des Schwanz-
fortsatzes hin verdrängt. Ausserdem ist die Oberfläche mit
in (meistens 2) Reihen geordneten Höckerchen oder Warzen
geziert, die oft in den Seiten- und Basalhöckerchen ihren End-
punkt haben.
Nach der Entwickelung dieser Höckerchen nimmt der End-
fortsatz ein verschiedenes Aussehen an. Nähern sich die End-
höckerchen, so wird der Endfortsatz + zugespitzt (Polydesmus,
Eurydesmus); stehen sie mehr von einander entfernt, so kann
der Zwisehenraum entweder ausgeschnitten (Paradesmus) oder
stumpf abgerundet (Oxydesmus) sein. Entwickeln sich die Seiten-
höckerchen, so wird der Endfortsatz mehr oder weniger lappig;
werden sie erweitert (lamellenartig), mit den Spitzen zu jeder
Seite der abgestutzten Schwanzspitze convergirend, so ent-
steht ein fast gleichförmig dreilappiger Endfortsatz (Para-
desmus erythropus); werden sie griffelartig ausgezogen und
'
28 C. 0: VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
dazu divergirend, so entsteht eine ganz anders aussehende.
aber doch verwandte Form (Paradesmus dorsicormis).
Die Höckerchen der Oberfläche des Endringes haben auch
ihre bestimmte Lage, die vielleicht auch systematisch benutzt
werden kann. Bisweilen entwickelt sich ein Paar der äus-
sersten dieser Höckerchen nahe dem Rande so, dass es wie ein
viertes Paar Randhöckerchen aussieht.
Die Analschuppe bietet bisweilen auch gute Merkmale
dar, jedenfalls bessere als die der Tuliden. Bei den Ozy-
desmus-Arten pflegt sie als dreispitzig angegeben zu sein.
Wenn man untersucht, wie dieser »Dreispitz» enstanden ist,
so zeigt es sich, dass die Schuppe triangulär ist, mit dem
hinteren Winkel etwas ausgezogen und angeschwollen. Be-
kommen die beiden HSeitenwarzen ihren Platz in der Nähe
dieses Winkels, so wird die Schuppe selbstverständlich »drei-
spitzig,. Wenn sie dagegen mehr entfernt stehen und der
Hinterrand der Schuppe entweder gerade oder leicht gerundet
ist (Paradesmus), ohne angeschwollen zu sein, so ist sie zwei-
spitzig zu nennen.
Die Körperringe der Diplopoden bebrachtet man ja bekannt-
lich als aus zwei verwachsenen Segmenten entstanden. In
den folgenden Beschreibungen habe ich deshalb die gewöhn-
liche Benennung »Segment» (Segmentum) fär dieses Doppel-
segment nicht gebraucht, sondern die alte Benennung »Ring»
(Annulus) wieder aufgenommen. Den Vordertheil der Ringe
habe ich dieser Auffassung gemäss das Vordersegment (Pre-
segmentum), den Hintertheil das Hintersegment (Postseg-
mentum) genannt. Fär den ersten und den letzten Ring,
die ihrer Form nach von den äbrigen stets sehr abweichen,
habe ich die Benennungen Halsring (Annulus collaris oder
collum) und End- oder Schwanzring (Annulus caudalis) be-
nutzt.
Wenn ich, um die Körperbreite der Polydesmiden zu be-
zeichnen, einen Bruch angewandt habe, so dräckt der Zähbler
die Breite des Vordersegments, der Nenner die des Hinterseg-
ments von einem der mittleren Ringe aus.
Ubersicht iber die hier zu unterscheidenden Gattungen
der Polydesmiden:
I. Die meisten BSeitenkiele mit deutlichen Wehr-
dräsen (Saftlöchern).
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20: AFD. IV. N:0 5. 29
A. Wehrdräsen finden sich auf den Kielen des
d., 7., 9—19. Hintersegments.
(Antennen und Beine wie in B, b; Endring
am Ende stumpf ausgezogen, nicht breit).
1. FEurydesmus NAUSSURE.
B. Wehrdräsen finden sich auf dem 5., 7, 9—10.,
12—13., 15—19. Hintersegmente (fehlen
also auf dem 10. und 14.).
1. Seitenkiele meistens kräftig entwickelt,
flöägelartig.
a. Von den Antennengliedern sind das
3. und 4. kurz, viel kärzer als das
2 and
Zweites Glied der Beine gross, viel
grösser (zweimal und mehr) als
das erste.
Endring zugespitzt.
2. Polydesmus LATREILLE.
b. Antennenglieder 2—6. fast gleich-
gross. Zweites Glied der Beine
kurz, kaum grösser als das erste.
2. NSchwanzfortsatz des Endrings
mässig oder wenig breit, die
Spitze ausgebuchtet.
Hintersegment der meisten Ringe
oben mit einer Querfurche.
(Analschuppe 2-spitzig.)
3. Paradesmus (NAUSSURE).
Bb. Schwanzfortsatz breit, fast schau-
felförmig, die Spitze gerundet.
Querfurche des Hintersegmentes
verwischt.
(Analschuppe 3-spitzig.)
4. Ozxydesmus (HUMB. & SAUSSURE).
2. WSeitenkiele rudimentär; Körper nahezu
walzenförmig. 5. Strongylosoma BRANDT.
II. Wehrdräsen sind auf den Kielen nicht zu ent-
decken.
(Antennen und Beine wie in B, b.)
6. Cryptoporus n. gen.
30 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
Genus EURYDESMUS NSAUSSURE, 1862.
(Essai d'une Faune des myr. de Mexique p. 77.)
1. Eurydesmus mossambicus PETERS, 1860.
(Reise nach Mossambique V, p. 533, Taf. 33, Fig. 6.)
Kamerun, Kitta: SJÖSTEDT; 4 Ex.
Die Exemplare aus Kamerun sind von kleinerer Grössge,
60 mm. 1., 10—11 mm. br.; die Männchen haben jedoch zwischen
dem ersten Fusspaare des 6. Segments und am 15. Segmente
die eigenthämlichen Fortsätze, deren PETERS Erwähnung thut,
und seine Beschreibung passt äbrigens zu den obigen Stäcken
sehr gut, weshalb sie die Identität ausser allen Zweifel setzt.
Unsere Exemplare sind jedoch einfarbig gelb, wahrscheinlich im
Spiritus entfärbt. PETERS giebt die Farbe als dunkelrothbraun
an, mit Kielen, Bauchseite und Beinen gelb.
Genus POLYDESMUS LATREILLE (s. str.), 1802 & 04.
(Hist. nat. d. Crust. et d. Ins. III, p. 44 und VII, p. 77.)
Artiäbersicht: ,
I. Hintersegment mit Querfurche und drei Reihen
von Borsten gewöhnlicher Form.
Seitenkiele nach hinten ausgebuchtet, mit dem
Winkel ziemlich spitz ausgezogen.
1. P. integratus n. sp.
II. Hintersegment kaum quer gefurcht, mit drei
Reihen keulenförmiger Borsten; Seitenkiele
nach hinten weniger ausgebuchtet, mit dem
kurz ausgezogenen Winkel gerundet.
2. P. parvulus n. sp.
1. Polydesmus integratus n. sp.
Gracilis, rubro-fuscus, setis linearibus vestitus, dorso non
granulato, sculptura vix ulla, carinis acie subintegris. Caput
a vertice ad clypeum breviter setosum. Antennce resupinee
segmentum 2:um superantes, articulo 6:0 maximo. Annulus
collaris forma transverse elliptico-lanceolata. Annuli medi
postsegmento sublevi, seriebus 3 transversis setarum vestiti,
o
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 5. 31
setis linearibus. Carine non marginatie, acie subintegrae (oculo
optime armato granulose, dentibus nullis sed tuberculis mini-
mis prope aciem tribus, longe setigeris), postice sinuatee, an-
gulo subacuminato producto. Annulus caudalis apice acuminato-
productus, tuberculis minimis sed setas longas gerentibus,
Valvule anales marginate, setis binis; lamina infraanalis
postice rotundata, tuberculis 2 remotis. Pori excretorit parvi
pellucidi, superi, prope angulum posticum carinarum siti.
Pedes articulo ultimo gracillimo, longitudine articulos penul-
timum et antepenultimum (simul sumtos) superante; articulo
2. permagno et crasso quam 3. parum breviore; supra pedum
anticorum insertionem plica longitudinali. Sterna eque longa
ac lata, setis longis sparsis sulcoque transverso.
(Numerus annulorum 20).
Leng. 8 mm., lat. 1,2 mm.
Mas: organa copulationis lamellis semiglobosis obtecta.
Kamerun: SJgöstepr. 3 Ex.
2. Polydesmus parvulus n. sp.
Minimus, gracilis, postsegmento annulorum in dorso con-
vexo non granulato, setis clavatis triseriatis; carinis acie sub-
integris (oculo optime armato indistincete denticulatis, denticulis
c. 8), postice leviter sinuatis, angulo postico parum prominulo
subrotundato; poris exeretoriis superis, magnis, pone medium
carine sitis; annulo caudali acute producto, setis solitis linea-
ribus vestito; capite et pedibus ut in Pol. integrato. Color
pallide ruber.
(Numerus annulorum 20).
Mas: org. cop. ut in precedente sp. obtecta.
Long. 3,> mm.; lat. 0,5 mm.
Kamerun: NJöstepr. 2 Ex.
Mit dem Polydesmus aus Sädafrika, den ich (Bih. K. Sv.
Wiet-Ak FHåändl.;/,B: 18, Afd. 4;1N:0x 741 Pp. 19) setiger .genannt
habe, verwandt. Da dieser Name jedoch von Woop schon fär
emen amerikanischen Polydesmus gebraucht ist, schlage ich
fär jene Art anstatt setiger den Namen claviger vor. Pol.
claviger hat den Ricken wie gewöhnlich höckerig und die
Seitenkielen 3—4-gezähnt (schon bei geringer Vergrösserung
deutlich), und er ist also von Pol. parvulus leicht zu unter-
scheiden.
e
d2 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
Genus PARADESMUS (NSAUsSURE, 1859).
(Linnea entom. XIII, p. 325.)
(LATZAL 0. C.L, P.G)
Artibersicht:
I. Seitenkiele nach aussen vielgezähnt.
Pleuren der Hintersegmente und die Analklappen
scharf granulirt.
A. Räöcken der Hintersegmente des 2—4. Ringes
mit den zwei mittleren- Höckern in Hör-
ner verlängert; Skulptur scharf granulirt.
Seitenkiele fingerartig getheilt.
W ehrendräsen sich auf dem verlängerten
mittleren Finger ohrenförmig öffnend. D
Farbe am öftesten braunschwarz, mit den
meisten Kielen grösstentheils gelb.
Schwanzfortsatz mit den Seitenhöckern lang,
oriffelförmig, divergirend; Basalhöckerchen
klein. Körperlänge 35 mm. 1. P. dorsicormis n. sp.
BB. Röcken der Hintersegmente gleichförmig
Åvnts fein granulirt (ohne Hörner).
Seitenkiele fast ringsum fein gezähnelt;
: Wehrdräsen seitlich eingesenkt.
Seitenhöcker lamellenartig, der Schwanz-
fortsätz dadureh dreilappig.
Farbe am öftesten roth oder braunroth, viele
Seitenkiele jedoch + gelb. Körperlänge
38 mm. 2. PP. erythropus Lucas.
IT. Seitenkiele kaum merkbar gezähnelt.
Pleuren der Hintersegmente nur fein und die
Analklappen gar nicht granulirt (die letzteren
bisweilen ”runzelig gefaltet).
Schwanzfortsatz mit ziemlich grossen, doch nicht
langen Seitenhöckerchen und wenig entwickel-
ten Basalhöckerchen.
A. Hintersegment in der Mitte geglättet,
glänzend, gar nicht granulirt.
Hinterrand der letzten Ringe, den End-
ring ausgenommen, fast an dem ganzen
Pleuralrand mit ausgezogenen Zähnen.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL- BAND 20. AFD. IV. N:0 5. 393
Farbe + blutroth; Antennen immer blut-
roth.
Das letzte Glied der Beine nicht viel
länger als das vorletzte. Körperlänge
42 mm. 3. P. sangwinicornis PoRAT.
B. Hintersegment der Körperringe in der
Mitte wie seitwärts gleichförmig fein
lederartig granulirt, glanzlos.
Hinterrand der letzten Ringe, den End-
ring ausgenommen, nur nach unten mit
wenigen ausgezogenen Zähnen besetzt.
Farbe oben am öftesten schwarz oder roth-
braun, nicht selten mit eimigen gelben
Seitenkielen.
Antennen bräunlich.
Das letzte Beinglied viel länger als das
vorletzte.
Körperlänge 45 mm. 4. P. Aubryi Lucas:
1. Paradesmus dorsicornis n. sp.
(Fig. 3—3 c.)
Gracilis, acute et dense gramosus, tuberculis majoribus
seriatis. Caput totum granulosum et setosum, sulco verticis
profundo. Antenne elongatie, articulis 2—6 longitudine sub-
equali, 6. tamen quam 5. paullo longiore. Sculptura postseg-
menti omnium annulorum in dorso, ita ut in pleuris et in
valvulis analibus, acute et dense granosa; in dorso prieterea
tuberculis majoribus transverse subbiseriatis, in seriebus singulis
tuberculis 4—6, mediis duobus annulorum 2:1, 3:1 et interdum
4:i in cornua elongatis; inter has series tuberculorum sulco
transverso non profundo; preter has 2 series seepe serie tertia
in margine postico obvia. Annulus collaris ovato-lanceolatus,
lobis lateralibus acuminatis, acute bi- vel tri-tuberculatisg,
postice emarginatis. Annulus caudalis non longe productus,
apice emarginato, tuberculis apicalibus prominentibus, tuber-
culis lateralibus ante apicem longis styliformibus (setigeris),
postice divergentibus, tuberculis basalibus parvis. Carince non
marginatre, acie digitate (digitis 3—4), leviter sursum reflexze,
marginibus anticis et posticis tuberculato-dentatis, angulo post-
1c0, preeterquam in corpore antico, acute producto. Pori exeretorii
oa
34 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
auriculiformes, se lateraliter in digito medio elongato incrassato
levigato aperientes. Valvule anales margimate; lamina in-
fraanalis postice rotundato-triangularis, bituberculata. Pedes
longi, setosi. Sterna setosa. Color plerumque brunneo-niger
carimnis poriferis omnibus itemque carinis 1—4 pulchre favis,
ventre aut rubro-fusco aut favo.
Variat: ommino fusco-niger, tantum processibus poriferis
coloris lzetioris.
Long. 35 mm.; lat. 3
6 mm.
Kamerun, an mehreren Orten, namentliceh N'dian und
Kitta: Ssöstept, P. DusÉn; zahlr. Exempl.
Durch die eigenthämlichen Räckenhörner erinnert diese
Art an Polydesmus (Paradesmus) mastophorus GERSTÄCKER
(Gliederth. der Zanzibargeb. in Vv. DER DECKENS Reisen in OÖst-
afrika, III;:2. AbtarpudliyT. KITE 14) demoRtARSem (om
Formenlehre d. pentaz. Myriop. in TRoscHEL, Arch. f. Natur-
gesch., XLVII, 1. H., p. 46) zur Gattung Oxydesmus hin-
gefihrt hat. Die Seitenkiele sind jedoch so verschieden, dass
die beiden Arten nicht zusammengehören können.
mm.,
long. ant. 5 mm.; long. ped.
mm. ?
d
2. Paradesmus erythropus Lucas, 1858.
(Fig. 4—4 d).
(Polydesmus erytlhropus in THOMSONS Archive ent.; II, p. 439, P1. 13, Fig. 5).
Syn. 1893. Ozxydesmus erythropus PoraAr, o. c. p. 22.
Kamerun, Kitta: SJöstEptT; ein junges Ex. mit 19 Kör-
perringen, Riäcken einfarbig roth; fräher aus Mapanja bekannt.
3. Paradesmus sanguinicornis Porar, 1893.
(Fig. D—5 c.)
(O-C: P3 21).
Kamerun, an mehreren Orten: Bonge, N'idian u. a.: SJö-
stTEDT; Bibundi: JUNGNER. Zahlreiche Ex.
4. Paradesmus Aubryi LucAsS, 1858.
(Fig. 6.)
(Polydesmus Aubryi Lucas, THoms. Arch. ent., II, p. 440).
Syn. 1854. Paradesmus ornatus, PETERS, Ak. d. Wiss. Berlin, XXIX, p. 540.
> 1893. Paradesmus Aubryi, Porat. O. c., p. 20.
Kamerun an mehreren Orten, Kitta: SJöstepr; N'Dian:
P. DusÉN.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 5. 39
Die Farbe dieser Art scheint sehr veränderlich zu sein.
Es liegen allerdings Exemplare vor, die, ganz wie Lucas
und PETERS angeben, oben schwarz sind und die Aussen-
ränder der meisten, besonders der porentragenden Kiele gelb-
lich gefärbt haben; andere aber haben die Kiele nur an der
Unterseite, wieder andere nicht einmal an der Unterseite gelblich
gefärbt. Die Räckenfarbe nimmt auch hellere Nuancen an und
wird chokoladenbraun oder sogar röthlich, wodurch sie an
Paradesmus sanguinicornis erinnert; die Antennen sind jedoch
nie, wie bei diesem, blutroth, sondern bräunlich. Die Bauchseite
kann auch viele verschiedene Farbenabstufungen zeigen, von
gelb bis kirschroth und noch dunkler, und in diesem Falle gleicht
die Art Paradesmus Liberiensis Pervers (1. c., p. 540), der sich
wahrseheinlich mit P. Aubryi (= ornatus PETERS) zusammen-
fuhren lässt.
Senus OXYDESMUS HUMBERT & NSAUSSURE, 1869.
(Verh. Zool. bot. Ges. in Wien, p. 671).
Artäbersicht:
I. Uber und zwischen den Antennen zwei grosse,
dicht borstige Anschwellungen.
(Halsschild seitlich gezähnelt).
(Ubrige Kiele fast ohne Zähnchen.)
Hintersegment der Ringe mit 3 deutlichen Reihen
von Höckern, auf den meisten Ringen eine +
deutliche Querfurche).
Schwanzfortsatz schaufelförmig, die Spitze ge-
rundet; Endhöcker ziemlich gross, durch die
gerundete breite Spitze von einander entfernt;
Seitenhöcker auch gross; Basalhöcker nicht
gross. Farbe schwarz. Körperlänge 60 mm.
1. OO. tuberculifrons PorAT.
II. Scheitel ohne angeschwollene Höcker.
A. BSeitenkiele am Rande gezahnt.
Hintersegment mit kaum regelmässigen
Höckerreihen ohne Querfurche; Räöcken-
höckerehen kleiner.
Schwanzfortsatz breit gerundet, End- und
Seitenhöcker fast rudimentär, Basal-
höcker sehr gross. — Farbe schwarz.
Körperlänge 47 mm. 2. O. Valdaui Porar.
36 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
B. Seitenkiele am Rande nicht gezahnt.
Hintersegment und Schwanzfortsatz fast
wie bei O. tuberculifrons.
a. Farbe schwarz. Körperlänge 70 mm.
3. O. granulosus PAL. DE BEAUVOIS.
b. Riäcken mit einer breiten rothgelben
Längsbinde. Var. O. Thomsom LUCAS.
Il. Oxydesmus tuberculifrons PoRAT.
(FigiI7 db)
(O-CEEPpA 203
Kamerun: SJösTEDT; Mount Buca: JUNGNER; N'dian: P.
DusÉn; fröher aus Mapanja bekannt.
In der Beschreibung, die ich a. O. gegeben habe, muss
ich die Änderung machen, dass »lamina infraanalis» nicht »bi»-,
sondern »tricuspidata» ist. Das Typenexemplar hatte die
Spitze der Analschuppe weniger als gewöhnlich angeschwol-
len, was meine inkorrekte Angabe verursachte. FEbenso ist
der BSeitenkiel des Halsschildes am öftesten mit ein paar
kleinen Zähnen versehen. HFigenthimlich ist es, dass diese
Zähnelung der Seitenkiele bei den Jungen von allen drei
hier erwähnten Oxydesmus-Arten die Regel zu sein scheint,
weshalb es eine schwierige Aufgabe ist, zu entscheiden, wel-
cher Art die jungen 'Thiere angehören.
Die zwei borstigen, angeschwollenen Scheitelhöcker, die
diese Art auszeichnen, treten sowohl beim Männchen als beim
Weibcehen auf; ja sogar bei einem jungen Exemplar (mit
nur 19 Körperringen) sind sie zu sehen.
2. Oxydesmus Valdaui Porat, 1893.
(Fig. 8.)
(OTID 24)
Kamerun, Kitta: SJöstTEDT; fräöher aus Mapanja bekannt.
53. Oxydesmus granulosus PAL. DE BrRAUVvors, 1805.
(HISSEN
(Polydesmus granulosus, Ins. rec. en Afrique, p. 156. Aptéres Pl. IV, F. 4)
Wiewohl Panrsor pE Brauvors die Farbe seines Polyd.
granulosus als »sordide ruber» angiebt und abbildet, ist die
Figur so gut gezeichnet, dass man ein gutes Recht hat, dar-
auf, wie KArscH (Trosch. Arch. f. Naturg., XLVII (1881) H. 1, p.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20, AFD. IV. N:05. 37
46) es thut, eine Synonymie zu gränden. Polydesmus (Euryurus)
tricuspidatus PErtErRs, Polydesmus (Euryurus) fllavomarginatus
PETERS, Polydesmus (Oxydesmus) tricuspidatus HuMB. & SAUs-
SURE sind auch, wie KaARSCcH nachweist, mit ihm identisch.
Dagegen muss ich, wiewohl KarscH glaubt, dass Polydesmus
(Oxydesmus) Thomsoni Lucas (Arch. ent. par THOMSON, IT, 1858.
p. 437-439, P1. XIII, F. 9) von ihm verschieden sei, diese Art,
nachdem ich gesehen habe, wie sie die Farbe wechselt, als
nur eine Varietät von 0. granulosus auffähren, da keime
Formencharaktere zu der Annahme eines Artunterschiedes
berechtigen.
Genus STRONGYLOSOMA BRANDT. 1833.
(Bull: Soc. Nat. Mosc. VI, p. 205).
(LATE 0. c> IL p. 165).
1. Strongylosoma scutigerinum n. sp.
(Fig. 9J—9 e).
Teres, leve, fuscum vel fulvum, fusco-annulatum, pedi-
bus perlongis. Caput equaliter convexum, vertice levi utrin-
que punctis 2 setigeris, fronte ab antennis ad sinum clypei
longe setosa. Antenne longissimee, setose, annulos 4—6
superantes, articulis 3—5 inter se longitudine subzeequali,
articulo 5:o quam 3:0 paullo minore, art. 6:0 quam hoc mi-
nore, art. 7:0 parvo, eeque longo ac lato. Sculptura supra
levis. Annulus collaris transverse ellipticus, in margine an-
tico et in superficie dorsali setis paucis (c. 4 + 2). Annulus
secundus infra coriaceus, ad ventrem costis 2 obliquis, costa
inferiore cum costa laterali-ventrali annulorum sequen-
tium seriem formante; dorsum hujus annuli sicut aliquot
sequentium setis binis, facile deciduis. Annuli medii pre-
segmento laevi, postsegmento in dorso lrevi, in lateribus ven-
treque oblique coriaceis, que sculptura tamen in corpore po-
steriore magis magisque evanescit; dorsum postsegmenti ab
annulo quinto ad annulum 15. vel 17. suleco transverso non
profundo neque crenato; sutura non erenata. Ab annulo 3:0
loco carinarum stria arcuata impressa, que strie in seg-
mentis poriferis tumorem deplanatum postice angustatum
cirecumdant; in corpore posteriore strige et tumores evane-
scunt. Annulus caudalis productus angustatus, apice sub-
rectus, trancato-emarginatus, setiger, tuberculis apicalibus
38 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
distinetis, tuberculis lateralibus et basalibus subevanidis sed
setigeris; in superficie dorsali seriebus 2 transversis setarum.
Valvule anales oblique coriaceze, marginate, setis paucis
(2 + 2) vestite; lamina infraanalis permagna, rotundato-
triangularis, prope apicem utrinque tuberculo setigero. Pori
exeretorii magni. marginatil. Pedes perlongi, ultimi paris
articulo tertio pene ter longiore quam 2:o, art. 4—6 inter
se longitudine subequali, singulis quam 3:o paullo breviori-
bus, articulis 3 primis minus setosis, articulis 3 ultimis
magis magisque setosis. Sterna subglabra, sulco profundo
transverso; a segmento 6:0 ad segm. 17:um sternis postice in
processum setosum productis. Color variat: fuscus subceon-
color, pedibus antennisque + ferrugineis; vel fulvus fusco-
annulatus; vel fulvus ferrugineo- fusco-maculatus; vel totus
fulvus.
Long. 17—32 mm., lat. 1,5—3 mm.; long. ped. 10—12 mm.;
long. ant. 6 mm.
Kamerun: MNJösteEbt. HEine der häufigsten Myriopoden
jener Gegend.
Genus CRYPTOPORUS, n. gen.
Pori excretorii carinarum evanidi.
(Postsegmentum annulorum plurimorum sulco transverso).
(Annulus caudalis dilatatus, postice emarginatus vel sub-
rectus).
(Sculptura valde rugosa non solum in dorso sed etiam
in pleuris et in valvulis analibus).
(Pedum articulus 3:us quarto multo brevior; pleure supra
pedum ingertionem tuberculis (2) magnis).
(Antenn&e parum elongate, articulis 3—6 inter se sub-
equalibus, articulo 2:o quam 3:o parum minore).
Es ist der Mangel an den gewöhnlichen Wehrdrisen, der
mich dazu veranlasst hat. diese neue Gattung aufzustellen.
Ungeachtet ansehnlicher Vergrösserung der Kiele simd Dräsen-
öffnungen nicht zu entdecken, nicht einmal am föänften Hinter-
segmente, und OCryptoporus stimmt in dieser Hinsicht mit
Aporodesmus iäberein. Sonst sind diese Wehrdrisen, sogar bei
den kleinsten Polydesmiden, sehr leicht zu sehen, und ich
muss demnach den hervorgehobenen Mangel als ein Gattungs-
merkmal ansehen.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 5. 39
Inwiefern das erwähnte Verhältniss zwischen dem 3.
und 4. Gliede der Beine und das Vorkommen der zwei Höcker
oder Dornen iber der Einlenkung der Beine eine Eigenthim-
lichkeit der ganzen Gattung oder nur der hier beschriebenen
zwei Arten ist, muss bis auf weiteres dahingestellt bleiben.
Artibersicht:
I. Schwanzfortsatz lamellenartig erweitert, an der
Basis jederseits stark ausgebuchtet, die Sei-
tenhöcker mit den Endhöckern verwachsen,
die Basalhöcker kielformig erweitert.
Seitenkiele ringsum wie der Riäcken warzen-
artig höckerig, am hinteren Winkel gerun-
det, nur am MHinterkörper ein wenig aus-
gezogen.
Körperform breit. Körperlänge 35 mm.
1. Or. verrucosus n. sp
II. Schwanzfortsatz dreilappig, die Seitenhöcker
und die Basalhöcker kräftig entwickelt, la-
mellenartig, gezähnelt.
Seitenkiele ringsum scharf gezahnt, fast ge-
sägt, den hinteren Winkel an den mittleren
und hinteren Hintersegmenten scharf aus-
gezogen.
Körperform schmal. Körperlänge 25 mm.
2. Or. dentosus n. sp.
1. Cryptoporus verrucosus n. sp.
(Fig. 10—11 d).
Fuscus presegmento macula flava dorsali, latus, irregu-
lariter et dense verrucoso-rugosus. Caput rugosum, ante an-
tennas setosum, sulco verticis sat profundo, vertice summo
postice longitudinaliter substriato. Äntenne segmentum quar-
tum resupinee attingentes, articulis 4—6 inter se longitudine
subequali. Sculptura uniformis, presegmento levi, postseg-
mento irregulariter verrucoso-rugoso ita ut pleuris valvulisque
analibus; ab annulo 4:0 vel 5:o sulco transverso non profundo.
Annulus collaris lobis lateralibus rotundato-angustatis antror-
sum directis, apice tuberculoso-dentato, antice subbisinuatus,
postice tri-emarginatus. Annulus secundus gquam primus multo
latior eumque antice amplectens. Annulus caudalis brevis, pro-
40 C. 0. VON PORAT ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
cessu lato spathulato dilatato, in medio utrinque profunde si-
nuato, tuberculis lateralibus cum apicalibus confluenti-connatis
(quare margine subrecto denticulato), tuberculis basalibus mag-
nis lamelliformibus dentatis et acuminatis. Carine non margi-
nate, sed margine toto tuberculoso-denticulate; caringe 2—06
antrorsum directe, angulo postico + acuminato; carin&e se-
quentes + recte et rectangulze, tantum ultimae annulis po-
sticis leviter productis, angulato-rotundatis. Valvule anales
marginate; lamina infraanalis postice rotundato-truncata, tu-
berculis 2 longe remotis. Pedes dense setosi, non longi, arti-
culo 4:0o quam 5:o fere duplo minore. Sterna ubique setosa.
Long. 35 mm.; lat. 2 =>
Kamerun, N'Dian: SJöstEpt; mehrere Ex.
2. Cryptoporus dentosus n. sp.
(Fig. 11—11 c).
Preecedenti similis, at ita diversus: Corpus gracilius.
Annulus caudalis ut in Paradesm. erythrop. apice trilobus i. e.
processu apice sat lato emarginato, tuberculis lateralibus la-
melliformi-dilatatis et acuminatis, tuberculis basalibus mag-
nis aculeiformibus. Sculptura acutior. Carme margine toto
acute serrato-dentatze, angulo postico jam in corpore medio
acute, deinde magis magisque producto. Color sordide fuscus,
carinis poriferis ferrugineo-flavicantibus.
Mas: Sterna antica tuberculis vel pulvillis quaternis setosis.
Long. 25 mm.; lat. 2 =
Kamerun: SJÖSTEDT; mehrere Ex.
Familia Cryptodesmide n. fam.
Annulus collaris antice dilatatus, caput totum obtegens.
(Antennarum articulus 5:us longissimus quam 6:us duplo
longior).
(Pedum articulus ultimus articulum tertium longitudine
equans vel superans).
(Sterna in quatuor partes distincte divisa, non latiora
quam longiora).
Diese hier von den echten Polydesmiden abgesonderte Fa-
milie umfasst die Polydesmus-ähnlichen Myriopoden, deren
Halsschild nach vorn so erweitert ist, dass er den Kopf ganz
und gar bedeckt.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:05. Al
Die Familie besteht bisjetzt nur aus den Gattungen Crypto-
desmus PETERS (als Typus), Pyrgodesmus Pocock und den hier
als neu beschriebenen Aporodesmus und Urodesmus.
Ubersicht iäber die hier zu unterscheidenden Gattungen:
I. Der 20. Körperring (Endring) frei.
Wehrdrisen an den Seitenkielen fehlend. Die
Höcker des Rickens fach, fächerartig getäfelt.
1. Aporodesmus n. gen.
(Obs. Cryptodesmus s. str. hat deutliche Wehr-
driäsen).
II. Der 20. Körperring von dem 19. bedeckt.
Wehrdriäsen an den Seitenkielen vorhanden.
Die Höcker des Räckens horn- oder dornen-
artig ausgezogen. 2. Urodesmus n. gen.
Genus APORODESMUS n. gen.
Pori excretorii carinarum evanidi. Characteres ceteri ut
in Cryptodesmo.
Syn. 1864 COryptodesmus PETERS, (ex. parte), Monatsber. d. Akad. d. Wiss.
Berlin, XXIV, p. 621.
Artibersicht:
I. Seitenkiele fast wagerecht.
A. Körperform breit, die Breite nur ungefähr
1 der Länge: Haarbekleidung entweder
fehlend oder kurz. Körperlänge 35 mm.
1. ÅA. gabonicus LuUcAs.
B. Körperform schmal, die Breite ungefähr I
der Länge. Körper ziemlich lang behaart.
Körperlänge 15 mm. 2. Å. erinuus n. sp.
II. Seitenkiele schräg aufwärts gerichtet; Riäcken
dadurch mehr konkav. Körperlänge 30 mm.
3. ÅA. Knutsomi PorAT.
1. Aporodesmus gabonicus Lucas, 1858.
(Fig. 12—13).
(Polydesmus gabonicus in THoms. Arch. ent., II, p. 442).
Syn. 1893. Cryptodesmus gabonicus PoraAr, 0. c., p. 26.
Es lassen sich wenigstens zwei Formen dieser Art unter-
scheiden. Eine — die Hauptform — hat die BSeitenkiele
der vordersten Ringe sichelförmig (Fig. 12) und die Häften
42 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
der hinteren Beinpaare griffelartig ausgezogen (Fig. 12 b.);
diese Form mag als falcatus bezeichnet werden.
Die andere, die ebenso breit wie die Hauptform ist, hat
den hinteren Kielrand der vordersten Ringe bis an die Ecke,
deren Spitze beinahe abgestumpft ist, fast gerade (Fig. 13);
die Häften der hintersten Beinpaare sind etwas geschwollen,
aber kaum in einen griffelartigen Fortsatz verlängert. Diese
Form mag den Namen subrectangulus fiöhren.
Kamerun: Bonge, Kitta, N'Dian: SJösteEpDtT und Dusén.
Mehrere Ex.
2. Aporodesmus crinitus n. sp.
(Fig. 14).
Gracilis, quinquies longior quam latior, sat longe crini-
tus, serie postica postsegmenti annulorum e tuberculis vel
areis depressis radiantibus 18—20 formata; alis carinarum
liberis non duplo latioribus quam longioribus, carinis anteri-
oribus margine postico parum sinuato nisi ad angulum posti-
cum acuminatum, non in spinam productum, coxis posticis
pedum posteriorum in processum styliformem productis. Cete-
rum ut in ÅA. gabonico f. subrectangulo.
Long. 15 mm.; lat. 3 mm.
Kamerun, Bonge, Kitta: SJöstepr; viele Ex.
3. Aporodesmus Knutsoni Porart, 1893.
(Fig. 15.)
(OMESTP 20
Nur von dem alten Fundorte, Mapanja, bekannt. Ist die
einzige der fräher von KNUTSON und VALDAU eimgesammelten
Myriopodenarten, die SJöstEpt nicht an den von ihm unter-
suchten Orten wiedergefunden hat.
Genus URODESMUS n. gen.
Annulus caudalis a dorso producto annuli penultimi (19:1)
obtectum.
Pori excretorii in carinis annulorum 5, 7, 9—10, 12—13,
15—16 obvii.
Sterna parva. Pedes basi valde approximati, articulo 2:o
permagno subtumido quam 3:o non multo breviore.
Antenn subcelavate, articulo 5:o maximo tumido quam 2:0
multo majore, articulis 3 et 4 brevioribus, eque latis ac longis.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 5. 43
Dorsum seriatim longitudinaliter cornutum vel alte tuber-
culatum.
Diese Gattung kommt der von PococK (Journ. Bombay
Nat. Hist. Soc., p. 25, P1. II Fig. 1) aufgestellten Gattung
Pyrgodesmus am nächsten. Ich habe sie jedoch nicht mit ihr
vereinigen können, da Pyrgodesmus die Wehrdriisen, wie es
bei den meisten Polydesmiden géwöhnlich der Fall ist, auch
auf dem 17.—19. Seitenkiele hat. Ob Pyrgodesmus den End-
ring oben von dem vorletzten bedeckt hat, geht weder aus
der Beschreibung, noch aus der Figur hervor, wiewohl es wahr-
scheinlich der Fall ist.
Artiäbersicht:
I. Ricken mit zwei Reihen von Hörnern, (die
Kiele nicht mitgerechnet).
Halsschild am Vorderrand scharf gekerbt.
Körperlänge 15 mm. 13 Uberinaceusiyo.bsp:
IL. Räöcken — die Seitenkiele nicht mitgerechnet —
mit vier Reihen von Höckern, die Höcker der
- beiden mittleren Reihen mehr ausgezogen als
die der Seiten, besonders am Hinterkörper.
Halsschild am Vorderrand wenig gekerbt.
Körperlänge 5
6 mm. 2.1 Ussexcarinatus.n. sp.
1. Urodesmus erinaceus n. sp.
(Fig. 16—16 b.)
Caput in vertice et inter antennas tuberculatum, ceterum +
rugulosum et setosum. Antemne ad art. 3:um fracte, art. 5:o
maximo percrasso, art. 2:o quam hoc multo (dimidio) minore,
articulo 6:0 paullo longiore quam latiore, articulis 3, 4 et I singu-
lis haud longioribus quam latioribus; art. 7:0 quam 6:0 dimidio
graciliore. Annulus collaris dorso rugosus, margine antico rotun-
dato crenato-lobatus, lobis c. 10, cornibus 2 maximis antrorsum
directis, apice incrassatis et sulco eruciformi impressis, preditus.
Anmuus penultimus 4-lobatus, lobis mediis cornutis retrorsum
directis, lobis lateralibus e carinis segmenti formatis. Anmulus
caudalis obtectus, acuminatus, apice verrucifero, verrucis c. 6—8
setigeris. Valvule anales leeves, non marginate, setis margi-
nalibus binis vestitae; lamina infraanalis magna, apice rotun-
dato-acuminata, verrucis setigeris parvis inter se et ab apice
44 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
longe remotis. Annuli medii rugosi, singuli cornibus 2 sub-
claviformibus postice excavatis. apice 1—2-sulcatis, instructi;
cornubus omnibus inter se magnitudine subrequali. Carine
lateribus ventris affixee, prominentes, late. subrectangulares,
rugulose, breviter setosee; carina non porifere apice incrassato
suleato. Pori excretorii subsuperi tubuliformes, prominentes,
albi. Pedes setosi, articulo 2:o permagno et percrasso quam
3:0 non breviore, quam 6:0 gracili parum breviore, articulis 4
et 5 + brevibus, hoc supra in apice seta longissima, art. 6:0
(ultimo) infra setis 2 perlongis. Sterna multo longiora ac
latiora, pari primo singulorum segmentorum x-formi. Color
supra brunneus vel fuscus ventre, ano, antennis pedibusque
albidis. Variat: corpus totum pallidum cornibus et carinis
plus minus infuscatis.
Mas: org. cop. in segm. 7:o sita, coxis pedum seta longa.
öns Lörmm slet. 255, Om.
Kamerun: SJÖSTEDT: 9 UX., L JE2K0
2. Urodesmus sexcarinatus n. sp.
(Hig:ulkisslb)
Caput vertice vix tuberculato. Annulus collaris margine
antico vix crenato, dorso tuberculis 8 majoribus, utringue
quaternis, et paucis minoribus sparsis. Annuli 2—4 dorso
tuberculis 4 majoribus longitudinaliter biseriatis (::); inter
hec et carinam utrinque serie altera tuberculorum minorum
trium (::::); ultra hanc seriem tuberculis minimis sparsis.
Annuli ceteri 3—18 ommnibus seriebus 3-tuberculatis (:: ::); me-
diis magis magisque elongatis; latera ad carinas sparsim gra-
nulosa. Annulus penultimus quadrilobatus, seriebus mediis
tuberculorum (trium) distinctis, lateralibus subevanidis.
Note cetere fere ut in prec. specie.
Long. 5,5 mm.; lat. I mm.
Kamerun: SJÖSTEDT; 3 Ex., 1 gg, 2 Q.
Familia Lysiopetalide Woop, 1865.
(Sterna frei, mit den Pleuren nicht verwachsen. — Körperringe mehr als
30. — Wehrdrisen, vom 5. bis zu dem letzten [oder vorletzten] Ringe, an jedem
Ringe vorhanden.)
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 5. 45
Genus STEMMIULUS Gervais, 1844.
(Ann. Soc. Ent. de Fr., 2. Sér., T. I, p. 28.)
Idem 1847. in WALCKENAÉR, Insectes”Aptéres, T. IV, p. 200, P1. 44. Fig. 7.
Syn. 1881. KarscH, Zeitschr. f. ges. Naturwiss. Bd LIV, p. 11.
> 1892. PococK, Journ. Bomb. Nat. Hist. Soc., p. 26, P1. I, fig. 2
(Kopf jederseits mit einem oder zwei Ocellen. — Körper walzenförmig,
Tulus-ähnlich.)
Die GErvAIS'sche Gattung grändet sich auf eine aus Co-
lumbia stammende Diplopode: St. bioculatus GERV. et GoUbOT,
mit nur einem Ocelle hinter jeder Antenne. Seitdem hat KARCSH
einen St. compressus von Portorico, mit 2 Ocellen jederseits
äber jeder Antenne, beschrieben, und endlich hat PococK eine
ceylonische Art, St. ceylonicus, sehr gut gekennzeichnet und
abgebildet. Pocock hat auch nachgewiesen, dass Stemmiulus
KarsH — und wahrscheinlich auch die ungenägend characteri-
sirte GERVAIS'sche Gattung — keine Iulide, sondern eine Lysio-
petalide ist, weil bei ihm die Bauchplatten frei sind, die Seiten-
poren schon an dem 5. Ringe anfangen und auch andere Merk-
male an Lysiopetalum erinnern. Die kamerunische Art, die
ich unten beschreiben werde, bestätigt völlig Pococks Beob-
achtungen und Bemerkungen. Das Gnathochilarium des Stem-
miulus, das bisher nirgends erwähnt ist, hat die äusseren
Stämme (= stipites maxillares MEINERT) in ihrer ganzen Länge
getrennt, die inneren (= »stipites labiales» MEINERT; »laminze
linguales;» LATZEL) ziemlich weit grössentheils mit den Innen-
seiten vereinigt; die Kinnplatte (= »lamina labialis» MEINERT;
»mentum» LaATzEL) kurz, dreieckig, mit der Vorderspitze die
inneren Stämme nach hinten trennend (Fig. 18 c).
Stemmiulus nigricollis n. sp.
(Fig. 18—18 c.)
Cinereo-fuscus, infra pallide cingulatus, capite annulisque
4 primis totis nigris, annulis 5—6 albido-testaceis, annulis
sequentibus linea dorsali longitudinali testacea, crinitus, postice
valde attenuatus, subcompressus. Caput valde convexum, ver-
tice non sulcato, serie transversa setarum (c. 4) inter oculos
ornato, inter antennas item setis paucis, fronte elypeoque sat
emarginato setis longis pluribus. ÖOculi supra et post radices
antennarum siti, ex ocellis duobus compositi, quorum superior
46 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
inferiore multo major. Antenne longissime, annulum sextum
resupine attingentes, articulis 2—6 singulis saltem ter longi-
oribus quam latioribus, inter se longitudine subequali, articulo
2:0 quam ceteris paullo longiore, articulo tertio quam proximis
paullo minore. Anmnulus collaris supra seriebus tribus trans-
versis setarum, lobis lateralibus brevibus antice marginatis,
rotundatis, oblique acuminatis, striis 3-—4 infimis coarctatis.
Annuli sequentes proximi vix segmentati, postice item setosi,
in dorso non striati, in lateribus autem striis sublongitudina-
libus. Annuli plurimi presegmento angusto, suturå aut levis-
simå (supra) aut nullå a postsegmento discreto, in dorso stria
longitudinali media striisque postice divergentibus, striis deinde
in lateribus obliquis, denique in ventre longitudinalibus, stria
unica non longe a pedibus sat profunda, striis ceteris distinc-
tis sed non profundis, infimis postice divergentibus, margine
ventrali inter strias infimas serrato-crenato. Annulus caudulis
angustissimus, vix striatus, in processum non productus, mar-
gine longe et sat dense setosus. VWValvule anales item setosee,
non marginate; lamina infraanalis sat magna, apice rotundato-
angulata et setosa. Sterna ad insertionem pedum utrinque
postice producta. Pedes 7-articulati, infra, et in articulis
ultimis etiam supra, longe setosi. Pori excretorii minimi, in
corpore postico distinctiores, subdorsales, ante medium longe
supra lineam mediam laterum siti.
Hong. 20 mm; lat: fy mn
Kamerun: NJÖSTEDT; 2 Ex.
Die obige Art ist der PococKk'schen aus Ceylon so ähnlich,
dass sie vielleicht zusammengehören. Die unsere hat aber nicht
nur den Kopf und den Halsschild, sondern auch die drei hinter
dem letzteren liegenden Ringe schwarz gefärbt. Das sechste
Glied der Antennen ist bei St. ceylonicus um die Hälfte
kärzer als das fänfte (bei unserer Art fast gleich lang) und
die »Zähne» des unteren Hinterrandes der Ringe sind bei der
obigen kaum »very strong» zu nennen, nicht einmal am Vorder-
körper.
Familia Iulide LrsacH (e. p.), 1814.
(Sterna mit dem Pleuren verwachsen. — Körper walzenförmig mit mehr
als 30 Ringen. — Seitenporen gewöhnlich am 6., selten am 5. Ringe beginnend,
in ununterbrochener Reihenfolge auftretend.)
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 3.
47
Ubersicht iiber die hier zu unterscheidenden Gattungen:
Seitenporen (Wehrdriäsen) schon am 5. Körper-
ringe beginnend.
Skulptur, Halsschild und Mundklappe (Gnatho-
chilarium) wie bei Spirostreptus. 1. Alloporus Porar.
Seitenporen am 6. Körperringe beginnend.
A. Hintersegment der Körperringe ringsum
i
a
1
höckerig, dornig oder scharf gekielt.
Körper höckerig.
Die äusseren Stämme der Mundklappe
(= stipites maxillares MEINERT; — Nei-
tenstämme LATZEL) in ihrer ganzen
Länge von einander getrennt, den
Seitenrand der Mundklappe bildend.
Die inneren Stämme (= stipites la-
biales MEINERT; = lamintee linguales
LATZEL), sich mit ihren Innenseiten
berährend, nehmen die vordere, die
Kinnplatte (= lamina labialis METr-
NERT; — mentum LaATzZEL) die hintere
Hälfte der Mundklappe zwischen den
äusseren Stämmen ein; Kinnplatte
nach vorn fast abgestutzt, nicht spitz
ausgezogen. 2. Acanthiulus (GERVAIS).
Körper scharf gekielt.
Sowohl die äusseren. nach der vorderen
Aussenseite verdrängten Stämme, als
die inneren kleinen durch die grosse,
nach hinten den Yeitenrand bildende,
nach vorn spitze Kinnplatte getrennt;
diese Kinnplatte nach vorn durch eine
deutliche Quersutur in zwei Theile
getheilt. 3. Thrinciulus n. gen.
B. Hintersegment der Länge nach + gestreift
oder höchstens gefurcht.
Die äusseren Stämme der Mundklappe
sich an ihrer hinteren Hälfte beriäh-
rend; die inneren Stämme durch eine
dreieckige Platte (= lamina labialis
MEINERT; — promentum LATZEL) nach
hinten getrennt.
48 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
Hintersegment der Ringe ringsum ge-
streift. 4. Tulus (L.).
2. Die äusseren Stämme der Mundklappe
in ihrer ganzen Länge getrenrt.
a. Mundklappe fast wie bei Thrinciulus,
die Kinnplatte aber nach vorn ohne
Quersutur. Mundschild (Clypeus)
+ winklig eingebuchtet, in der
Mitte mit Längsfurche versehen.
Seitenlappen des Halsschildes ge-
wöhnlich abgerundet oder + zuge-
spitzt. Skulptur der Ringe wech-
selnd. 5. Spirobolus BRANDT.
b. Mundklappe fast wie bei Acanthiulus.
Die Bucht des Mundschildes + ab-
gerundet, ohne besondere Längs-
furche. Seitenlappen des Hals-
schildes am öftesten + quer abge-
stutzt. Hintersegment am öftesten
nur an der Unterseite gestreift.
2. Analklappen oben unbedornt.
6. Spirostreptus BRANDT.
6. Analklappen oben je in einen Dorn
-
auslaufend. (. Odontopyge (BRANDT).
Genus ALLOPORUS Porar, 1872.
(Öfv. K. Vet.-Akad. Förh. N:o 5, p. 43.)
Artibersicht:
I. Stirn glatt und glänzend. Körperringe oben
runzelig. Ocellen wenig zahlreich (45).
1. ÅA. curtipes n. sp.
II. Stirn grob gerunzelt; Körper oben glatt. Ocellen
zahlreich (75—380). 2. ÅA. gyrifrons n. sp.
1. Alloporus curtipes n. sp.
2 Crassus, coriaceus, antice angustatus, fusco-annulatus.
Caput vertice sublzevi, sulco sat profundo, clypeo supra in-
cisuram parum sinuatam dense punctato et leviter plicato-
coriaceo, punctis majoribus 4. Antenne annulum 3:um resupi-
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 5. 49
nate subequantes, articulo 6:0 vix longiore quam latiore, 4:0
et 5:o singulis quam 6:0 paullo longioribus, inter se subzeequa-
libus. Oculi ovato-triangulares, antice subrecti, inter se plus
diametron oculi maximam distantes, ocellis c. 45 sex-seriatis,
in serie suprema 11. Annulus collaris lobis lateralibus angu-
statis, antice emarginatis, plicis 3 curvatis, apice rotundatis.
Annuli medi presegmento striis concentricis numerosis 3 dorsi
vix occupantibus, infra haud — nisi in corpore antico — re-
flexis, spatio laterali-ventrali ante suturam striolis longitudi-
nalibus brevissimis sparsis, dorso inter striam postremam et
suturam coriaceo; postsegmento punctato-coriaceo subnitido,
infra poros striato, striis tenuibus et sparsis (in annulis an-
ticis profundis et densioribus), non longe infra poros desinen-
tibus. Annulus caudalis coriaceus brevis, postice subrectus,
medio vix angulatus. Valvule anales minus coriacere, sat
profunde marginate; lamina infraanalis transverse lanceolata,
medio subangulata. Pori excretorit sat magni, non longe pone
suturam siti. Sutura distincetissima, sed non canaliculata, an-
trorsum angulata. Sterna levia. Pedes brevissimi, medii et
postici setis paucis. Color presegmenti ad striam postremam
flavicans, deinde sicut postsegmenti, limbo favido sat lato
excepto, olivaceo-fuscus, pedibus antennisque fusco-annulatis.
Numerus annulorum 65. é
Long. 100 mm.; lat. 9 mm.; long. ant. 5 mm.; long. ped.
4 mm.
Kamerun: SJöstEDT; 1 Ex. (2).
2. Alloporus gyrifrons n. sp.
(Fig. 19—19 d.)
Crassus, sublevis, nitidus, nigricans. Caput vertice sub-
levi sulco ordinario; fronte jam a basi antennarum ad cly-
peum irregulariter rugoso-gyratum; elypeo arcte emarginato,
angulo inciso subrecto (dentibus solitis evanidis; num semper”).
Antenne elongate, annulum 2:um superantes, articulo 5:o et
6:0 sigulis pene bis longioribus quam latioribus. Oculi ovato-
triangulares, angulo interiore subacuminato, ocellis numerosis,
75—380, (in serie suprema ocellis c. 15) 6—7 seriatis, inter se
diametron oculi maximam unam distantes. Annulus collaris
lateribus 4—5 striatis, late rotundato-truncatis, antice leviter
emarginatis, angulis duobis rotundatis vel antico obtuse an-
4
50 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
gulato. Amnuli sequentes subleves vel levissime coriacere;
presegmento striis multis concentricis tenuibus (c. 14) + super-
ficiei dorsalis occupantibus, in ventre non reflexis; spatio inter
suturam et striam postremam concentricam (saltem in corpore
antico) infra striolis minimis longitudinalibus; postsegmento
infra tenuiter striato, striis integris in corpore anteriore po-
ros attingentibus, in corpore posteriore vix spatium dimidium
ad poros occupantibus, striis supra has magis magisque ab-
breviatis, non longe infra poros desinentibus. Pori excretoriv
parvi, sat longe post suturam siti. Sutura distincetissima, ante
poros angulata. Annulus caudalis coriaceus brevis, apice late
angulato, incrassato (ante apicem in exemplo descripto sulco
transverso impresso). Valvule anales leviter coriaceee, galei-
formes, cristis non longis, supra laminam infraanalem trans-
verse lanceolatam late subcanaliculatre. Sterna lzevia. Pedes
breves, infra setis paucis, articulis primis etiam supra apice
setis brevibus. Color nigricans, presegmento ferruginescente,
limbo postsegmenti piceo, antennis pedibusque nigro-piceis.
Numerus annulorum 65.
Long. 220 mm.; lat. 17 mm.; long. ant. 10 mm.; long.
ped. 8 mm.
Kamerun: SJöstEpr; 1. Ex. (9).
Labrum zeigt in der Mitte keine Spur von Zähnen,
was vielleicht nur eine Zufälligkeit ist. Cook und CoLLIns
beschreiben (Ann. N. Y. Acad. Sci. VIII, April 1893, p. 32)
einen WSpirostreptus aus Cape Town, bei welchem sie diesen
Mangel an Zähnen als konstant annehmen.
Genus ACANTHIULUS (GERVAIS, 1844).
(Ann. Sci. Nat. 3:e Sér., 2, p. 10.)
Id. 1847, Ins. Apt. IV, p. Lo, ELC44 ENG
Die ITuliden, deren Räckenschilde (Körperringe) mit Längs-
kielen, Dornen, Höckern oder Warzen besetzt sind, haben ein
von den ibrigen so abweichendes Aussehen, dass die Forscher,
denen sie zuerst vorgekommen sind, fär sie besondere Unter-
gattungen oder Gattungen gebildet haben. So hat GERVAIS
seinen Julus granulosus (aus Tsle de France und Bourbon)
»å cause de son bouclier sculpté» Glyphiulus und seinen Lulus
Blainvillii (aus Neu-Guinea) »å cause de ses tubercules épineux>
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:05. 51
Acanthiulus benannt. Hinsichtlich des letzteren fägt er aus-
dräcklich, o. ec p. 174, hinzu: »Elle (Vespece) prendrait place
parmi les Spirostreptes de M. BRANDT>.
Im Jahre 1864 hat PETERS einer gekielten TIulide aus
Ceylon — die iäberdies durch nur eine Reihe von Augen jeder-
seits charakterisirt war —-- den Gattungsnamen Trachyiulus
beigelegt, von weleher neuen Gattung LaATzEL, o. c. II, p. 65,
vermuthet, dass sie mit Acanthiulus idertisch ist.
Mehr wusste man von diesen Gattungen lange nicht, bis
KarsocH (Zeitschr. f. d. ges. Naturwiss., Bd LIV [1881], p.
10 und 14) wieder den Namen Glyphiulus GERVAIS brauchte
und die Gattung also präcisirte: »Habitu generis Spirostrepti
BRANDT gnathochilario ejusdem instructus, sed anulo tertio
haud pari pedum singulo sed duobus munito; collo anulisque
tuberculis crassis vel costis circum vestitis.»
Endlich hat PococK in Ann. & Mag. Nat. Hist., Ser. 6, Vol.
BAN £ebr. 1893, einen Åcanthiwlus Murrayti von den Aru-Inseln
beschrieben und dazu, p. 136, bemerkt: »The species of Acanthiu-
lus can secarcely be regarded as more than extremely well-
marked forms of Spirobolus. The constitution of the mouth-
parts and the number and disposition of the legs of the an-
terior segments are the same in the two groups. — — —
Nevertheless the collum is undoubtedly much longer than is
usually the case in Spirobolus. This last character no doubt
misled GERVAIS into stating that his species belonged to the
genus Spirostreptus of BRANDT.»
Wenn die von KaArscH beschriebenen Glyphiulus-Arten
wirklich der GERVAIS'schen Gattung angehören und bei jener also
das Gnathochilarium so wie bei emem Spirostreptus gebildet ist,
so giebt es, soweit die Kenntniss der beiden Gattungen bis-
jetzt reicht, kaum einen stichhaltigen Unterschied zwischen
Glyphiulus und Acanthiulus GERVAIS; denn die Skulptur des
Halsschildes allein kann kaum als ein Gattungscharakter
gelten. Von den beiden Namen, die ibrigens gleichzeitig
sind, ist, meines Erachtens, Acanthiulus dem anderen vor-
zuziehen, da GErRvVAIs in seiner kurzen Beschreibung die
Form des Gnathochilariums doch angedeutet hat. No fasse
ich nähmlich seime Worte: »Elle prendrait place parmi les
Spirostreptes de M. BRANDT», auf. Denn es ist ja kaum an-
zunehmen, dass GERvaAIs den hauptsächlichen Gattungsunter-
schied zwischen BRANDTS Spirostreptus und Spirobolus, welchen
OZ C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
BRANDT ja ibrigens durch Figuren (Bullet. d. Soc. Imp. de
Nat. de Moscou, VI, tab. 5, Figg. 39 und 41) veranschaulicht,
so ibersehen haben sollte, dass er sich, wie Pocock vermuthet,
durch die Form des Halsschildes (die äberdies bei verschiedenen
Arten sowohl von Spirostreptus, als von Spirobolus verschieden
sein kann) hat irre föhren lassen.
Dass Trachyiulus PErerRs von Acanthiulus verschieden ist,
kann ich um so sickerer behaupten, da ich Gelegenheit gehabt
habe, einen (unbeschriebenen) Trachyiulus von Borneo zu unter-
suchen. Bei diesem war das Gnathochilarium sowohl dem des
Spirostreptus als dem des Spirobolus unähnlich — ich fäge
zum Vergleich eine Abbildung (N:o 56) davon bei — und die
Seitenporen fingen ausserdem schon auf dem 5. Körper-
ringe an.
Infolge des hier oben Angefährten nehme ich an, dass
sowohl Acamnthulus GErRvArsS die Gattung Glyplulus, wenig-
stens wie sie KARSCH charakterisirt hat, umfassen kann, wie
dass PococKs Acamthiulus Murrayi der Typus einer neuen
Gattung ist.
Dieser Gattung fallen jetzt zwei 1n Kamerun aufgefundene
Arten zu, und ich schlage fär diese neue Gattung hier den
Namen Thrineiulus vor.
Der Gattungsunterschied zwischen Spirostreptus BRANDT
und Acanthulus scheint allerdings nicht so gross zu sein.
Die unten beschriebene Art weicht indessen nicht nur durch
ihre Skulptur, sondern auch in mehreren anderen Beziehungen
von dem gewöhnlichen Spirostreptus-Typus ab. So können
die Antennen sich in eine grosse Grube zuräckziehen; die
Augenhaufen sind klein, der Form nach gerundet und von
einander weit entfernt und die geringzähligen Ocellen nur
in drei Reihen vertheilt, während die Augen der Spirostrep-
tus-Arten ihren inneren Winkel immer ausgezogen haben,
weshalb sie mehr oder weniger die Form einer Birne oder
eines Halbmonds darbieten ; die Ocellen sind iäberdies zahlreicher
und "in wenigstens finf Reihen vertheilt. Der Schwanzring
ist bei Acanthiulus tubereulosus unten so breit, dass die Anal-
schuppe ganz bedeckt ist, während derselbe bei Spirostreptus,
wie bei allen iäbrigen bekannten TIuliden, verengert ist, wo-
durch die Analschuppe bei ihnen immer sehr stark zum Vor-
schein kommt. Vielleicht haben diese Charaktere einen gene-
riscehen Werth.
BIHANG TILL K. SV. VET.sAKAD: HANDL. BAND 20: AFD. VI. N:05. 53
Das geringe Material, das ich zur Verfägung gehabt habe,
hat mir leider nicht erlaubt, die Insertion der Beine bei Acan-
thinlus näher zu untersuchen. Ich kann also die Behauptung
KaArscHs, dass der dritte Ring 2 Paar Beine hat, weder bestä-
tigen noch verneimen. Nach dem, was ich oberflächlich ge-
sehen habe, scheint jedoch die Ubereinstimmung unserer Art
mit eimem Spirostreptus wahrscheinlicher zu sein.
1. Acanthiulus tuberculosus n. sp.
(Fig. 20—20 ce.)
Sat gracilis linearis. Caput fronte inter foveas magnas
marginatas antennarum excavata et grosse sed sparse punc-
tata, superficie clypei autem prene epunctata, in margine clypei
parum emarginato dentibus tribus. Oculi subtriangulares, inter
se longe, ter vel quater diametron oculi, distantes, ocellis pau-
cis (10—12) triseriatis. Antenna brevissime, in foveam magnam
retrahendee, articulis 2—6 sensim brevioribus, crassis. Annulus
collaris rugoso-punctatus, lateribus valde dilatatis, rotundatis,
postice emarginatis, subangulatis. Annuli medii: dorso pree-
segmenti antice concentrice costulato, in medio reticulato-
costulato, postice ad suturam adstrictam regulariter longitudi-
naliter costato, costis in lateribus reflexis, in ventre costis
longitudinalibus in postsegmentum transeuntibus; postsegmento
quam praesegmento multo altiore, rugoso, in dorso tuberculis
magnis nitidis concentrice subbiseriatis, in ventre longitudi-
naliter costato. Annulus caudalis profunde rugoso-punctatus,
subglobosus, non produetus, margine postico subrecto; infra
est annulus latus et clausus, quare lamina infraanalis prorsus
obtecta. Valvule anales rugoso-punetatre, semiglobose, non
marginate, sed marginibus crassis leviterque reflexis. Sterna
levia. Pori exeretorii minimi, infra lineam mediam laterum
in presegmento ad suturam siti. Pedes et supra et infra se-
tosi, articulis 3--6 inter se subrequalibus, art. ultimo supra
unguem seta aculeiformi. Color lurido-ferruginescens, pre-
segmento macula dorsali parva maculisque lateralibus majori-
bus nigris, ano testaceo, collo testaceo-limbato in dorso antice
et postice nigro-maculato.
Numerus annulorum 42 (Pullus—annulis 4 ultimis apodis—
annulis ejusdem numeri).
Long. 45 mm.; lat. 4 mm.
Kamerun, Kitta: Ssöstepr; 3 Exempl.
54 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
Genus THRINCIULUS n. gen.
Postsegmentum annulorum ubique acute carimatum, inter-
dum aculeatum.
Pars media triangularis gnathochilarii antice sutura trans-
versa inter »mentum» et »promentum>».
Antennarum articulus sextus maximus, quinto et quarto
simul sumtis major, longitudine articulos 3—6 pene equans.
Note cetere fere ut in genere Spirobolo.
(Annuli 5 primi singuli pare uno pedum.)
(Annulus 7:us maris apodus.)
Zu dieser neuen Gattung gehört, ausser den unten beschrie-
benen beiden Arten, auch Acanthiulus Murrayi Pocock. Während
die PococK'sche Art eine Riesin unter ihren Verwandten ist —
sie misst 111 mm. in der Länge —, haben die beiden kameru-
nischen viel bescheidnere Dimensionen, resp. 25—26 mm., ge-
rade wie es mit Acantluulus Blainvillii GERVAIS der Fall ist,
dessen Länge 136 mm. beträgt, während die kamerunische Art
jener Gattung unter die kleineren zu zählen ist.
Von den beiden folgenden Arten hat eine den Halsschild
höckerig, die andere denselben eben (nur an der Oberfläche
punktirt), was meine Annahme, dass die Skulptur des Hals-
schildes nicht als Gattungscharakter zu brauchen ist, noch
mehr stärkt.
Artibersicht:
I. Halsschild oben durch unregelmässige Leisten
und Gruben grob runzelig, hinter den Augen
eingebuchtet.
Schwanzring gerundet.
Augenhaufen gross, dichtstehend.
Farbe gelb mit drei zackigen Längsbinden.
1. Thr. multicostis n. sp.
II. Halsschild eben, nur punktirt, der Vorderrand
hinter den Augen nicht eingebuchtet.
Schwanzring stumpf triangulär ausgezogen.
Augenhaufen kleiner, mehr von einander entfernt.
Farbe fast wie die der vorigen Art.
2. Thr. levicollis n. sp.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 5. 55
1. Thrinciulus multicostis n. sp.
(Fig. 21-21 b.)
Sat gracilis, linearis. Caput vertice suleato, usque ad et
ante antennas foveato-punctato et scrobiculato; clypeo medio
sat acute angulato, sulcato, ceterum lrevigato, utringue foveolis
binis, duabus mediis approximatis. Oculi maximi, rotundati,
inter se 1 diametron oculi distantes, ocellis distinctis (c. 30)
sexseriatis. Antenne brevissimee, articulo 6:0 maximo. Annulus
collaris latus, margine antico ad oculos retrorsum angulato-
sinuatus, lateribus dilatato-rotundatis, marginatis, apice ipso
rotundato-angulato, marginato; superficie dorsali profunde scro-
biculata, in medio irregulariter transverse blimpressa, postice
longitudinaliter subceostata. Annulus secundus infra subex-
cavatus. Hic sicut annuli sequentes postsegmento multo
altiore, ubique multicostato, priesegmento detecto in dorso
pulehre erenato-punctato, in lateribus recurvato-costulato. An-
nulus caudalis irregulariter ramoso-plicatus, supra valvulas
anales subproductus, margine postico incrassato, rotundato.
Valvule anales punctatr, semiglobose, leviter marginate, in
superiore angulo sub processum caudalem et ad laminam infra-
analem, transverse lanceolatam, distinctius marginate. Pori
exeretorii magni, tuberculiformes, in postsegmento siti. Sterna
saltem in dimidio anteriore transverse striata. Pedes breves,
infra setis paucis, supra glabri. Color flavescens nigro-macu-
latus, maculis in tres series digestis. Numerus annulorum 36.
Long: 25 mm.; lat. 3 mm.
Kamerun, N'dian: SJöstEpt; 3 Ex. Q.
2. 'Thrinciulus le vicollis.
(Fig. 22 —22 c.)
Sat gracilis linearis. Caput a vertice sulcato punctatum
usque ad clypeum sulcatum angulatum, clypeo utrinque foveis
(setigeris?) 2, duabus mediis approximatis. Oculi minores, ro-
tundati, inter se pene bis diametron oculi distantes, ocellis
distinctis c. 25, 5—6 seriatis. Antenne brevissime, articulo
6:0 magno, crasso. Annulus collaris tantum punctatum, cete-
rum levigatum, lobis lateralibus latis, obtuse angulatis, antice
marginatis. Annulus secundus infra subexcavatus. Hic sicut
annuli sequentes postsegmento pulchre longitudinaliter costato,
56 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
presegmento detecto in dorso pulehre coriaceo, infra poros
densissime longitudinaliter substrigoso. Annulus caudalis pli-
culatus, longius productus, medio submucronatus. Valvule ana-
les sublzeves, non punctat:e, tumido-globose; lamina infra-
analis transverse ovato-lanceolata. Pori exceretorii parvi, in
suleo inter 2 costas postsegmenti siti. Sterna transverse stri-
ata. Pedes supra glabri, infra setis paucis. Color testaceus
triseriatim fusco-maculatus, una serie dorsali, una utrinque
laterali, maculis lateralibus in medio seepe latioribus; caput
fascia fusca inter oculos, collo fusco late flavo-marginato,
postice flavo-maculato; annulo caudali fusco flavo-maculato,
valvulis analibus flavis. Numerus annulorum 38.
Long. 26 mm.; lat. 2,5 mm.
Mas. Annulus 7:us apodus; cox&e pedum 2:o et 3:o paris
permagne hamate vel tuberculiformes.
Kamerun: SJÖSTEDT; 4 Ex.
Genus IULUS LINNÉ (ex parte), 1758.
(Syn. Zulus BRANDT, MEINERT. LATZEL.)
1. Iulus Moreleti Lucas, 1860.
| (Lucas in Notice sur Ihistoire nat. des Acores, Paris 1860.)
Syn. 1870 Tulus Moreleti Lucas, Porat in Ofv. Sv. Vet. Ak. Förh., N:o 7, p.
320, Fig. 9—10.
Kamerun: SJÖSTEDT: 2 erwachsene Männchen und 4 jängere
Exempl.
Dieser Iulus ist demjenigen, den ich a. O. als Zulus Mo-
releti gedeutet habe, ganz ähnlich: Die Farbe der erwachsenen
Exemplare ist schwarz, die der jängeren heller mit dunklen
Längsbinden in der Mitte des Räckens und an den Seiten.
Sowohl das Vorder- als das Hintersegment ist der Länge nach
gestreitt, das hintere, wie bei den meisten echten Iulus-Arten,
ringsum, also auch auf dem Räcken. Der Schwanzring iäber-
ragt mit einem langen spitzen Fortsatz die haarigen Anal-
klappen. Ich habe auch die Copulationsorgane der Kamerun-
Exemplare mit denen der azorisehen Exemplare verglichen
und die Ubereinstimmung ganz vollständig gefunden. (Fig. 55).
Körperringe 45—50; Körperlänge &£: 25 mm., Br. 2,5
mm. Die Weibcechen erreichen wie gewöhnlich eine bedeu-
tendere Grösse, bis 37 mm.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD: HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 5. 7
Genus SPIROBOLUS BRANDT, 1833.
(Bull. Soc. Nat. Mosc., VI, p. 202.)
Syn. PETERS, Reise n. Mossambique, V, p. 547—48 (18562); char. emend.
Artäbersicht:
I. Schwanzring iäberragt die Analklappen.
Halsschild mit breiten, ziemlich abgerundeten
Seiten.
Keine Ncobina.
A. Sterna der Ringe quer gestreift.
1. Röcken des Hintersegments mit einer
Querreihe von groben Punkten; Seiten
des Halsschildes ebenso lang wie die
des folgenden Ringes.
Farbe oben oft mit breiter, gelblicher
Längsbinde; Analklappen von der-
selben Farbe wie der ibrige Körper.
Körperringe 37. Körperlänge 21 mm.
1. Spirob. punctidorsis n. sp.
2. Ricken der Hintersegmente ohne Punk-
tenreihe, nur leicht runzelig; Seiten
des Halsschildes kärzer als die des
folgenden Ringes.
(Vordersegment der Ringe ringsum der
Länge nach leicht gestreift.)
Halsschild und Analklappen von hellerer
Farbe als der äbrige Körper.
Körperringe 38. Körperlänge 42 mm.
2. oSpirob. leticollis n. sp.
B. Sterna nicht quer gestreift, Farbe grau-
braun, blutroth geringelt.
Körperringe 38. Körperlänge bis 45 mm.
3. Spirob. leviventris PoRrRAT.
II. Schwanzring iberragt die Analklappen nicht.
Sterna quer gestreift; Halsschild mit stumpf
triangulären Seiten.
A. Die 5—6 ersten Ringe unten konkav.
Keine Scobina.
Farbe orangenroth, schwarz geringelt.
Körperringe 56. Körperlänge 160 mm.
4. Spirob. pulvillatus NEWP.
58 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
B. Keine Körperringe unten konkav.
Scobina vorhanden.
Farbe olivengrän, Hintersegment pechbraun gesäumt.
Körperringe 44. Körperlänge 35 mm.
5. Spirob. augusticollis n. sp.
1. Spirobolus punctidorsis n. sp.
(Fig. 23—23 c.)
Subgracilis, non scobinatus. Caput leve, sulco verticis di-
stincto, sulco clypei etiam distinctiore; clypeus late emarginatus
incisura rotundato-angulata, punctis utringque 2, intimis 2
approximatis. Oculi subrotundati, ocellis depressis c. 35—40,
6—7-seriatis, inter se 1!/,—2 diametron oculi distantes. An-
tenne breves, collum resupinge non superantes, articulo 6:0
crasso et longo quam ceteris majore. Annulus collaris magnus
dilatatus, lateribus latis, apice late angulato-rotundatis, antice
leviter marginatis. Annuli sequentes infra non excavati; an-
nulus 2:us infra collo non brevior. Annuli medii punctati,
presegmenti parte obtecta lievi, parte detecta in dorso dense
concentrice subreticulato-striolata, striolis in lateribus reflexis,
quare infra poros dense oblique strigosa, ante suturam dorsi
preterea punctis subseriatis subcerenatis; postsegmento in dorso
serie media transversa irregulari punctorum majorum, infra
poros longitudinaliter striata. Annulus caudalis magnus punc-
tatus, late angulato-productus, valvulas anales superans. Val-
vule anales l2eves, semiglobosae, nullo modo marginatae; lamina
infraanalis brevis, transverse lanceolata. Sterna transverse
striolata. Pori exeretorii magni marginati, medio in latere
postsegmenti siti; pone poros stria longitudinali. Pedes setis
paucis. Color presegmenti livido-fuscus, infra letior, postseg-
menti nigro-fuscus, infra poros ferrugineus, antennis pedibusque
luteis; in dorso plerumque serie macularum flavidarum, vit-
tam formante.
Numerus annulorum 37.
Long. 21 mm.; lat. 2 mm. (junior annulis 34. quorum 9
ultimis apodis, 12 mm. long., 1 mm. lat.).
Kamerun: SJösTEDT; mehrere Ex.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:05. 59
2. Spirobolus leticollis n. sp.
(Fig. 24—24 c.)
Subgracilis, non scobinatus. Caput subleve vel fronte
transverse leviter coriacea, sulco verticis et frontis interdum
distinctioribus; clypeus late angulato-emarginatus, punctis 4, 2
intimis approximatis. Oculi rotundati, inter se 1!/,—2 dia-
metron oculi distantes, ocellis c. 35 depressis, sex-seriatis.
Antenne brevissime, resupinate marginem colli non attingen-
tes, articulo 6:0 cerasso et longo. Amnulus collaris lateribus
latis, rotundatis, antice leviter marginatis. Annuli sequentes
infra non excavati, nisi annulus 2:us in ventre antice utringue
subtuberculatus et collo longior. Annuli medi supra in
medio leviter adstricti, sed sutura vix distinguenda, preseg-
mento amntice lievi, postice ad suturam suberenulato-coriaceo,
infra poros ad suturam leviter strigoso; postsegmento supra
coriaceo, infra poros striato. Annmulus caudalis leviter coria-
ceus, punctulatus, late angulato-productus, valvulas anales
superans. Valvule anales leves, semiglobose, nullo modo
marginate; lamina infraanalis non parva, postice rotundata.
Sterna transverse sat dense substriolata. Sutura supra num-
quam distinceta, infra profundior. Pori exeretorit magni, post
suturam siti. Pedes infra setis paucis. Color'olivaceo-niger,
lete limbatus, collo anoque testaceis, pedibus piceis.
Numerus annulorum 38.
Long. 42 mm.; lat. 4 mm.
Kamerun: SJÖSTEDT; zahlreiche Ex.
3. Spirobolus le&viventris PorATt, 1895.
(Fig. 25--25 d).
(OMG PE29)
Kamerun, an mehreren Orten: SJöstEpDt; zahlreiche Ex.
4. Spirobolus pulvillatus NEWPORT, 1844.
(Fig. 26—26 e.)
(Ann. & Mag. Nat. Hist., XIII, p. 268, nach PococK.)
Syn. 1844. Spirobolus simillimus NEWPORT, 0. C., p. 269, nach PococK.
>» 1862. Spirobolus crassicollis PEtERS, Reise nach Mossambique, V, p-
548—950.
>» 1872. Spirobolus giganteus Porar, Öfv. K. Vet. Ak. Förh., N:o 5, p. 17.
>» 1878. Spirobolus ligulatus VoGrs, Zeitschr. f. wiss. Zool., p. 180, 181.
> 1888. Spirobolus giganteus Porart, Ann. Soc. Entom de Belgique, XXXTI,
p. 246 —47.
Nach Pococks Untersuchungen der NEwPort'schen Typen-
exemplare im British Museum (Ann. & Mag. Nat. Hist. Ser.
60 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
6, Vol. XI, March, 1893) sind NEWPOoRTS S. pulvillatus (>) aus
Cape Coast Castle und simillimus (9) aus Fantee mit S. gigan-
teus mihi identisch, was man aus NEWPorts kurzer und wenig
sagender Diagnose nicht schliessen kann.
Dass Sp. crassicollis PETERS wahrscheinlich dieselbe Art
bezeichnet, habe ich 1878 a. O. hervorgehoben, und seitdem
ich jetzt auch bei westafrikanischen Exemplaren eime Spur
von BSeitenrandsfurche gesehen habe, halte ich die Identität
noch mehr fär glaublich.
Kamerun, an mehreren Orten, namentlich Bonge und
Bibundi: SJösteptT und DusÉnN; mehrere Exempl.; (Junge mit
sieben fusslosen Ringen, resp. 36 u. 49 mm. lang, 4 u. 7 mm.
breit, liegen auch vor).
3. Spirobolus angusticollis.
(Fig. 27—27 b.)
Suberassus, scobinatus. Caput leve, sulco verticis evanido,
suleo frontis tantum in margine clypeali exarato; clypeus late
emarginatus, incisura rotundato-angulata, punctis utringue 2,
intimis 2 approximatis. Ntipites mandibulares ante collum
prominentes, antice excavati et marginati. Oculi subrotun-
dati, inter se 11 diametron oculi et ultra distantes, ocellis
depressis ce. 35—40, 5—6-seriatis. Antenne brevissimee, collum
vix superantes, articulis 4—6 singulis non longioribus quam
latioribus, 6:0 quam ceteris paullo majore. Annulus collaris
lateribus acuminatis, antice et in apice subrotundato-margi-
natis, stria integra nulla. Annuli sequentes infra non exca-
vati, ne quidem annulus 2:us, collo infra paullo longior. Annuli
medii presegmento impartito, parte obtecta scobinata levi,
parte detecta tota, et in ventre et in dorso, longitudinaliter
striolata, striolis inferioribus densis, superioribus sparsis; post-
segmento subcoriaceo, infra poros longitudinaliter striato. An-
nulus caudalis lzevis, postice late angulatus, supra valvulas
anales non productus. Valvule anales leeves, semiglobosee, nullo
modo marginate; lamina infranalis non magna, transverse
ovato-lanceolata. Pori excretorii non magni, sat longe pone
suturam siti. Sutura in corpore antico sat profunda, in cor-
pore postico tantum in ventre distincta, in dorso evanida.
Sterna transverse striolata. Pedes infra setis paucis. Color
olivaceus, postsegmento intra limbum flavicantem subpiceo, pe-
dibus rufo-piceis, antennis fusco-annulatis.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD: IV. N:0 35. 61
Numerus annulorum 44.
Long: 35 mm., lat. 4 mm.; (Pulli annulis 35—40, 5
ultimis apodis, 12 mm. 1., 1,5 mm. lat.).
Kamerun: SJÖSTEDT; mehrere Ex.
6
Genus SPIROSTREPTUS BraAnpr, 1833.
(0:::e.,' p- 202.)
Syn. PETERS, Reise etc. pp. 530, 345 (1862): char. emend.
Noch immer ist es eine schwierige Aufgabe, die Beschrei-
bungen der Arten innerhalb der Gattung Spirostreptus (und
der damit eng verwandten Alloporus und Nodopyge) so abzu-
fassen, dass der Artbegriff daraus deutlich hervorgeht. Fine
gewisse Umständlichkeit ist dabei natärlich erforderlich; einige
Verfasser treiben diese in gewissen Einzelheiten aber so weit,
dass die Auffassung des Gesammtbildes dadurch sehr erschwert
wird. Alle Charaktere haben nähmlich nicht gleichen Werth.
So viel ich gefunden habe, sind hinsichtlich der Artmerkmale
in erster Linie wichtig:
die Form und Skulptur des Halsschildes;
die Form der Analklappen;
die Entfernung der Augenhaufen;
die Skulptur der Stirn;
die Art, in welcher die ringförmigen Riefen am Vorder-
segment sich ausbreiten und verzweigen;
die Riäckenskulptur und die Sutur des Hintersegments;
die Form der männlichen Copulationsorgane.
In zweiter Linie sind anzufiöhren:
Die Farbe;
Die Furchung des Hintersegments;
Die Länge der Antennen;
Die Zahl der Ocellen und der Körperringe;
Das Vorhandensein oder Nichtvorhandensein der Scheitel-
furche;
Die Form der Analschuppe.
Als Gruppenkennzeichen lassen sich die Form der Bauch-
gruben (länglich oder rund), die Skulptur der Sterna (quer
gestreift oder nicht) und das mehr oder weniger verlängerte
Schwänzcehen des Endrings gut brauchen.
In Bezug auf den Halsschild sind es eigentlich die Seiten-
lappen desselben, deren Form und Skulptur so werthvolle
Artmerkmale abgeben. Im Allgemeinen sind diese Lappen
62 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
an ihrem unteren freien Ende quer abgestutzt; bald aber kann
der vordere, bald der hintere Winkel ausgezogen, abgerundet
oder abgeschnitten sein, bald ist der Vorderrand, bald der
Hinterrand iber dem Winkel mehr oder weniger ausgebuchtet,
wodurch eine sehr ausgeprägte und konstante, wiewohl leichter
im Bilde als in Worten zu beschreibende Form entsteht. Die
Zahl der Randfurchen und Falten, womit diese Seitenlappen
geziert sind, ebensowohl als die Art und Weise, auf welche
sie sich (geknickt oder gerade) iäber die Oberfläche verbreiten,
sind auch von erprobtem Werth, wiewohl die Zahl derselben
einer gewissen, wenn auch geringen, Veränderlichkeit unter-
worfen ist, welehe Veränderlichkeit besonders den abgekärzten
Strichen zwischen den ungetheilten Falten gilt.
Die Analklappen haben zwei Hauptformen: entweder sind
sie halbkugelförmig gewölbt und in diesem Falle konstant
bald marginirt, bald unmarginirt, oder sind sie mehr oder
weniger seitlich komprimirt und dann seltener marginirt.
Sind sie halbkugelförmig und marginirt, so können die Ränder
verdickt und durch eine mehr oder weniger tiefe Rinne ab-
gesetzt sein, oder es sind die Ränder nur kielförmig erweitert,
nicht verdickt (>»belmförmig»). Die Analschuppe bietet selten
etwas Eigenthämliches dar und ist bei allen den unten stehen-
den Arten fast desselben Aussehens.
Die Augenhaufen sind von emander am öftesten nur einen
Augendiameter (vom äusseren bis zum inneren Winkel ge-
rechnet) entfernt. Wenn der Abstand grösser ist — 1 bis 2
Augendiameter oder mehr —, so ist dies eim Merkmal, das sich
schon bei den jungen 'Thieren beobachten lässt. Die Zahl der
Ocellen, die bei erwachsenen Individuen ziemlich bestimmt ist,
kommt dagegen erst in zweiter Linie in Betracht, da sie von
Altersstufen abhängt.
Hinsichtlich der Skulptur der Stirn ist zu bemerken, dass
oft in der Nähe des Clypealrandes einzelne Striche und
Punkte eingedräckt sind, wiewohl die Stirn äbrigens als glatt
zu bezeichnen ist; wenn aber unregelmässige Runzeln, Falten
und Punkte schon unmittelbar vor den Antennen anfangen,
so ist die Skulptur nicht weiter eine individuelle, sondern
eine specifische, d. h. der Art eigenthämliche. — Die Scheitel-
furche, die fast alle Myriopodologen in den Beschreibungen
so gewissenhaft erwähnt haben, ist dagegen als Artmerkmal
von sehr geringer Bedeutung.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 5. 63
Den ringförmigen Riefen des Vordersegments hat man bis-
her nur wenig Aufmerksamkeit geschenkt. Sie geben jedoch,
meines Erachtens, sehr treffiche und leicht zu beschreibende
Merkmale ab. Auf dem Ricken können Sie z. B. mehr oder
weniger ausgeprägt, bisweilen sogar verwischt sein, was immer
zu beachten ist. Sind sie ausgeprägt, so können sie sich, bei
immer grösserer Entfernung zwischen den hintersten Riefen,
uber einen grösseren oder kleimeren Theil des Riäckens ver-
breiten — was ich durch einen Bruch: i, 3, 1 u. s. w., habe aus-
dräcken wollen - und dann kommen sie mehr oder weniger
zahlreich, oder auch kommen keine derselben auf dem unbedeck-
ten Rickentheile des Vordersegments zum Vorschein. An der
Unterseite halten sich diese Riefen nicht mehr so regelmässig
zusammen, sondern sie vermehren und verbreiten sich allmählig
bis an die Sterna, in deren Nähe sie sich oft netzartig ver-
zweigen. Biegen sie sich unterwegs an oder unter den Seiten-
poren winkelig um, so gehen sie gewöhnlich auf das Hinter-
segment hiniber und verschmelzen mit dessen Längsfurchen;
biegen sie sich nicht zuräöck, so ist oft die letzte Riefe schärfer
ausgeprägt als die äbrigen, und dann sieht sie bisweilen wie
eine zweite (falsche) Sutur aus. Der an den Seiten unter den
Seitenporen bis an die Sterna zwischen der letzten ringförmi-
gen Riefe und der (wahren) Sutur entstandene Zwischenraum
bietet nicht selten eine durch Längslinien entstandene Skulp-
tur dar, die Beachtung verdient.
Die Furchung des Hintersegments ist dagegen weit mehr
einförmig und bietet deshalb seltener specifische Eigenthäm-
lichkeiten dar; bei einigen Arten ist die Furchung dennoch
insofern charakteristisch, als sie gröber oder femer ist und
sie einen grösseren oder kleimeren Theil des Segmentes ziert,
bald z. B. nur die Bauchseite, bald die ganzen Seiten bis an
oder iber die Seitenporen hinauf, bald sogar (aber selten) den
Räcken. Bald laufen die Furchen in den Hinterrand hinaus,
bald sind sie, besonders nach oben, abgekärzt. Die Skulptur
des Hintersegments auf dem Riäcken ebensowohl als die Tiefe der
Räckensutur geben hingegen mehr zuverlässige Kennzeichen ab.
(Obs. Was hier hinsichtlich der Skulptur der Ringe gesagt
ist, bezieht sich hauptsächlich nur auf die mittleren derselben.)
Die Form der männlichen Copulationsorgane scheint bei
den verschiedenen Arten so konstant zu sein, dass sie in zweifel-
haften Fällen, wenn es unsicher ist, ob em Männchen der einen
64 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
oder anderen Art angehört, den Ausschlag giebt. Der Bau
derselben ist jedoch oft so komplicirt, dass ihn nur gute Ab-
bildungen veranschaulichen können
Die Antennen können kärzer oder länger sein. HEs ist
allerdings ein grosser Unterschied zwischen Antennen, die so
kurz sind, dass sie z. B. den Halsscbild nicht äberragen, und
denen, welche, zuräckgebogen, den Hinterrand von zwei oder
mehr Ringen erreichen; da aber die Länge der Antennen bei
derselben Art nicht so wenig zu wechseln scheint — die An-
tennen der Männchen sind ausserdem gewöhnlich länger als
die der Weibehen -— so muss man dieses Merkmal, wenn es
eine Art zu unterscheiden gilt, mit Vorsicht brauchen.
Die Farbe, wiewohl oft charakteristisch genug, wechselt
mit dem Alter und ist äberdies bei den in Spiritus aufbewahr-
ten Exemplaren oft so verändert, dass sie nur unter die
sekundären Merkmale zu zähblen ist. In den folgenden Be-
schreibungen habe ich die Farbe des Vordersegments als Grund-
farbe angenommen; in Ausdriäcken wie z. B. »gelb, dunkel-
gerimgelt», oder »dunkel, gelbgeringelt» bezeichnen »gelb» und
»dunkel» die Farbe des Vordersegments, »dlunkelgeringelt» und
»gelbgeringelt» dagegen diejenige des Hintersegments.
Die Zahl der Ringe, welche bei dieser Gattung nicht so
bestimmt wie bei Spirobolus ist, scheint bei erwachsenen In-
dividuen derselben Art zwischen etwa 5 — selten zwischen
mehr — zu wechseln.
Eivige neueren Verfasser haben auch von dem Gnatho-
chilarium Artmerkmale holen wollen. Da man dieses Organ
kaum untersuchen kann, ohne das Thierchen zu zerlegen, so
ist es mir nicht zweckmässig erschienen, dasselbe in dieser
Hinsicht zu benutzen.
Alle folgenden Spirostreptus-Arten haben die Bauchgruben
klein, dreieckig, nicht länger als breit, und ihr Schwänzehen
läuft nicht iäber die Analklappen hinaus.
Artibersicht:
Erste Gruppe. Ecarinati: Sechwanzring oben ohne Längskiel.
I. Das sechste Glied der Antennen nicht besonders
dick, nicht länger als das 5. — Augen (N:o 8
ausgenommen) nur einen Augendiameter von
einander entfernt. Räcken des Hintersegments
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 9.
selten gestreift. Grössere Arten, wenigstens
5 mm. breit.
A. Die hinteren ringförmigen Riefen des Vor-
dersegments spalten sich an den Seiten
und bilden eine längliche, quere Seiten-
grube.
(Skulptur des Hintersegments grob runze-
lig; Sterna nicht quer gestreift).
Farbe schwarz.
Körperringe 67—71. Körperlänge bis 240
(—265). 1. S. intricatus VoGEs.
B. Vordersegment ohne Seitengruben.
+ Die ringförmigen Riefen des Vorderseg-
ments deutlich, äber den grössten Theil
des Rickens (i—?) ausgebreitet.
1. Sterna nicht quer gestreift.
a. Rickenskulptur ringsum die Sutur
grob runzelig. Analklappen helm-
förmig. Sutur deutlich.
a. Seitenporen klein. Ricken der
Hintersegmente häbsch gelb-
lich-weisslich gesäumt. Kör-
perringe 49—53. Körperlänge
bis 190 mm. 21058 Sjöstedt n.
8. Seitenporen gross. Farbe ganz
schwarz. -Körperringe TT.
Körperlänge 150 mm.
3. S. elongatus n.
b. Vordersegment an der Sutur glatt;
Hintersegment leicht runzelig,
gilänzend. HSutur tief. Farbe
schwarzgeringelt. Körperringe
55—60. Körperlänge 75 mm.
SP.
4. ÅS. cameroonensis VoGES.
2. Sterna in der Mitte leicht quer ge-
streift.
Riäcken glatt, glänzend.
Analklappen rinnenförmig marginirt.
Sutur rinnenförmig.
a. Die untersten Längsriefen des Hin-
tersegments nur leicht divergi-
66 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
rend. Farbe schwarzgeringelt.
Körperringe 52—59. Körperlänge
bis 160 mm. 5. S. canaliculatus n. sp.
b. Die untersten Längsriefen der Hin-
tersegmente sehr verlängert, fast
quer divergirend. Körperringe
62—65. Farbe und Grösse wie
bei N:o 5. 6. S. sulcatus VoGEs.
++ Die ringförmigen Riefen des Vorderseg-
ments verwischt. Sutur rinnenförmig.
Riöcken glatt glänzend. (Sterna nicht
quer gestreift.)
1. Seiten des Halsschildes nach vorn sehr
ausgebuchtet. Farbe olivenschwarz.
Körperringe 51—53. <Körperlänge
100 mm. 17. S. sinuaticollis n. sp.
2. Seiten des Halsschildes nach vorn kaum
ausgebuchtet. Augen zwei Augendia-
meter von einander entfernt. Farbe
wie bei N:o 7. Körperringe 48—50.
Körperlänge 60—75 mm. <:8. 5. levis VoGrs.
Il. Das sechste Glied der Antennen sehr verdickt,
ersichtlich länger als das kleime 5.; das 3. und
4. Glied kaum grösser als das 5.; Sterna nicht
quer gestreift.
Kleine Arten, nicht iäber 3 mm. breit.
A. Riäöcken der Hintersegmente mehrentheils
gestreift (bei N:o 11 doch oft fast un-
gestreift). Die ringförmigen Riefen des
Vordersegments fein oder verwischt,
nicht iber die Hälfte des Räöckens ver-
breitet. Augen mehr als 1 Augendia-
meter von einander entfernt.
1. Saum des Hintersegments nicht ge-
streift, durch eine ringförmige, wie
eine zweite Sutur aussehende Riefe
von dem gestreiften Theile abge-
setzt.
Halsschild mit vielen (6—7) Seitenfur-
chen. Schwanzring und Analklappen
dicht punktirt. Farbe gelblich, Röäcken
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 5. 67
dunkel geringelt. Körperringe 61—567.
Körperlänge bis 60 mm. 9. S. limbiger n. sp.
2. Kein besonders abgesetzter Saum der
Hintersegmente.
a. Analklappen punktirt, nicht mar-
ginirt. Neitenfurchen des Hals-
schildes 5-—-7. Sutur nicht ge-
kerbt. Körperringe und Farbe
fast wie bei N:o 9. Körperlänge
40—45 mm. 10. S. neglectus n. sp.
b. Analklappen dick marginirt, nicht
punktirt. Sutur gekerbt. Räcken
unregelmässig, oft fast gar nicht
gestreift. Halsschild mit 3—4
Seitenfurchen. Farbe ringsum dun-
kel geringelt. Körperringe 52—56.
Körperlänge 50 mm. 11. S. crenulatus n. sp.
B. Ricken der Hintersegmente nicht gestreift.
Die ringförmigen Riefen des Vorderseg-
ments deutlich, den grössten Theil des
Räckens einnehmend. Augen nur 1 Augen-
diameter entfernt. Nutur gekerbt. Anal-
klappen punktirt, rinnenförmig marginirt.
Farbe schwarz, die Beine jedoch gelb und
die Antennen rothgefleckt. Körperringe
48. Körperlänge 30 mm. 12. S. pygmeus n. sp.
Zweite Gruppe. Carinati: Schwanzring oben gekielt oder
wenigstens + geschärft.
I. Sterna nicht quer gestreift. Die ringförmigen
Riefen des Vordersegments wenigstens iber
i des Räckens verbreitet.
Analklappen nicht höckerig.
Schwanzkiel klein, nur an der Spitze etwas
geschärft.
A. Vordersegment bis an die Sutur glatt
und glänzend; Hintersegment gar nicht
punktirt, kaum runzelig; Sutur ge-
schnärt. Farbe scehwarz, die Beine jedoch
gelb und die Antennen röthlich ge-
fleckt. Körperringe 48—50. Körperlänge.
30 —-40 mm. 13. S. atratus n. sp.
68 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
B. Vordersezment hinten vor der Sutur grob
punktirt-runzelig wie das Hinterseg-
ment. Sutur nicht geschnärt. Schwanz-
ring spitzwinklig. Farbe graublau, Hin-
tersegment pechbraun geringelt. Körper-
ringe 44—52. Körperlänge c. 50 mm.
14. S. carinatus Porar.
II. Sterna quer gefurcht. Die ringförmigen Riefen
nur iäber die vordere Hälfte des Vorderseg-
ments ausgebreitet (N:o 14) oder fast verwischt
(N:o 15). Vordersegment bis an die Sutur
glatt und glänzend; Hintersegment grob run-
zelig-punktirt. Schwanzring stumpfwinklig.
Schwanzkiel grösser und schärfer. Anal-
klappen mit je einem Höcker.
A Räöckensutur gekerbt.
Farbe dunkel geringelt ohne Rickenbinde.
Körperringe 54—59. Körperlänge 40—50
mm. 15. S. propinquus PoRrAT.
B. Rickensutur nicht gekerbt.
Randsaum ringsum sehr dicht und gleich-
förmig fein gestreift. Farbe dunkelge-
ringelt, Räcken gewöhnlich mit gelber
Längsbinde. Körperringe 49—52. Körper-
länge 20-—530 mm. 16. S. trachyurus n. sp.
1. Spirostreptus intricatus VoGEs, 1878.
(Fig. 28—28 d.)
(Zeitschr. f. wiss. zool., XXXI. Bd, p. 166, Fig. 27).
Kamerun: SJÖSTEDT; Bonge: DusÉn; einige Exempl.
2. Spirostreptus Sjöstedti n. sp.
(Fig. 29—29 d.)
Olivaceo-niger dorso postsegmenti albido-limbato, sub-
crassus, corticoso-coriaceus. Caput sublreve clypeo 4-punctato,
profunde sed arcte sinuato, minute punctulato; inter an-
tennas impressionibus punctiformibus nonnullis (4—6) + di-
stinctis. Oculi semilunari-triangulares angulo interiore acuto,
ocellis multis (55—70) 8—9-seriatis, in serie suprema 13, inter
se diametron oculi maximam vix distantes. Antenna arti-
culis elongatis, 5:o et 6:0 singulis fere bis longioribus quam
latioribus, resupinge annulum 3:um superantes. Annulus col-
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 5. 69
laris medio indistinete subselliformis, lobis lateralibus apice
late subtruncatis, antice vix emarginatis, angulis duobus fe-
mine obtuse angulatis subregqualibus, angulo antico maris sub-
acuminato sed vix producto, striis obliquis angulatis integris
1—2 abbreviatisque 1—2 immixtis. Annuli mediti preseg-
mento sublevi, nitido, prieterquam in dorso post striam post-
remam concentricam subcorticoso-coriaceo (ita ut sculptura post-
segmenti), striis concentricis numerosis sat profundis, maximam
partem dorsi (2-2) occupantibus, ad ventrem versus subreti-
culatis et subreflexis, saltem in corpore amteriore, et in post-
segmentum transeuntibus, quare spatium angustum inter sutu-
ram et striam concentricam postremam seepissime longitudi-
naliter striatum est; postsegmento subcorticoso-coriaceo, pre-
sertim circa suturam, medio plerumque concentrice subselli-
formi-adstricto, supra sulco medio longitudinali dorsali, infra
sat dense et profunde striato, striis nonnullis etiam supra
poros 1impressis. Anmulus caudalis non productus, coriaceo-
rugulosus, apice rotundato-acuminato incrassato. Valvulae
anales pulehre galeiformes; lamina infraanalis transverse sub-
lanceolata, postice medio late et obtuse angulata, subineras-
sata. Pori exeretorit minimi, longe pone suturam siti. Su-
tura non profunda sed distinceta. Sterna lzevia. Pedes sat
longi, supra setis nullis, infra setis paucis. Pedum articuli
penultimi et antepenultimi maris breviter pulvillati (et se-
tosi). Color olivaceo-niger, priesegmento interdum rufescente,
limbo dorsali postsegmenti pulchre albido; antenn pedesquee
nigra. Numerus annulorum 49—353.
Long. (105—)190 mm.; lat. 12 (5)—16,5 (9) mm., long.
ant. 3—10 mm.; long. ped. 8 mm.
Kamerun, Itaki, Na N'Galo (Vevoka): SJöstEpt; zahl-
reiche Exemplare.
Ich widme diese zierliche, durch Farbe und Skulptur
ausgezeichnete Art dem Entdecker Herrn Cand. Y. SJÖSTEDT,
der unsere Kentniss der Myriopodenfauna Kameruns in so
hohem Grade bereichert hat.
3. BSpirostreptus elongatus n. sp.
(Fig. 30—30 b.)
Ater, corticoso-coriaceus etiam ante suturam dorsi, sub-
gracilis. Caput 9 leviter coriaceum, sulco verticis non pro-
fundo, elypeo leviter coriaceo parum emarginato, 4—5 punc-
70 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
tato. Antenne breves, resupinge annulum 2:um subeequantes,
articulo 6:0 vix longiore quam latiore. Oculi ovato-triangu-
lares, antice convexi, angulo interiore acuto, ocellis c. 60—965
T-seriatis, in serie suprema 13, inter se diametron unam maxi-
mam oculi distantes. Annulus collaris lobis lateralibus antice
parum emarginatis, sat latis, apice rotundato-truncatis, an-
gulo antico obtuse angulato, postico rotundato. plicis angu-
latis 3 integris. Annuli medii sculptura fere eadem qua
Spirostrept. Sjöstedti, spatio laterali-ventrali angusto ante
suturam excepto, quod nullas striolas longitudinales habet,
et striis concentricis infra non reflexis; stria concentrica ul-
tima presegmenti infra sat longe supra sternum desinente;
striis longitudinalibus postsegmenti longe infra poros desi-
nentibus. Anmnnulus caudalis coriaceus brevis, postice late an-
gulatus. Valvule anales subléeves, sat profunde marginatee;
lamina infraanalis transverse lanceolata, postice vix promi-
nens. Pori magni marginati, non longe pone suturam siti.
Sterna lzevia. Sutura distinetissima, leviter antrorsum cur-
vata. Pedes longi, ut in Spirostrept. Sjöstedti setosi. Color
totus ater. Numerus annulorum 717.
Long. 150 mm.; lat. 11,5 mm; long. ant. 7,5 mm.; long:
ped. 9,5 mm.
Kamerun, Kitta: Stöstept; 1 Ex. (29).
4. Spirostreptus cameroonensis VoGEs, 1878.
(Fig sl--31 63)
(OMC PREL)
Kamerun, SJöstEpT; friher aus Mapanja bekannt; wenige
Exempl. ;
Von dieser Form habe ich nur Weibchen gesehen. WSie
gleichen sehr denen von Sp. sulcatus VoGEs, und da die Streif-
ung der Sterna des letzteren sehr schwach ist, bin ich geneigt zu
glauben, dass S. cameroonensis sich mit S. sulcatus vereinigen
lässt.
3. Spirostreptus canaliculatus n. Sp.
(Fig. 32—32 e.)
Gracilis, nigro-annulatus, sublevis, nitidus. Caput sub-
leve, suleo verticis profundo; clypeo tenuiter coriaceo et punc-
tulato, 4-punctato, leviter sinuato, angulo inciso obtuso. Oculi
ovato-triangulares, antice subundulati, angulo interiore acumi-
nato, inter se diametron oculi maximam unam distantes, ocellis
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 5. 71
ec. 60—65, 6-7-seriatis, in serie suprema 14. Antenne brevi-
ores, annulum 3:um resupine subattingentes, articulis 4—6
singulis vix duplo longioribus quam latioribus. Anmulus col-
laris lzevis, lobis lateralibus antice plus (>) minus (9) emargi-
natis, angulo antico maris longe producto rotundato-acuminato,
femine subrecto, angulo postico (>, 2) rotundato, sulcis pro-
fundis subobliquis ec. 4 integris. Annuli medii nitidi, sculp-
tura sublevi vel leviter coriacea; presegmento striis concen-
tricis multis, supra 3 dorsi occupantibus, infra non ramosis
neque reflexis, stria postrema quam ceteris profundiore; post-
segmento infra poros longitudinaliter striolata, striolis in-
tegris supremis sat longe infra poros desinentibus, striis infimis
in ventre profunde sulcatis, quam proximis parum longioribus,
subparallelibus. Annulus caudalis postice vix angulatus, mar-
gine subrecto. Valvule anales convexee, leves, marginibus
subceristatis, ad basin canaliculatis; lamina infraanalis angusta,
transverse lanceolata, postice non angulata. Pori excretorii
sat magni, longe post suturam siti. Sutura profunda, etiam
in dorso eanaliculata. Sterna 1n medio leviter sed distincte
transverse aciculato-striolata. Pedes infra setis paucis, supra
in articulis primis setis apicalibus nonnullis brevibus. Color
presegmenti ferruginescente-olivaceus, postsegmenti niger limbo
piceo; pedibus antennisque olivaceo-nigris, ferrugineo-annulatis.
Numerus anmulorum 62-65.
Long. 160 mm.; lat. 11 mm.; long.ant. 10 mm.; long. ped.9 mm.
Mas: articulis pedum penultimis et antepenultimis pul-
villis magnis setisque nonnullis; coxa pedum paris posterioris
plerumque tuberculiformi.
Kamerun, Kitta, Itaki N'Gola: SJöstEpDT; 3 Exempl.
6. Spirostreptus sulcatus VoGEs. 15878.
(Fig. 33
(Offe pr LOSN
29
JAJA ee.)
Przecedenti simillimus, at org. cop. stris infimis post-
segmenti in ventre profunde sulcatis, quam proximis multo
longioribus, subtransverse extrorsum directis, clypeo magis co-
riaceo, lateribus colli feminze antice non angulatis sed rotundatis,
numero annulorum minore (52—59), striis concentricis posticis
presegmenti pluribus (3) profundius sulcatis, diversus.
Long. 160 mm.; lat. 11 mm.; long.ant. 11 mm.; long. ped.9 mm.
Kamerun: SJösteEptT; Bonge: P. DusÉn; 2 Ex.
Ul C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
Wenn die Copulationsorgane nicht so verschieden wären,
so wirde ich die beiden obigen Arten fär identisch halten.
Ich hege den Verdacht, dass das Weibchen von Spirostr.
suleatus VoGEs, mit 65 Körperringen und »viereckiger Räcken-
platte» (= Halsschilde), meiner Art canaliculatus angehört.
7. Spirostreptus sinuaticollis n. sp.
(Fig. 34—384 e.)
Olivaceo-niger pedibus piceis, levigatus, nitidus. Caput
leve, sulco verticis tenui; clypeo (lrevi) 4-punctato, profunde
sed late sinuato. Oculi rotundato-semilunares, antice emargi-
nati vel subrecti, inter se unam diametron oculi vel paullo
plus distantes, ocellis magnis sexseriatis, in serie suprema 11.
Antenne breves, annulum 3:um superantes, articulis 5:0 et 6:0
singulis longioribus quam latioribus, inter se subeequalibus.
Annulus collaris lobis lateralibus solito magis dilatatis, rotun-
dato-truncatis, antice profunde sinuatis, angulo antico dilatato-
rotundato, postico etiam subrotundato, striis 2—3 angulatis
(preter striam marginalem). Annuli medi presegmento levi-
gato, striis concentricis evanidis; postsegmento incrassato,
supra lzevi, infra striato, striis longe infra poros desinentibus.
Anmnnulus caudalis levis, postice rotundatus, nullo modo angu-
latus. Valvule anales leves, crasse marginate, subcanalicu-
late; lamina infraanalis brevissima, lanceolata. Sterna levia.
Sutura canaliculata, quasi adstricta. Pori parvi. Pedes infra
setis paucis. Color olivaceo-niger, preesegmento obtecto testa-
ceo, postsegmenti limbo piceo; pedes ferrugineo-picei; antennee
ferrugineo-fuscre. Numerus annulorum 51-—53.
Long. 100 mm.; lat. 7—8 mm.; long. ant. 6 mm.; long.
ped. 5 mm.
Kamerun: SJöstTEpDT; mehrere Exempl.
8. Spirostreptus l2evis VoGEs, 1878.
(Fig. 30—35 e.)
(OMC T DALIAN)
Kamerun an mehreren Orten: SJÖSTEDT.
Ist eine der häufigsten Diplopoden des Gebiets.
Einige Exemplare zeigen auch auf dem Riäcken einige
Längsriefen.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV: N:0 5. 713
I). Spirostreptus limbiger n. sp.
(Fig. 36-360)
Gracilis, sublevis, nitidus. Caput leve, sulco verticis
pertenui, clypeo (lievi) 4-punctato, sat profunde emarginato.
Åntenne breves, incrassate, annulum 3:um vel 4:um resu-
pine attingentes, articulo 2:0 vix duplo longiore quam lati-
ore, articulis 4—6 singulis p&ene eque latis ac longis, 6:0
quam 5:o majore, percrasso. Oculi rotundato-triangulares, an-
tice convexi, inter se longius, plus quam 11 diametron oculi
maximam, distantes, ocellis multis, 50-—-60, parum distinctis,
3-6-seriatis, in serie suprema ce. 11 (interdum confluentibus).
Annulus collaris lobis lateralibus antice non emarginatis sed
oblique abscisis, valde attenuatis, apice rotundato-truncatis,
angulis inter se sequalibus multistriatis, striis 5—7 obliquis
integris, vix angulatis. Annuli medi presegmento sublrevi,
nitido, antice striolis tenuissimis concentricis, vix 3 dorsi oc-
cupantibus, infra reflexis et in postsegmentum transeuntibus,
spatio angusto laterali-ventrali inter suturam et strias con-
centricas striolis longitudinalibus vel semilunaribus tenuibus
paucis; postsegmento punctulato, longitudinaliter striato, striis
etiam in dorso impressis et ibi, presertim postice, interdum
densis (in ventre semper densis); ab annulo 10:0—13:o limbo
lato, adstrictione suturali discreto, supra estriato, in ventre
infimo etiam hoc limbo interdum striolis nonnullis a parte
striata transeuntibus. Annulus caudalis dense et grosse punc-
tatus, postice late angulatus. Valvule anales item dense et
grosse punctate, subcompressae, non marginate, sed interdum
marginibus leviter reflexis; lamina infraanalis brevissima, trans-
verse lanceolata. Sterna lzevia. Sutura profunda, recta. Pori
excretorii parvi, in medio partis striate siti. Pedes infra setis
compluribus et longis. Color luteus, in dorso areu incompleto
cinereo-fusco annulatus. Numerus annulorum 61—67.
Long. (30—)60 mm.; lat. (2—)4,> mm.; long. ant. 3 mm.;
long. ped. 2,5 mm.
Kamerun, Kitta, N'dian: SJöstEpT; einige Exempl.
T4 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
10. Spirostreptus neglectus n. sp.
(Pig. 87-870 & 51)
Oculi inter se bis diametron et ultra distantes, ocellis
paucioribus (30—40). Antennarum articulus 6:us percrassus,
5:o multo longior, art. 3—5 inter se subequalibus, vix longio-
ribus quam latioribus. Sculptura annulorum leevis; preeseg-
mento striis concentricis tenuissimis paucioribus, supra vix
dimidium spatium dorsi oceupantibus, infra non reflexis; post-
segmento striis (supra et infra) longitudinalibus tenuioribus
et minus densis, ad marginem posticum productis, limbo estriato
discreto nullo. Anmnulus caudalis minus dense punetatus, eque
ac valvule anales; lamina infraanalis postice late angulata.
Pori exeretorirt non longe a sutura remoti. Color testaceus,
ferrugineo-annulatus, infra pallidior, dorso sepe vitta pallidiore.
Ceteri characteres ut in Sprirostr. limbigero.
Mas: pedes non pulvillati.
Long. 40—45 mm.; lat. 2,5 mm.; long. ant. 2 mm.; long.
ped. 2 mm.
Kamerun: SJösTEDT; mehrere Exempl.
11. Spirostreptus cerenulatus n. Sp.
(Fig. 38—38 c & 48.)
Gracilis, supra striatus, nitidus, pulchre fusco-annulatus.
Caput supra leve, sulco verticis pertenui, clypeo sat emargi-
nato. Oculi paullo plus diametron 1 remoti, ovato-triangulares,
antice subrecti, ocellis depressis c. 40, 5—6 seriatis, in serie
suprema 11. Antenne eadem forma ac in Spirostr. limbigero,
annulum 2:um 3:um equantes. Amuvulus collaris lobis latera-
libus sat latis, apice subemarginato-truncatis, angulis duobus
+ prominentibus, quam angulo recto majoribus, stris 2—3
angulatis. Annuli medi levigati; presegmento striolis con-
centricis tenuissimis irregularibus, vix distinguendis, tantum
in dimidio antico obvliis; postsegmento infra striato, striis, proe-
terquam in annulis anterioribus, sat distinctis, magis magisque
tenuibus et a poris remotis, sed ad marginem tenuem porrectis.
Annulus caudalis non punctatus, postice late rotundatus. Val-
vule anales non punetate, crasse marginate,; lamina infra-
analis brevissima, postice non angulata sed recta. «Sterna
levia. Pori excretorii distineti, a sutura remoti. Sutura
distincta, pulchre erenulata. Pedes breves, infra setis paucis.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:05. 75
Color testaceus, circa suturam pulchre nigro-fusco-annulatus;
caput supra ad anrtennas fuscum, flavomaculatum; valvulae
anales et annulus caudalis fusca. Antennie pedesque testacea.
Numerus annulorum 52 —56.
Mas: articulis pedum penultimis et antepenultimis bre-
viter pulvillatis.
Long. 48 mm.; lat. 3 mm.; long. ant. 2,5 mm.; long. ped. 2 mm.
Kamerun: SJÖSTEDT; 5 Ex.
12. Spirostreptus pygmeus n. sp.
(Fig. 39—39 c.)
Ater, nitidus, pedibus flavis, profunde segmentatus, supra
non striatus. Caput leve, clypeo levissime emarginato. Oculi
ovato-triangulares, margine antico convexo, ocellis magnis,
paucis (c. 40), 5--6 seriatis, in serie suprema 10, inter se
diametron unam distantes. Antenne breves, annulum 3:um
longitudine sequantes, articulo 6:0 crasso quam 5:o majore.
Annulus collaris lobis lateralibus elongatis, antice subproductis,
angulo prominente subrecto, angulo postico rotundato-angu-
lato, striis 2 preeter marginalem. Annuli medi ad suturam
profundam adstricti, sculptura distinctissima: preesegmento
dense concentrice striato, striis superne maximam partem (3)
dorsi occupantibus, infra reflexis et in postsegmentum trans-
euntibus; postsegmento profunde et dense longitudinaliter stri-
ato, striis usque ad poros pertinentibus. Sutura canaliculata
supra poros pulchre crenata. Annulus caudalis distinete punc-
tatus, postice subproductus, obtuse angulatus. Valvulce anales
item grosse punctate, marginibus utringue subcanaliculatis;
lamina infraanalis brevissima, transverse lanceolata. Pori ex-
eretorii distincti, a sutura longe remoti. Pedes longi, setosi
(etiam supra); s articulo antepenultimo pulvillato, pulvillo
articuli penultimi evanido. Color ater, pedibus favis, capite
flavescente, fascia inter oculos fusca, antennis ferrugineo-
rufo-maculatis. Numerus annulorum 45.
Long. 29 mm.; lat. 2 mm.; long. ant. et ped. 2 mm.
Kamerun, N'dian: P. DusÉN; 1 ex.
13. Spirostreptus atratus n. sp.
(Fig. 40--40 c & 49).
Ater pedibus luteis, antennis rufo-brunneis. Caput leve,
sulco verticis evanido, clypeo leviter emarginato. ÖOculi magni,
16 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
antice rotundati, inter se unam diametron oculi vel minus
distantes, ocellis c. 40 sex-seriatis, in serie suprema 11. AÅn-
tenne is longissime, resuping annulum 5:um ,?:2e 3:um su-
perantes, articulis omnibus longioribus quam latioribus. AÅn-
melus collaris leevis, nitidus, lateribus S:is antice valde dila-
tato-productis, postice obtuse angulatis, ?:2e angustatis, trun-
catis, et antice et postice obtuse angulatis, striis duabus + an-
gulatis preter marginalem. Annuli medii leviter coriaceze,
subnitidza; presegmento striis concentricis tenuibus, dimidium
dorsi et plus (9) oceupantibus, infra reflexis et in postsegmen-
tum transeuntibus, quare spatium laterali-ventrale ante sutu-
ram longitudinaliter substriatum; postsegmento tantum infra
poros striato, striis etiam in corpore posteriore distinctis et
ad poros porrectis. Annulus caudalis punctatus, apice rugu-
losus, breviter et late angulatus, carima brevi, parum elevata,
nullo modo eristata. Valvule anales + punctate profunde
marginate, utringue subeanaliculate. sed non tuberculate;
lamina infraanalis brevis, transverse lanceolata. Color ater,
presegmento livido-nigro, clypeo ferruginescente, antennis +
rufo-brunneis, pedibus luteis, capite colloque submarmoratis,
ano ferruginescente-nigro. Numerus annulorum 48—50.
Mas: articulis pedum penultimis et antipenultimis breviter
pulvillatis.
Long. 30—40 mm.; lat. 2,5—3 mm.; long. ant. et ped (5)
4 mm., (2) 2—3 mm.
Bibundi: JUNGNER (5); Kamerun: SJÖSTEDT (9).
14. Spirostreptus carinatus Porar, 1893.
(Fig. 41—41 d & 50.)
(0. c., p. 43).
Kamerun an mehreren Orten: Kitta, Itaki, N'dian: NSJö-
STEDT und DUsSÉN.
Eine der häufigsten Juliden des Gebiets.
15. Spirostreptus propingquus PoraATt, 1893.
(Fig. 42—42 f.)
(OTO
Kamerun an mehreren Orten: Kitta, N'dian: SJÖSTEDT und
DuséÉn. Fast ebenso häufig wie die vorige Art.
In meiner angefährten Arbeit grändete ich diese Art auf
ein männliches Exemplar, und von Sp. earinatus hatte ich nur
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:05. 77
Weibchen gesehen.
Beim Vergleich eines reicheren Materials
erscheinen die Unterschiede gross und zahlreich.
Um meine
Diagnosen a. O. zu ergänzen fäöge ich hier einen Vergleich
einiger Merkmale der beiden Arten hinzu.
Spirostreptus carinatus:
Collum 29?:&2e angulo antico
acutiusculo (S:1s longe pro-
ducto).
Sterna transverse non stri-
ata.
Strie concentrice preseg-
menti majorem partem (3)
dorsi occupantes.
Presegmentum ante sutu-
ram coriaceum opacum.
Annulus caudalis postice
distinete angulatus.
Color preesegmenti plerum-
que postsegmento lzetior.
Numerus annulorum minor:
44—952.
Spirostreptus propinquus:
Collum $4:&e angulo antico
rotundato-angulato(gs:is longe
producto).
Sterna profunde striata.
Strie concentrice dimidiam
partem presegmenti occupan-
tes.
Preesegmentum ante sutu-
ram leve, nitidum.
Annulus caudalis
rotundato-angulatus.
Color preesegmenti plerum-
que postsegmento obscurior.
Numerus annulorum major:
54—59.
(Ein junges Ex. mit den 3
letzten Ringen fusslos und nur
30 mm. 1. hat schon 55 Ringe).
postice
16. Spirostreptus trachyurus n. sp.
(Fig. 43—43 c.)
Subeoriaceus, nitidus, fusco-annulatus, plerumque vitta
dorsali flavida.
Caput leve, eclypeo sat emarginato.
Oculi
rotundato-triangulares, antice subrecti, inter se multo plus
(11) diametron oculi distantes, ocellis distinctis 30
riatis, in serie suprema 9.
subeequantes.
35, I-8e-
Antennae breviores, annulum 3:um
Annulus collaris gFsis, lobis lateralibus latis,
antice subproductis, angulo antico acutiusculo, subincrassato,
angulo postico gquam recto majore; Y:z&e leviter angustatis,
angulis et antico et postico quam recto majoribus, striis
2 angulatis. Annuli medii presegmento levissimo, nitido,
striis concentricis subevanidis, dimidium dorsi occupantibus,
infra irregulariter reflexis, spatio laterali-ventrali ante sutu-
178 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
ram striolis obliquis reflexis nonnullis, presertim in corpore
posteriore; postsegmento punctis profundis rugulisque sub-
coriaceo, infra poros striato; postsegmento preterea postice
plerumque subadstrieto et limbo lato ubique (etiam in dorso)
dense et zequaliter aciculato-striolato, margine ipso tamen in-
tegro, ornato. Sterna transverse striato-sulcata. Pori excretorii
minimi. Annulus caudalis dense punctato-rugosus, postice
subproducto-angulatus, carima longa, suberistata. Valvule
anales punetato-rugose, medio utringue tuberculo nitidulo
prominulo, canaliculato-marginate. Pedes setis plurimis; maris
articulis penultimis et antepenultimis pulvillatis. Color: pre-
segmento arcu dorsali fusco vel fusco-maculato, postsegmento
ferruginescente, ventre infra poros unicolori testaceo, dorso
plerumque vitta longitudinali flavo-maculata notato. Caput
testaceum, fascia frontali fusco-marmorata; antennee et pedes
testacea, interdum fusco-maculata. Numerus annulorum 49—52.
Long. 20—27 mm.; lat. 2—2,5 mm.; long. ant. et ped. 1—1,5
mm. Juniores: ultimis annulis 3—4 apodis sculptura minus
coriacea, tuberculo valvularum analium tantum significato.
Kamerun, Kitta: SJösteprt; zahlreiche Exempl.
Genus ODONTOPYGE (BrRAnpr, 1841).
(Rec. de Mém. rel. a Myr. p. 137).
Diese BRANDT'sche Untergattung verdient es, zur Gat-
tung erhoben zu werden. Nicht nur sind die Analklappen
mit der eigenthämlichen Bedornung, die den Namen veran-
lasst hat, versehen, sondern es haben auch die Körperringe
eine abweichende Bildung: der Randsaum des Hintersegments
trägt eimen Zusatz, der aus nadelförmigen Theilen zusam-
mengesetzt ist und dessen Spitzen bei Vergrösserung sich als
frei erweisen. Die Augen sind auch mehr kreisförmig als
die eines Spirostreptus, und die äussersten Gleider der Beine
sind ringsum stark behaart.
Es scheint auch, als ob die männlichen Copulationsor-
gane nach einem anderen Typus gebildet wären: in drei
Fällen, wo ich diese Organe bei Odontopyge-Arten unter-
sucht habe, zeigt es sich nähmlich, (vergl. Figg. 52—54),
dass das »Flagellum> von der Innenseite ausgeht, nicht von der
Aussenseite der Stämme, wie es bei Spirostreptus der Fall ist.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 5.
Artiäbersicht:
I. Vordersegment durch eine ringförmige, schräge,
tiefe Riefe in zwei Theile getheilt. Rand-
saum des Hintersegments nicht gestreift.
Farbe oben braungeringelt, unten rothgelb.
Körperringe 50—55. Körperlänge 25-560 mm.
2. ON DiPpartlua I:
II. Vordersegment nicht getheilt.
A. Randsaum des Hintersegments sehr klein,
nicht gestreift.
1. Schwanzring gekielt. Analdornen ziem-
lich gross.
Farbe wie bei N:o 2.
Körperringe 54 - 62 Körperlänge 35—
30 mm. 1. OO. trivialis n.
2. Schwanzring nicht gekielt. Analdornen
klein.
a. Vordersegment mit deutlichen ring-
förmigen Riefen; Schwanzring ge-
runzelt. Farbe blaugrau, Hinter-
segment pechbraun geringelt. Kör-
perringe 71. Körperlänge 160 mm.
BR 0 EG (a CC KORS a ole
b. Die ringförmigen Riefen des Vorder-
segments verwischt. Schwanzring
nicht gerunzelt. Farbe dunkel-
braun. Körperring 52—55. Kör-
perlänge 26 mm.
4. OO. ecarinata n.
B. Randsaum breiter, abgesetzt, der Länge
nach ringsum regelmässig gestreift.
a. NSchwanzring zugespitzt; Kiel hoch und
lang. Analdornen ziemlich gross.
Farbe braun, selten mit lichterer
Riickenbinde. -Körperringe 59— 62.
Körperlänge 50 mm. 200 aceineta mi.
8. Schwanzring stumpf; Kiel sehr niedrig
und klein; Analdornen klein. Farbe
braun, Räöcken mit gelblicher Längs-
binde. Körperringe 57. Körperlänge
25 mm. 6. O. uncinata n.
79
Sp-
Sp-
SP-
Sp.
50 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
1. Odontopyge trivialis n. sp.
(Fig. 44 - 44 c.)
Levis, nitida, postice valde angustata, cinereo-fusca dorso
obscuriore, capite flavo fascia fusca marmorata, presegmento
supra macula lzetiore vittam abruptam formante, impartito,
striis concentricis supra evanidis, infra distinctioribus, vix
recurvis, postsegmento in ventre infimo longitudinaliter sparse
striolata, supra raro pallide maculato. — Caput leve, sulco ver-
ticis abbreviato, clypeo sat profunde emarginato, punctis seti-
geris 5—6. Antenne annulos 3—5 resupine equantes. Oculi
rotundato-triangulares, inter se paullo plus 1 diametron oculi
maximam distantes, ocellis distinctis c. 50, 6—-7-seriatis, in
serie suprema 9—11. Annulus collaris lobis lateralibus sat
latis, antice non emarginatis, striis 2 angulatis, angulo an-
tico obtuse rotundato, quam postico subrecto majore. An-
nuli medii, ut supra diximus, in dorso sculptura vix ulla,
in ventre striolis tenuissimis. Limbus adjectitius brevissimus,
oculo non armato nihil insigne exhibens. Annulus caudalis
postice acute productus. valde rugosus, carinatus, carina an-
gulata sed non cristata, antice evanida. Valvule anales
compress:e, non punctatire, ad margines (rarissime incrassatos)
setis ternis ornatre, aculeis superis sat longis, a basi lata
sensim acuminatis; lamina infraanalis triangularis, postice
sat acute angulata, angulo subrecto, et tuberculatim carinata.
Pori excretorii sat parvi, longe a sutura recta profunda re.
moti. Sterna lrevia. Pedes uberrime setosi, articulo ultimo
etiam supra dense setoso. Numerus anmulorum (54—)58—062.
Var. strigulosa: pråesegmenti lateribus a ventre usque
ad poros strigulosis.
Long. 35-—80 mm.; lat. 3
long. ped. 2—5 mm.
Kamerun: SJöstEpT; mehrere Exempl.
5 mm.;
6,» mm.; long. ant. 3
2. Odontopyge bipartita n. sp.
(Fig. 45—45 d & 54.)
Preecedenti simillima, at pråesegmento sulco ante sutu-
am oblique concentrico profunde canaliculato subbipartito, su-
tura ante poros leviter antrorsum angulata, poris excretoriis
suturee magis approximatis, annulo caudali acutiore, parum
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HAKDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 5. 81
rugoso, carina suberistata, numero annulorum minore 52
diversus.
Long. (24—)60 mm.; lat. (2—)6 mm.
Kamerun: SJösTEDT; eimige Exempl.
dd
3. Odontopyge grandis n. sp.
(Fig 46 -46 c & 52).
JA Nublevis, nitida, gracilis, postice leviter attenuata,
cinereo-olivacea dimidio ultimo postsegmenti piceo-fuscoannu-
lata, capite infra antennas fusco-annulatas pedibusque flavis,
priesegmento impartito sed striis concentricis multis ($—10)
distinctissimis, infra profundioribus, non reflexis, supra plus
dimidium dorsi (3) occupantes, annulo ecaudali non cari-
nato. — Caput leve sulco verticis profundo, clypeo parum
emarginato (medio uni-dentato; num semper?) punetis setige-
ris 5. Antenne resupinate annulum 6:um attingentes. Oculi
ovato-semilunares, angulo interiore acuminato, inter se plus
diametron oculi maximam distantes, ocellis distinctis c. 60,
T-seriatis, in serie suprema 13. Annulus collaris lobis late-
ralibus sat latis, antice emarginatis, angulo antico sub-
producto, subacuminato, angulo postico valde obtuso, striis
2—3) integris curvatis prieter marginalem. Annuli medi
striis postsegmenti longe infra poros desinentibus; sculptura
sublevi vel levissime coriacea. Limbus adjectitius brevissi-
mus, oculo non armato nihil insigne exhibens. Annulus cau-
dalis rugoso-coriaceus, apice angulatus, angulo subrecto, dorso
non carinato neque angulato. Valvule anales leves, com-
pressie, non marginat:e (setis marginalibus nullis? vel deciduis?),
aculeis superis parvis; lamina infraanalis rugoso-coriacea, sat
magna, postice rotundata, non ecarinata. Pori excretorii di-
stinceti, in tertia parte antica postsegmenti siti. Sutura pro-
funda, leviter antrorsum angulata. Sterna levia. Pedes Sis
articulis ultimis et penultimis pulvillatis setosi. Numerus
annulorum 71.
Hong I60-mm.s lat: Ymm.; long. ant. 91 mm:silong.
ped. 7 mm.
Kamerun: NJÖSTEDT; 1 Exempl.
4. Odontopyge ecarinata n. sp.
? Fusca, vitta dorsali pallida nulla, annulo caudali pune-
tato, prorsus ecarimato, brevi et breviter producto, obtuse an-
0
82 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
gulato, mucronibus valvularum analium minimis, limbo adjec-
titio non striato; ceterum fere ut in spec. sequente. Numerus
annulorum 52—55.
Long. 26 mm.; lat. 2 mm.
Kamerun; SJÖSTEDT: einige Exempl.
3. Odontopyge accincta n. sp.
(Fig. 47—47 c & 53).
Gracilis, postice sensim multo gracilior, fusca dorso aut
concolori aut vitta longitudinali flavida, ventre, ano pedibus-
que flavidis, limbo adjectitio lato, sutura disereto, ubique
pulehre striato, annulo caudali postice acutissimo, cristato-
carinato. — Caput lzeve, suleco verticis evanido, elypeo sat pro-
funde emarginato, punctis setigeris 5—6. Antenne resupinee
annulos 4—5 zequantes. Oculi ovato-triangulares, inter se paullo
plus diametron unam maximam distantes, ocellis c. 40 6-seri-
atis, in serie suprema 10. Annulus collaris lobis lateralibus
sat latis, antice non emarginatis, apice rotundato-truncatis, an-
gulo antico & ita ut postico subrectis, angulo antico P:&e sub-
rotundato, striis 2—3 angulatis. Annuli medit prieesegmento
levi, striolis concentricis tenuissimis, supra subevanidis, plus
dimidium dorsi occupantibus, stria postrema ad poros a cete-
ris remota et suture approximata; postsegmento leviter co-
riaceo, sat longe infra poros striato; limbo adjectitio disereto
sat lato, et in dorso et in lateribus longitudinaliter et zequa-
liter sed non dense striato. Annulus caudalis oculo armato
punctatus, postice acutissime productus, carina longa, postice
cristata. Valvule anales leeves, compresse, utringue setis ter-
nis; lamina infraanalis magna triangularis, carimata. Port
exeretorit distineti, non longe a sutura remoti. Sutura di-
stincta, ante poros leviter antrorsum angulata. Sterna levia.
Pedes dense setosi, maris pulvillati. Numerus annulorum
29—62.
Longu 50 mm.; Mat. 3,5rmm.; long sant. Cf mmttlons
ped. 3 mm.
Kamerun: SJöstEDt; zahlreiche Exempl.
Mit Odontopyge pretexta Por. verwandt, aber der Rand-
saum ist von verschiedener Form und der Schwanzkiel jener
Art kaum hervortretend.
BIHANG TILE K.: SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20: AFD. IV. N:0 5. 83
6. Odontopyge uncinata n. sp.
2 O. accincta simillima, at minor, gracillima, sublrevis vitta
dorsali flavida, annulo caudali postice minus producto (angulo
subrecto), carinula brevi, parum distincta, lamina infraanali
non carinata, mucronibus valvularum analium parvis uncinatis,
diversus. Numerus annulorum ce. 57.
Long. 20-25 mm.; lat. 1,5 mm.
Kamerun: SJösTEDT; einige Exempl.
34 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
Erklärung der Abbildungen.
Obs. In den Abbildungen der Körperringe sind in der Regel die Beine nicht
mitgenommen.
=
SR
Geophilus (Aspidopleres) fusatus KocH: Kopf mit Antennen.
Mergra s/s
>» 1 b. Pleuralpartie, 1. c. Analbeine und Endsegment (von unten gesehen).
Fig. 2. Geophilus maculosus n. sp.: Kopf mit Antennen. Vergr. !2/..
2 b. Analbein und Endsegment. Vergr. '!'9/,. ;
Fig. 3. Paradesmus dorsicornis n. sp.: Kopf mit den 5 vordersten Ringen.
Merge. s/s
» 3 b. Endsegment: Bh. = Basalhöcker; Sh. = Seitenhöcker; Eh. = End-
HKöcker. Vergr. /.
3 cec. Copulationsorgan.
Fig. 4. Paradesmus erythropus Lucas: Kopf mit den 5 vordersten Ringen
Vergr. ?/,;
4 b. Endsegment: Bh., Sh., etc. = wie in Fig 3 b. Vergr. ?/,.
4 c. Copulationsorgan:; 4 d. Bein.
3. Paradesmus sangwinicornis Porat: Kopt mit den 5 vordersten
Ringen. Vergr. »$fi.
> Ob. Endsegment vergr. ?/,; 5 c. Copulationsorgan.
Fig. 6. Paradesmus Aubryi Lucas: Copulationsorgan.
7. Oxydesmus tuberculifrons Porat: Kopf und Halsschild. Vergr. "5/,.
7 b. Eines der mittleren Hintersegmente; 7 c. Endsegment; 7 d. Copu-
lationsorgan.
Fig. 8. Ozxydesmus Valdaui Porar: Kopf mit den 5 vordersten Ringen.
Niergrs Isu 3
8 hb. Eines der mittleren Hintersegmente. Vergr. '5/,; 8 c. Endseg-
ment. Vergr. /,.
» Sd. Copulationsorgan.
Fig. 8 e. Oxydesmus granulosus PAL. p. BEauv.: Copulationsorgan.
Fig. 9. Strongylosoma scutigerinuwm n. sp.: Kopf mit den 5 vordersten
Ringen. Vergr. ?/,.
I b. Endsegment; I ec. Copulationsorgan, von vorn gesehen; I d. das-
selbe Organ von hinten gesehen; 9 e. Eines der hintersten Beine.
Fig. 10. Oryptoporus verrucosus n. sp.: Kopf mit den 4 vordersten Ringen.
Vergr. ?/,.
10 b. Die 3 letzten Ringe; 10 c. Copulationsorgan von vorn; 10 d. Co-
pulationsorgan von hinten.
Fig. 11. Oryptoporus dentosus n. sp.: Kopf mit den 5 vordersten Ringen.
Vergr. 0/5
» 11 b. Die 3 letzten Ringe. Vergr. !/,; 11 ce. Copulationsorgan.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:0 5. 85
Fig. 12. Aporodesmus gabonicus Lucas, « falcatus n. f.: Die 5 vordersten
Ringe.
» 12 b. Die Beinpaare eines der hintersten Ringe, von unten gesehen.
Vergr. ?/,.
Fig. 13. Aporodesmus gabonicus Lucas, 8 suwbrectangulus n. f.: Die 5 vor-
dersten Ringe. Vergr. ?/,.
13 b. Die Beinpaare eines der hintersten Ringe; 13 c. Die 3 letzten
Ringe, Es. = das freie Endsegment.
Fig. 14. Aporodesmus crinitus n. sp.: Die 4 vordersten Ringe. Vergr. ?/,.
Fig. 15. Aporodesmus Knutsonmi Porat: Die 5 vordersten Ringe. Vergr. 3/,.
Fig. 16. Urodesmus erinaceus n. sp.: Die 5 vordersten Ringe, von oben
gesehen. Vergr. "/,.
» 16 b. Die hintersten Ringe (der Endring ganz bedeckt); 16 c. der vor-
letzte (19:e) Ring, von oben gesehen.
Fig. 17. Urodesmus sexcarinatus n. sp.: Die 5 vordersten Ringe. Vergr. '"/,.
» 17 b. Die 4 letzten Ringe (der Endring ganz bedeckt). Vergr. "/,.
Fig. 18. Stemmiulus nmigricollis n. sp.: Kopf mit den vordersten Körper-
ringen. - Vergr. '/,.
» 18 b. Die letzten Ringe; 18 c. Gnathochilarium (Mundklappe).
Fig. 19. Alloporus gyrifrons n. sp.: Kopfschild mit einer Antenne.
» 19 b. Halsschild mit dem 2:n Ringe: 19 c. Die 2 letzten Ringe: 19 d.
Schwanzring, von oben gesehen.
Fig. 20. Acanthiulus tuberculosus n. sp.: Kopf mit den 6 vordersten Rin-
gen. Mergr..”/h.
20 b. Die 3 letzten Körperringe mit den Analklappen: 20 c. Die linke
Antenne in ihrer Grube: 20 d. Bein; 20 e. Gnathochilarium.
Fig. 21. Tlwinciulus multicostis n. sp.: Kopf mit den 6 vordersten Ringen.
Merge
» 21 b. Die letzten Körperringe.
Fig. 22. Thrinciulus lcevicollis n. sp: Kopft mit den 6 vordersten Ringen.
MWergr. =.
» 22 b. Die letzten Ringe: 22 c. Gnathochilarium.
Fig. 23. Spirobolus pwnctidorsis mn. spe: Halsschild mit dem 2. Ringe.
Mergp. 5/.
23 b. Einer der mittleren Ringe; 23 c. Die 2 letzten Ringe mit den
Analklappen.
Fig. 24. Spirobolus lcevicollis n. sp.: Halsschild mit dem 2. Ringe. Vergr.3/,.
>» 24 b. Die 2 letzten Ringe mit den Analklappen: 24 c. Schwanzring, von
oben gesehen.
Fig. 25. Spirobolus lceviventris Porat: Halsschild mit dem 2. Ringe.
Vergri 254:
25 b. Einer der mittleren Ringe; 25 c. Die 2 letzten Ringe mit den
Analklappen: 25 d. Schwanzring von oben gesehen.
Fig. 26. Spirobolus pulvillatus NEwPpPort: Die 6 vordersten Ringe. Nat. Gr.
26 b. Die 2 letzten Ringe mit den Analklappen; 26 c. Schwanzring, von
oben gesehen.
» 26 d. Copulationsorgane, von vorn gesehen; 26 e. Theil derselben von
der Seite.
36
C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
Fig. 27. Spirobolus angusticollis n. sp.: Kopf (ohne Antennen) mit den 2
ersten Ringen. Vergr. "/,.
» 27 b. Die 2 letzten Ringe mit den Analklappen.
Fig. 28. Spirostreptus intricatus VoGEs: Halsschild mit dem 2. Ringe.
28 b. Einer der mittleren Ringe (vergr.): 28 c. Die 2 letzten Ringe mit
den Analklappen; 28 d. Schwanzring, von oben gesehen.
Fig. 29. Spirostreptus Sjöstedti n. sp.: Halsschild mit dem 2. Ringe: 29:b.
Die 2 letzten Ringe mit den Analklappen:; 29 c. Schwanzring,
von oben; 29 d. Copulationsorgane von vorn.
Fig. 30. Spirostreptus elongatus n. sp.: Halsschild mit dem 2. Ringe.
» 30 b. Die 2 letzten Ringe. /
Fig. 31. Spirostreptus cameroonensis VoGEs: Halsschild mit dem 2. Ringe.
» 31 b. Die 2 letzten Ringe mit den Analklappen: 31 c. Schwanzring,
von oben.
Fig. 32. Spirostreptus canaliculatus n. sp.: Halsschild mit dem 2. Ringe g&.
NErgr oy
2 bh » » > > &.
32 c. Die 2 letzten Ringe mit den Analklappen; 32 d. Schwanzring von
oben; 32 e Eines der Copulationsorgane.
Fig. 35. Spirostreptus sulcatus Vocrs: Halsschild mit dem 2. Ringe &.
Nergriyvsf..
y do b.,, 33 Cy 33 d., 33 e. wie'in Fig. ag!
Fig. 34. Spirostreptus sinuaticollis n. sp.: Halsschild mit dem 2. Ringe.
Vergr. 3,4.
34 b. Die 2 letzten Ringe mit den Analklappen; 34 c. Schwanzring von
oben: 34 d. Cop.-org. von vorn; 34 e. Cop.-org. von hinten.
Fig. 35. Spirostreptus lcvis VoGEs; 35 b., 35 c., 35 d., 35 e., wie in Fig. 32.
Fig. 36. Spirostreptus limbiger n. sp.: Halsschild mit dem 2. Ringe.
Mergra sf, |
36 b. HEiner der mittleren Ringe; 36 c. Die letzten Ringe mit den Anal-
klappen.
Fig. 31. Spirostreptus neglectus n. sp.: Halsschild mit dem 2. Ringe: 37 b.
Die 2 letzten Ringe; 37 c. Schwanzring von oben. ;
Fig. 38. Spirostreptus crenulatus n. sp. 2: Halsschild mit dem 2. Ringe;
38 b. Die 2 letzten Ringe mit den Analklappen: 38 c. Schwanz-
ring von oben.
Fig. 39. Spirostreptus pygmeus n. sp: Halsschild mit dem 2. Ringe.
Nergry yr ;
30 b. Die 2 letzten Ringe mit den Analklappen: 39 c. Schwanzring
von oben.
Fig. 40. Spirostreptus atratus un. sp.: Halsschild mit dem 2. Ringe g.
Merge:
>» 40 b., 40 c.=— wie in Fig. 39.
Fig. 41. Spirostreptus carinatus Porat: Halsschild mit dem 2. Ringe gg.
Nergra S/4:
lm: 5 > ; > Q.
41 ce. Die 2 letzten Ringe mit den Analklappen; 41 d. Schwanzring
von oben.
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:05. 87
Fig.
Fig.
Fig.
Fig.
Fig.
42. Spirostreptus propinquus Porar, 42 b., 42 c., 42 d. = wie in Fig. 41.
42 e. Cop. org. von vorn; f. dasselbe von hinten.
43. Spirostreptus trachyurus n. sp.: Halsschild mit dem 2. Ringe.
Nergr. 2.
43 b. Die letzten Ringe mit den Analklappen: 43 c. Schwanzring von oben.
44. Odontopyge trivialis n. sp.: Halsschild mit 2. Ringe. Vergr. ??/,.
44 b. Die 2 letzten Ringe mit den Analklappen; 44 c. Schwanzring
von oben.
. 45. Odontopyge bipartita n. sp.: Halsschild mit dem 2. Ringe. Vergr. ?3/,.
45 b. Einer der mittleren Ringe stärker vergrössert: 45 c. Die 2 letzten
Ringe mit den Analklappen: 45 d. Schwanzring von oben.
. 46. Odontopyge grandis n. sp.: 46 b., 46 c. = wie in Fig. 44. Vergr. 2255.
. 47. Odontopyge accincta n. sp.: 47 b., 47 c. = wie in Fig. 44. Vergr. 35/,.
. 48. Spirostreptus cremulatus: Eines der Cop.org. (linke Hälfte, von vorn.
Obs. Flagellum bei N:o 43—51 nach aussen gerichtet!).
ig. 49. v atratus n. sp.: Copulationsorgan (das rechte) von vorn.
2 HSL0E carinatus: Eines der Cop.org. (rechte Hälfte von hin-
ten) (b. Spitze des Flagellums von der anderen Seite).
FÖL ? neglectus: Eines der Cop.org. (Oberstick der linken
Hälfte, von vorn).
;. 52. Odontopyge grandis: Eines der Cop.org. (linke Hälfte, von vorn.
Obs. Flagellum nach innen gerichtet!).
; DJ. , accincta: Eines der Cop.org. (linke Hältte, von vorn.
Obs. Flagellum nach innen gerichtet!).
MM. bipartita: Eines der Cop.org. (rechte Hälfte, von hinten.
Obs. Flagellum nach innen gerichtet!).
50. Tulus Moreleti Lucas: Eines der Cop.org. (linke Hälfte, von vorn).
56. Trachyiwlus sp.: Gnathochilarium.
N;o 52 dreimal, N:o 48—51, 53—56 vielfach vergrössert.
88 C. 0. VON PORAT, ZUR MYRIOPODENFAUNA KAMERUNS.
Inhaltsverzeiechniss.
Ordo Chilopoda.
Fam. Lithobiidee. sid.
Henieops AajTicdna PORAT en lsr a er ler eta EA 10.
Fam. Scolopendride.
ISCO VO Pen ANA MORSTEANSLUR) KKORLRATS CE a see Mb
Of OSTTG MUMS GUTE YVENIERIS TP OR AT eder aloe Ce fer EEE STAS RE EE 14.
inermipes PORAT
Alipes multicostis IMHOFF. . . . sådan + ges sg LEE 15;
Fetter o'sbOom a trTg0nop od Um NEWE ORD ET. 6 EES SET oe Ia
C'rYyPp tops horteNisiS LB ACH vo. dog oe Me are a rs are SENS 16.
OTOCTUPLOPSE Jern UgInedEDEERER tv. sen feg ds ATEA SSE 16.
Fam. Geophilide.
ÖOrphinews fusatus KOCH. = SMIC EOGEBNEIDA 200 EIS Ae lor
brevilabiatus: NEWPORT AE Ka: IE JEN DAN SÖNER SENS MALO:
lineatus NEWPORT . . . . ERAN ha OR FAROR SSA SA LS RTL)
Mecistocephalus punctifrons NEWPORT == HEED
SR POTOSUS I. BPisse RR ror ARE EFS TREES SR STINA
CYUANS N. SP. oo a eo fon a EE IPRETTET FORT FIRYIE RNA ÖN
Qquadrisulcatus NM. sp. . - = RE OT DEER EINE RR
unguiculatus n. sp. :
UligiNnosus ND. SP. e soker RET TREY ESKS SIE Snr
edentulus n. sp.
MACWIOSUS Il. SP. « > « 1 ETEN EEE ENAS RAR
Ordo Diplopoda.
Fam. Polydesmide.
FHiwrYdesMMS MOSS AMDLCUS BBETERSI Ak ef CSN SEEN TEA ASA 30.
Polydesmus integratus n. sp. . :
Parvulus NSP RAA: eSTRO
Paradesmus. dorsicormMsi i. SP. A s so em cf dt AR AE ERS ANSE
erythropus ILuCAS cs oc je cert. EOS SEE SO IE
sanguinicormis: PORATE Fre SR EE SE
> Aubryi LUCAS .
BIHANG TILL K. SV. VET.-AKAD. HANDL. BAND 20. AFD. IV. N:05. 89
sid.
Ol Ydesmus tuberculifrons POBRAT . » mo s spö sg tistel a anus, JO
> (GA AT ÖRAT sf rä Sar. dög kens fee 1 RR PIRNES
» ÖKA LOSS) BAT DES DRAUNE acc fog 6 Melbelekolle Ford Vd 36.
> » > V EROMSONULLBGASLA sr bra 0NL
BROM: GULOSOM a SCUliJeriNUm D., Spis os + > som dderåre rens do ve 3
Chatt omporus-(n:- Sen) VerrUucosus. I. SP - «sju «al stim cv es ov de 39.
> MENT OSUSIOLNSPe er fekie Lens ed a 15 SN EANSNRAN
Fam. Cryptodesmide. (n. fam.)
Aporodesmus (n. gen.) gabonicus LuCcAs . . . . ENL Se 41.
> ; AlFalekdus n. + Shle MAS 42.
D > BB subrectangulus n. f. . . 42.
> CROKUGUST TS, SPE RR ASELA I an a Ode ser er IN
> PRUTUTS OLE ÖRAT maa sk en 6 AR för Fake, RN NANADA
UläroldesmuTWsKInKsEn.) €eriNACCUS DN. SP: soc « ss mor a « bis «oc 43.
» SEKO ANI OTUSENE SPa es nä sl se da, fender ler aa RER ANKAN
Fam. Lysiopetalid2.
SCANNER LINS BIFIO/KICOLLIS: I. ISP: «a se se, 2 sa sejlell on tAL VE JE den on LEN er
Fam. Iulide.
BAN OY KU SE GUKLIPESL INS PEe as vo vh. Ae JAK SLA Be R REN eg ALE 48.
> JD OMVSKINSE SPA ss oc sö lok idel NA a sned RASA
BÅLG OT BIL LISE CUDERCUlOSUS D.-SP. = s ss Ale mk le se Sk BR Ks ae H3-
ERune TW lus (ns) Muwllicoslis DN. SP... « « « ss os sr a « DÅ DH.
> (Ce vTCO NES Fn: SPRING SM alyel ke ere oa KATE AE IE
ör SMÖReleRLNIKOCAS I = eka sv a eld RR 1 köer sö nare er NS 56.
SLRDI DO SEPUNCtIdOrSTS. NSP: . & - Mstislav 3 oc Öl
> MEET GOUNTSYTEE SP ya ac st ds bs na Fe via MN SN NGE RA ONANSO
> KENUDENEKIS] BORAT: spjer, djur br seed pt förtek "gel Är SHEET
> WULRDNIACUSKINEWPORT 2 ste add er jen SOA RETAS
> NG USUTCOLLUSIEDSASPer cdon sa Le deyte ds Na DBIAO0N
KM 0daO'Sib rep Une st vItricatUS. MÖGES! « slagen sie fer ae fer 05 GG.
> (SN IETAOOER 1 DRJS og a BEA Tala ER SES Ag
? ELON MLUS DE ISPA sir KSS Nn fe gt orre ss en ODNODE
> CAM EKOONENSTS: VOGESI 4 sä le spe c varse As 65) (0.
> CanAlkuculdtus hn: Spades fe she 000
> SUlCAlUS"NOGBEST «06 kIlotfo lie eler 6 så Tä ke OO IR
> SAM MLreO LTS MSsSPI NIA «diet 0 se 6 eta AR nn NORA
> (ÖRNTSKVOGES KN fer ccr feb SNS ra ge Bl el HERA er NS a LD
LUM ORG CY: INS DERE SR AIN NET ba ns str tr ÖS
> NEGLECEUS. ID, ISPsusr cd k ATEN ts Fal lan Ren Ör UA
crenulatus n. sp. .
PIYGNLEWSDE SP: mo > SANS MISS NEG ev cr ÖDE
> OCK ALUSKI ASPT 21 age sten dh fr SN TORN ker NG Re Le NAN få
SVD UNEO!S re EUS ER KINRATYSK BORAT, vn are Slökd Siden SON KAS
PEOPLE GUUST BORAT IIS I Tire BN pik NS se >
> EKG YMURUST DSP elrprbe: «SS BALL SYRÖIS er mha fek OBE MIAS
dl
paeomayr fräna ma Sp. « BASERA
BUN FE EO p antik ans Sp se
AN FLAG grandis MISP-45 05 Tr
ecorinata n. sp. SVs
accincta id he NNE SS AG JA bron
MONTE UTV ODES As SSSK SAR FOP
OS
.
-
.
.
.
.
.
RR
Bihang till K. Vet. Akad. Handl. Bd. 20: Afd. IV. N? 5 00
Therése Jansson del. et lith | ; W. Schlachter, Stockholm
Bihang tll KX Vet. Akad. Handl. Bd.20. Afd. IV. N95 Tata
Thérese Jansson del. et lith. W Schlachter, Stockholm
Tok
-Bihang till KX. Vet. Akad. Handl. Bd. 20. Afd. TV. No 5. AR
IN
A. Ekblom lit W. Schlachter, Stockholm
Bihang till K. Vet Akad. Handl. Bd.20. Afd. IV N95.
NVS = ()
29 = 295
&S
W--8chlachter, Stockholm .
Bihang till K.Vei. Akad. Handl. Bd. 20. Afd. IV. NO5. Tatl. 5.
535.
A. Ekblom, lith W. Schlachter, Stockholm i
ON Tid [lll
S WHSE 0
RNE OT I AA 0 JAY SR 0 Ar oh
BP ARYON Sä Qatar DA EAP 100 0 AN AASE
ba a”